Eclesiástico, 21
1. τέκνον ἥμαρτες μὴ προσθῇς μηκέτι καὶ περὶ τῶν προτέρων σου δεήθητι
1. Fili, peccasti, non adjicias iterum: sed et de pristinis deprecare, ut tibi dimittantur.
2. ὡς ἀπὸ προσώπου ὄφεως φεῦγε ἀπὸ ἁμαρτίας ἐὰν γὰρ προσέλθῃς δήξεταί σε ὀδόντες λέοντος οἱ ὀδόντες αὐτῆς ἀναιροῦντες ψυχὰς ἀνθρώπων
2. Quasi a facie colubri fuge peccata: et si accesseris ad illa, suscipient te.
3. ὡς ῥομφαία δίστομος πᾶσα ἀνομία τῇ πληγῇ αὐτῆς οὐκ ἔστιν ἴασις
3. Dentes leonis dentes ejus, interficientes animas hominum.
4. καταπληγμὸς καὶ ὕβρις ἐρημώσουσιν πλοῦτον οὕτως οἶκος ὑπερηφάνου ἐρημωθήσεται
4. Quasi rhomphæa bis acuta omnis iniquitas: plagæ illius non est sanitas.
5. δέησις πτωχοῦ ἐκ στόματος ἕως ὠτίων αὐτοῦ καὶ τὸ κρίμα αὐτοῦ κατὰ σπουδὴν ἔρχεται
5. Objurgatio et injuriæ annullabunt substantiam, et domus quæ nimis locuples est annullabitur superbia: sic substantia superbi eradicabitur.
6. μισῶν ἐλεγμὸν ἐν ἴχνει ἁμαρτωλοῦ καὶ ὁ φοβούμενος κύριον ἐπιστρέψει ἐν καρδίᾳ
6. Deprecatio pauperis ex ore usque ad aures ejus perveniet, et judicium festinato adveniet illi.
7. γνωστὸς μακρόθεν ὁ δυνατὸς ἐν γλώσσῃ ὁ δὲ νοήμων οἶδεν ἐν τῷ ὀλισθάνειν αὐτόν
7. Qui odit correptionem vestigium est peccatoris, et qui timet Deum convertetur ad cor suum.
8. ὁ οἰκοδομῶν τὴν οἰκίαν αὐτοῦ ἐν χρήμασιν ἀλλοτρίοις ὡς συνάγων αὐτοῦ τοὺς λίθους εἰς χειμῶνα
8. Notus a longe potens lingua audaci, et sensatus scit labi se ab ipso.
9. στιππύον συνηγμένον συναγωγὴ ἀνόμων καὶ ἡ συντέλεια αὐτῶν φλὸξ πυρός
9. Qui ædificat domum suam impendiis alienis, quasi qui colligit lapides suos in hieme.
10. ὁδὸς ἁμαρτωλῶν ὡμαλισμένη ἐκ λίθων καὶ ἐπ’ ἐσχάτων αὐτῆς βόθρος ᾅδου
10. Stupa collecta synagoga peccantium, et consummatio illorum flamma ignis.
11. ὁ φυλάσσων νόμον κατακρατεῖ τοῦ ἐννοήματος αὐτοῦ καὶ συντέλεια τοῦ φόβου κυρίου σοφία
11. Via peccatorum complanata lapidibus: et in fine illorum inferi, et tenebræ, et pœnæ.
12. οὐ παιδευθήσεται ὃς οὐκ ἔστιν πανοῦργος ἔστιν δὲ πανουργία πληθύνουσα πικρίαν
