Eclesiástico, 20

1. ἔστιν ἔλεγχος ὃς οὐκ ἔστιν ὡραῖος καὶ ἔστιν σιωπῶν καὶ αὐτὸς φρόνιμος

1. Quam bonum est arguere, quam irasci, et confitentem in oratione non prohibere !

2. ὡς καλὸν ἐλέγξαι ἢ θυμοῦσθαι

2. Concupiscentia spadonis devirginabit juvenculam:

3. καὶ ὁ ἀνθομολογούμενος ἀπὸ ἐλαττώσεως κωλυθήσεται

3. sic qui facit per vim judicium iniquum.

4. ἐπιθυμία εὐνούχου ἀποπαρθενῶσαι νεάνιδα οὕτως ὁ ποιῶν ἐν βίᾳ κρίματα

4. Quam bonum est correptum manifestare pœnitentiam ! sic enim effugies voluntarium peccatum.

5. ἔστιν σιωπῶν εὑρισκόμενος σοφός καὶ ἔστιν μισητὸς ἀπὸ πολλῆς λαλιᾶς

5. Est tacens qui invenitur sapiens: et est odibilis qui procax est ad loquendum.

6. ἔστιν σιωπῶν οὐ γὰρ ἔχει ἀπόκρισιν καὶ ἔστιν σιωπῶν εἰδὼς καιρόν

6. Est tacens non habens sensum loquelæ: et est tacens sciens tempus aptum.

7. ἄνθρωπος σοφὸς σιγήσει ἕως καιροῦ ὁ δὲ λαπιστὴς καὶ ἄφρων ὑπερβήσεται καιρόν

7. Homo sapiens tacebit usque ad tempus: lascivus autem et imprudens non servabunt tempus.

8. ὁ πλεονάζων λόγῳ βδελυχθήσεται καὶ ὁ ἐνεξουσιαζόμενος μισηθήσεται

8. Qui multis utitur verbis lædet animam suam: et qui potestatem sibi sumit injuste, odietur.

9. ἔστιν εὐοδία ἐν κακοῖς ἀνδρί καὶ ἔστιν εὕρεμα εἰς ἐλάττωσιν

9. Est processio in malis viro indisciplinato, et est inventio in detrimentum.

10. ἔστιν δόσις ἣ οὐ λυσιτελήσει σοι καὶ ἔστιν δόσις ἧς τὸ ἀνταπόδομα διπλοῦν

10. Est datum quod non est utile, et est datum cujus retributio duplex.

11. ἔστιν ἐλάττωσις ἕνεκεν δόξης καὶ ἔστιν ὃς ἀπὸ ταπεινώσεως ἦρεν κεφαλήν

11. Est propter gloriam minoratio, et est qui ab humilitate levabit caput.

12. ἔστιν ἀγοράζων πολλὰ ὀλίγου καὶ ἀποτιννύων αὐτὰ ἑπταπλάσιον

12. Est qui multa redimat modico pretio, et restituens ea in septuplum.

13. ὁ σοφὸς ἐν λόγοις ἑαυτὸν προσφιλῆ ποιήσει χάριτες δὲ μωρῶν ἐκχυθήσονται

13. Sapiens in verbis seipsum amabilem facit: gratiæ autem fatuorum effundentur.

14. δόσις ἄφρονος οὐ λυσιτελήσει σοι οἱ γὰρ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἀνθ’ ἑνὸς πολλοί

14. Datus insipientis non erit utilis tibi: oculi enim illius septemplices sunt.

15. ὀλίγα δώσει καὶ πολλὰ ὀνειδίσει καὶ ἀνοίξει τὸ στόμα αὐτοῦ ὡς κῆρυξ σήμερον δανιεῖ καὶ αὔριον ἀπαιτήσει μισητὸς ἄνθρωπος ὁ τοιοῦτος

15. Exigua dabit, et multa improperabit: et apertio oris illius inflammatio est.

16. μωρὸς ἐρεῖ οὐχ ὑπάρχει μοι φίλος καὶ οὐκ ἔστιν χάρις τοῖς ἀγαθοῖς μου

16. Hodie fœneratur quis, et cras expetit: odibilis est homo hujusmodi.

17. οἱ ἔσθοντες τὸν ἄρτον αὐτοῦ φαῦλοι γλώσσῃ ποσάκις καὶ ὅσοι καταγελάσονται αὐτοῦ

17. Fatuo non erit amicus, et non erit gratia bonis illius:

18. ὀλίσθημα ἀπὸ ἐδάφους μᾶλλον ἢ ἀπὸ γλώσσης οὕτως πτῶσις κακῶν κατὰ σπουδὴν ἥξει

18. qui enim edunt panem illius, falsæ linguæ sunt. Quoties et quanti irridebunt eum !

