Eclesiastes, 3

1. Para tudo há um tempo, para cada coisa há um momento debaixo do céu:

1. Sve ima svoje doba i svaki posao pod nebom svoje vrijeme.

2. tempo de nascer e tempo de morrer; tempo de plantar e tempo de arrancar o que se plantou.

2. Vrijeme raðanja i vrijeme umiranja; vrijeme saðenja i vrijeme èupanja posaðenog.

3. Tempo de matar e tempo de curar; tempo de demolir e tempo de construir.

3. Vrijeme ubijanja i vrijeme lijeèenja; vrijeme rušenja i vrijeme graðenja.

4. Tempo de chorar e tempo de rir; tempo de gemer e tempo de dançar.

4. Vrijeme plaèa i vrijeme smijeha; vrijeme tugovanja i vrijeme plesanja.

5. Tempo de atirar pedras e tempo de ajuntá-las; tempo de abraçar e tempo de apartar-se.*

5. Vrijeme bacanja kamenja i vrijeme sabiranja kamenja; vrijeme grljenja i vrijeme kad se ostavlja grljenje.

6. Tempo de procurar e tempo de perder; tempo de guardar e tempo de jogar fora.

6. Vrijeme traženja i vrijeme gubljenja; vrijeme èuvanja i vrijeme odbacivanja.

7. Tempo de rasgar e tempo de costurar; tempo de calar e tempo de falar.

7. Vrijeme deranja i vrijeme š§ijenja; vrijeme šutnje i vrijeme govorenja.

8. Tempo de amar e tempo de odiar; tempo de guerra e tempo de paz.

8. Vrijeme ljubljenja i vrijeme mržnje; vrijeme rata i vrijeme mira.

9. Que proveito tira o trabalhador de sua obra?

9. Koja je posleniku korist od njegovih napora?

10. Vi o trabalho que Deus impôs aos homens, para que nele se ocupassem.

10. Razmišljam o muènoj zadaæi što je Bog zadade sinovima ljudskim.

11. As coisas que Deus fez são boas a seu tempo. Ele pôs, além disso, no seu coração, a duração inteira, sem que ninguém possa compreender a obra divina de um extremo ao outro.*

11. Sve što on èini prikladno je u svoje vrijeme; ali iako je dopustio èovjeku uvid u vjekove, èovjek ne može dokuèiti djela koja Boga èini od poèetka do kraja.

12. Assim, concluí que nada é melhor para o homem do que alegrar-se e procurar o bem-estar durante sua vida.

12. Znam da nije druge sreæe èovjeku osim da se veseli i èini dobro za svojega života.

13. Igualmente é dom de Deus que todos possam comer, beber e gozar do fruto de seu trabalho.

13. I kad èovjek jede i pije i uživa u svojem radu, i to je Božji dar.

14. Reconheci que tudo o que Deus faz dura para sempre, sem que se possa ajuntar nada, nem nada suprimir. Deus procede dessa maneira para ser temido.*

14. I znam da sve što Bog èini, èini za stalno. Tome se ništa dodati ne može niti mu se može oduzeti; a Bog èini tako da ga se boje.

15. Aquilo que é, já existia, e aquilo que há de ser, já existiu; Deus chama de novo o que passou.

15. Što biva, veæ bijaše, i što æe biti, veæ je bilo; a Bog obnavlja što je prohujalo.

16. Debaixo do sol, observei ainda o seguinte: a injustiça ocupa o lugar do direito, e a iniquidade toma o lugar da justiça.

16. Još vidim kako pod suncem umjesto pravice vlada nepravda i umjesto pravednika zloèinac.

17. Então, disse comigo mesmo: “Deus julgará o justo e o ímpio, porque há um tempo para cada coisa e um tempo para cada obra”.

17. Zato rekoh u sebi: "Bog æe suditi i pravedniku i zloèincu, jer ovdje ima vrijeme za svaku namjeru i èin."

18. Eu disse comigo mesmo a respeito dos homens: “Deus quer prová-los e mostrar-lhes que, quanto a eles, são semelhantes aos animais”.

18. Još rekoh u sebi: "Ljudi se ponašaju tako da Bog može pokazati kakvi su uistinu, da su jedni drugima poput zvijeri."

19. Porque o destino dos filhos dos homens e o destino dos animais é o mesmo, um mesmo fim os espera. Tanto morre um como o outro. A ambos foi dado o mesmo sopro. A vantagem do homem sobre o animal é nula, porque tudo é vão.

19. Jer zaista, kob ljudi i zvijeri jedna je te ista. Kako ginu oni, tako ginu i one; i dišu jednakim dahom, i èovjek nièim ne nadmašuje zvijer, jer sve je ispraznost.

20. Todos caminham para um mesmo lugar. Todos saem do pó e para o pó voltam.

20. I jedni i drugi odlaze na isto mjesto; svi su postali od praha i u prah se vraæaju.

21. Quem sabe se o sopro de vida dos filhos dos homens se eleva para o alto e o sopro de vida dos animais desce para a terra?*

21. Tko zna da li dah ljudski uzlazi gore, a dah zvijeri silazi dolje k zemlji?

22. E verifiquei que nada há de melhor para o homem do que alegrar-se com o fruto de seus trabalhos. Esta é a parte que lhe toca. Pois, quem lhe dará a conhecer o que acontecerá com o volver dos anos?

22. Uviðam da èovjeku druge sreæe nema osim radosti u svome djelu, jer to je ljudska sudbina. A tko æe ga dovesti do toga da dozna što æe biti poslije njega?