12. Qui custodit justitiam, continebit sensum ejus.
13. γνῶσις σοφοῦ ὡς κατακλυσμὸς πληθυνθήσεται καὶ ἡ βουλὴ αὐτοῦ ὡς πηγὴ ζωῆς
13. Consummatio timoris Dei, sapientia et sensus.
14. ἔγκατα μωροῦ ὡς ἀγγεῖον συντετριμμένον καὶ πᾶσαν γνῶσιν οὐ κρατήσει
14. Non erudietur qui non est sapiens in bono.
15. λόγον σοφὸν ἐὰν ἀκούσῃ ἐπιστήμων αἰνέσει αὐτὸν καὶ ἐπ’ αὐτὸν προσθήσει ἤκουσεν ὁ σπαταλῶν καὶ ἀπήρεσεν αὐτῷ καὶ ἀπέστρεψεν αὐτὸν ὀπίσω τοῦ νώτου αὐτοῦ
15. Est autem sapientia quæ abundat in malo, et non est sensus ubi est amaritudo.
16. ἐξήγησις μωροῦ ὡς ἐν ὁδῷ φορτίον ἐπὶ δὲ χείλους συνετοῦ εὑρεθήσεται χάρις
16. Scientia sapientis tamquam inundatio abundabit, et consilium illius sicut fons vitæ permanet.
17. στόμα φρονίμου ζητηθήσεται ἐν ἐκκλησίᾳ καὶ τοὺς λόγους αὐτοῦ διανοηθήσονται ἐν καρδίᾳ
17. Cor fatui quasi vas confractum, et omnem sapientiam non tenebit.
18. ὡς οἶκος ἠφανισμένος οὕτως μωρῷ σοφία καὶ γνῶσις ἀσυνέτου ἀδιεξέταστοι λόγοι
18. Verbum sapiens quodcumque audierit scius, laudabit, et ad se adjiciet: audivit luxuriosus, et displicebit illi, et projiciet illud post dorsum suum.
19. πέδαι ἐν ποσὶν ἀνοήτου παιδεία καὶ ὡς χειροπέδαι ἐπὶ χειρὸς δεξιᾶς
19. Narratio fatui quasi sarcina in via: nam in labiis sensati invenietur gratia.
20. μωρὸς ἐν γέλωτι ἀνυψοῖ φωνὴν αὐτοῦ ἀνὴρ δὲ πανοῦργος μόλις ἡσυχῇ μειδιάσει
20. Os prudentis quæritur in ecclesia, et verba illius cogitabunt in cordibus suis.
21. ὡς κόσμος χρυσοῦς φρονίμῳ παιδεία καὶ ὡς χλιδὼν ἐπὶ βραχίονι δεξιῷ
21. Tamquam domus exterminata, sic fatuo sapientia: et scientia insensati inenarrabilia verba.
22. ποὺς μωροῦ ταχὺς εἰς οἰκίαν ἄνθρωπος δὲ πολύπειρος αἰσχυνθήσεται ἀπὸ προσώπου
22. Compedes in pedibus, stulto doctrina: et quasi vincula manuum super manum dextram.
23. ἄφρων ἀπὸ θύρας παρακύπτει εἰς οἰκίαν ἀνὴρ δὲ πεπαιδευμένος ἔξω στήσεται
23. Fatuus in risu exaltat vocem suam: vir autem sapiens vix tacite ridebit.
24. ἀπαιδευσία ἀνθρώπου ἀκροᾶσθαι παρὰ θύραν ὁ δὲ φρόνιμος βαρυνθήσεται ἀτιμίᾳ
24. Ornamentum aureum prudenti doctrina, et quasi brachiale in brachio dextro.
25. χείλη ἀλλοτρίων ἐν τούτοις διηγήσονται λόγοι δὲ φρονίμων ἐν ζυγῷ σταθήσονται
25. Pes fatui facilis in domum proximi: et homo peritus confundetur a persona potentis.
26. ἐν στόματι μωρῶν ἡ καρδία αὐτῶν καρδία δὲ σοφῶν στόμα αὐτῶν
26. Stultus a fenestra respiciet in domum: vir autem eruditus foris stabit.
27. ἐν τῷ καταρᾶσθαι ἀσεβῆ τὸν σατανᾶν αὐτὸς καταρᾶται τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν
27. Stultitia hominis auscultare per ostium: et prudens gravabitur contumelia.
28. μολύνει τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ὁ ψιθυρίζων καὶ ἐν παροικήσει μισηθήσεται
28. Labia imprudentium stulta narrabunt ; verba autem prudentium statera ponderabuntur.
29.
29. In ore fatuorum cor illorum, et in corde sapientium os illorum.
30.
30. Dum maledicit impius diabolum, maledicit ipse animam suam.
31.
31. Susurro coinquinabit animam suam, et in omnibus odietur, et qui cum eo manserit odiosus erit: tacitus et sensatus honorabitur.