19. ἄνθρωπος ἄχαρις μῦθος ἄκαιρος ἐν στόματι ἀπαιδεύτων ἐνδελεχισθήσεται

19. neque enim quod habendum erat directo sensu distribuit ; similiter et quod non erat habendum.

20. ἀπὸ στόματος μωροῦ ἀποδοκιμασθήσεται παραβολή οὐ γὰρ μὴ εἴπῃ αὐτὴν ἐν καιρῷ αὐτῆς

20. Lapsus falsæ linguæ quasi qui in pavimento cadens: sic casus malorum festinanter veniet.

21. ἔστιν κωλυόμενος ἁμαρτάνειν ἀπὸ ἐνδείας καὶ ἐν τῇ ἀναπαύσει αὐτοῦ οὐ κατανυγήσεται

21. Homo acharis quasi fabula vana, in ore indisciplinatorum assidua erit.

22. ἔστιν ἀπολλύων τὴν ψυχὴν αὐτοῦ δι’ αἰσχύνην καὶ ἀπὸ ἄφρονος προσώπου ἀπολεῖ αὐτήν

22. Ex ore fatui reprobabitur parabola: non enim dicit illam in tempore suo.

23. ἔστιν χάριν αἰσχύνης ἐπαγγελλόμενος φίλῳ καὶ ἐκτήσατο αὐτὸν ἐχθρὸν δωρεάν

23. Est qui vetatur peccare præ inopia, et in requie sua stimulabitur.

24. μῶμος πονηρὸς ἐν ἀνθρώπῳ ψεῦδος ἐν στόματι ἀπαιδεύτων ἐνδελεχισθήσεται

24. Est qui perdet animam suam præ confusione, et ab imprudenti persona perdet eam: personæ autem acceptione perdet se.

25. αἱρετὸν κλέπτης ἢ ὁ ἐνδελεχίζων ψεύδει ἀμφότεροι δὲ ἀπώλειαν κληρονομήσουσιν

25. Est qui præ confusione promittit amico, et lucratus est eum inimicum gratis.

26. ἦθος ἀνθρώπου ψευδοῦς ἀτιμία καὶ ἡ αἰσχύνη αὐτοῦ μετ’ αὐτοῦ ἐνδελεχῶς

26. Opprobrium nequam in homine mendacium: et in ore indisciplinatorum assidue erit.

27. ὁ σοφὸς ἐν λόγοις προάξει ἑαυτόν καὶ ἄνθρωπος φρόνιμος ἀρέσει μεγιστᾶσιν

27. Potior fur quam assiduitas viri mendacis: perditionem autem ambo hæreditabunt.

28. ὁ ἐργαζόμενος γῆν ἀνυψώσει θιμωνιὰν αὐτοῦ καὶ ὁ ἀρέσκων μεγιστᾶσιν ἐξιλάσεται ἀδικίαν

28. Mores hominum mendacium sine honore, et confusio illorum cum ipsis sine intermissione.

29. ξένια καὶ δῶρα ἀποτυφλοῖ ὀφθαλμοὺς σοφῶν καὶ ὡς φιμὸς ἐν στόματι ἀποτρέπει ἐλεγμούς

29. Sapiens in verbis producet seipsum, et homo prudens placebit magnatis.

30. σοφία κεκρυμμένη καὶ θησαυρὸς ἀφανής τίς ὠφέλεια ἐν ἀμφοτέροις

30. Qui operatur terram suam inaltabit acervum frugum, et qui operatur justitiam, ipse exaltabitur: qui vero placet magnatis effugiet iniquitatem.

31. κρείσσων ἄνθρωπος ἀποκρύπτων τὴν μωρίαν αὐτοῦ ἢ ἄνθρωπος ἀποκρύπτων τὴν σοφίαν αὐτοῦ

31. Xenia et dona excæcant oculos judicum, et quasi mutus, in ore avertit correptiones eorum.

32.

32. Sapientia absconsa, et thesaurus invisus, quæ utilitas in utrisque?

33.

33. Melior est qui celat insipientiam suam, quam homo qui abscondit sapientiam suam.