1. καὶ ἐπαύσατο ἐξομολογούμενος Τωβιτ
2. καὶ ἦν ἐτῶν πεντήκοντα ὀκτώ ὅτε ἀπώλεσεν τὰς ὄψεις καὶ μετὰ ἔτη ὀκτὼ ἀνέβλεψεν καὶ ἐποίει ἐλεημοσύνας καὶ προσέθετο φοβεῖσθαι κύριον τὸν θεὸν καὶ ἐξομολογεῖσθαι αὐτῷ
3. μεγάλως δὲ ἐγήρασεν καὶ ἐκάλεσεν τὸν υἱὸν αὐτοῦ καὶ τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ καὶ εἶπεν αὐτῷ τέκνον λαβὲ τοὺς υἱούς σου ἰδοὺ γεγήρακα καὶ πρὸς τὸ ἀποτρέχειν ἐκ τοῦ ζῆν εἰμι
4. ἄπελθε εἰς τὴν Μηδίαν τέκνον ὅτι πέπεισμαι ὅσα ἐλάλησεν Ιωνας ὁ προφήτης περὶ Νινευη ὅτι καταστραφήσεται ἐν δὲ τῇ Μηδίᾳ ἔσται εἰρήνη μᾶλλον ἕως καιροῦ καὶ ὅτι οἱ ἀδελφοὶ ἡμῶν ἐν τῇ γῇ σκορπισθήσονται ἀπὸ τῆς ἀγαθῆς γῆς καὶ Ιεροσόλυμα ἔσται ἔρημος καὶ ὁ οἶκος τοῦ θεοῦ ἐν αὐτῇ κατακαήσεται καὶ ἔρημος ἔσται μέχρι χρόνου
5. καὶ πάλιν ἐλεήσει αὐτοὺς ὁ θεὸς καὶ ἐπιστρέψει αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν καὶ οἰκοδομήσουσιν τὸν οἶκον οὐχ οἷος ὁ πρότερος ἕως πληρωθῶσιν καιροὶ τοῦ αἰῶνος καὶ μετὰ ταῦτα ἐπιστρέψουσιν ἐκ τῶν αἰχμαλωσιῶν καὶ οἰκοδομήσουσιν Ιερουσαλημ ἐντίμως καὶ ὁ οἶκος τοῦ θεοῦ ἐν αὐτῇ οἰκοδομηθήσεται εἰς πάσας τὰς γενεὰς τοῦ αἰῶνος οἰκοδομῇ ἐνδόξῳ καθὼς ἐλάλησαν περὶ αὐτῆς οἱ προφῆται
6. καὶ πάντα τὰ ἔθνη ἐπιστρέψουσιν ἀληθινῶς φοβεῖσθαι κύριον τὸν θεὸν καὶ κατορύξουσιν τὰ εἴδωλα αὐτῶν καὶ εὐλογήσουσιν πάντα τὰ ἔθνη τὸν κύριον
7. καὶ ὁ λαὸς αὐτοῦ ἐξομολογήσεται τῷ θεῷ καὶ ὑψώσει κύριος τὸν λαὸν αὐτοῦ καὶ χαρήσονται πάντες οἱ ἀγαπῶντες κύριον τὸν θεὸν ἐν ἀληθείᾳ καὶ δικαιοσύνῃ ποιοῦντες ἔλεος τοῖς ἀδελφοῖς ἡμῶν
8. καὶ νῦν τέκνον ἄπελθε ἀπὸ Νινευη ὅτι πάντως ἔσται ἃ ἐλάλησεν ὁ προφήτης Ιωνας
9. σὺ δὲ τήρησον τὸν νόμον καὶ τὰ προστάγματα καὶ γίνου φιλελεήμων καὶ δίκαιος ἵνα σοι καλῶς ᾖ καὶ θάψον με καλῶς καὶ τὴν μητέρα σου μετ’ ἐμοῦ καὶ μηκέτι αὐλισθῆτε εἰς Νινευη
10. τέκνον ἰδὲ τί ἐποίησεν Αμαν Αχιαχάρῳ τῷ θρέψαντι αὐτόν ὡς ἐκ τοῦ φωτὸς ἤγαγεν αὐτὸν εἰς τὸ σκότος καὶ ὅσα ἀνταπέδωκεν αὐτῷ καὶ Αχιαχαρος μὲν ἐσώθη ἐκείνῳ δὲ τὸ ἀνταπόδομα ἀπεδόθη καὶ αὐτὸς κατέβη εἰς τὸ σκότος Μανασσης ἐποίησεν ἐλεημοσύνην καὶ ἐσώθη ἐκ παγίδος θανάτου ἧς ἔπηξεν αὐτῷ Αμαν δὲ ἐνέπεσεν εἰς τὴν παγίδα καὶ ἀπώλετο
11. καὶ νῦν παιδία ἴδετε τί ἐλεημοσύνη ποιεῖ καὶ τί δικαιοσύνη ῥύεται καὶ ταῦτα αὐτοῦ λέγοντος ἐξέλιπεν αὐτοῦ ἡ ψυχὴ ἐπὶ τῆς κλίνης ἦν δὲ ἐτῶν ἑκατὸν πεντήκοντα ὀκτώ καὶ ἔθαψεν αὐτὸν ἐνδόξως
12. καὶ ὅτε ἀπέθανεν Αννα ἔθαψεν αὐτὴν μετὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἀπῆλθεν δὲ Τωβιας μετὰ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ καὶ τῶν υἱῶν αὐτοῦ εἰς Ἐκβάτανα πρὸς Ραγουηλ τὸν πενθερὸν αὐτοῦ
13. καὶ ἐγήρασεν ἐντίμως καὶ ἔθαψεν τοὺς πενθεροὺς αὐτοῦ ἐνδόξως καὶ ἐκληρονόμησεν τὴν οὐσίαν αὐτῶν καὶ Τωβιτ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ
14. καὶ ἀπέθανεν ἐτῶν ἑκατὸν εἴκοσι ἑπτὰ ἐν Ἐκβατάνοις τῆς Μηδίας
15. καὶ ἤκουσεν πρὶν ἢ ἀποθανεῖν αὐτὸν τὴν ἀπώλειαν Νινευη ἣν ᾐχμαλώτισεν Ναβουχοδονοσορ καὶ Ασυηρος ἐχάρη πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν ἐπὶ Νινευη
Przypisy:
14:1-2 - Zakończenie historii Tobiasza i Sary, podkreślające powrót do domu i radość rodzinną, symbolizuje wypełnienie obietnic Bożych. Odzwierciedla to nadzieję i błogosławieństwo życia we wspólnocie (zob. także Psalm 128,1-4 i List do Hebrajczyków 10,24).
14:3-4 - Polecenie Tobiasza skierowane do jego rodziny, aby nie zapominała o Bogu i o znaczeniu modlitwy, podkreśla potrzebę aktywnego i zaangażowanego życia duchowego. Modlitwa jest fundamentem życia wiary (zob. także 1 Tes 5,16-18 i Flp 4,6-7).
14:5-7 - Nacisk na przestrzeganie Prawa Mojżeszowego i praktykowanie prawości podkreśla wagę wierności tradycjom i naukom Boga. Posłuszeństwo Słowu Bożemu jest niezbędne do błogosławionego życia (zob. także Pwt 6,5-7 i Mt 5,17-20).
14:8-9 - Obietnica, że naród izraelski zostanie przywrócony, a miasto będzie chronione, podkreśla wierność Boga w spełnianiu Jego obietnic, dając nadzieję tym, którzy czują się bezradni (zobacz również Izajasza 40:31 i Psalm 46:1-3).
14:10-11 - Refleksja nad końcem życia Tobiasza i jego duchowym dziedzictwem podkreśla wagę życia w wierze, które ma wpływ na przyszłe pokolenia. Mądrość i doświadczenie są cenne w przekazywaniu wiary (zob. także Psalm 78:4-6 i Księgę Przysłów 4:7).
Wersety związane z Tobias, 14:
Rozdział 14 Tobiasza kończy tę historię mądrością i proroctwem. Jakie duchowe dziedzictwo Tobiasz pozostawia przyszłym pokoleniom? Ten końcowy tekst opisuje ostatnie dni Tobiasza, jego instrukcje dla Tobiasza i jego wizję przyszłości Izraela. W tym rozdziale poruszane są tematy duchowego dziedzictwa, znaczenia sprawiedliwości i nadziei na Boże odnowienie. Tobiasza 14 oferuje wyjątkową perspektywę na historię i przeznaczenie ludu Bożego. Zastanówcie się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które korelują z tematyką proroczą i mądrościową tego końcowego rozdziału.
Rodzaju 50:24: "Józef powiedział swoim braciom: Zaraz umrę; lecz Bóg na pewno was nawiedzi i wyprowadzi z tej ziemi do ziemi, którą poprzysiągł dać Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi." - Ostatnie słowa Józefa skierowane do braci są podobne do końcowych poleceń Tobiasza skierowanych do synów, obejmujących obietnicę powrotu do ziemi obiecanej.
Powtórzonego Prawa 30:3-5: "Wtedy Pan, Bóg twój, wyprowadzi cię z niewoli, zlituje się nad tobą i zgromadzi cię ponownie spośród wszystkich narodów, wśród których rozproszył cię Pan, Bóg twój. Chociaż twoi wygnańcy są na krańcach nieba, stamtąd zbierze cię Pan, Bóg twój, i stamtąd zabierze." - Proroctwo Mojżesza o powrocie z wygnania odzwierciedla słowa Tobiasza o przyszłym powrocie Izraela.
Przysłów 3:3-4: "Niech was nie opuszcza dobroć i wierność; zawiąż je na szyi; napisz je na tablicy swego serca. I znajdziesz łaskę i dobre zrozumienie w oczach Boga i ludzi." - Ostatnia rada Tobiasza dla syna, dotycząca prowadzenia sprawiedliwego i bogobojnego życia, odzwierciedla nauki zawarte w Księdze Przysłów.
Dzieje Apostolskie 7:59-60: "I ukamienowali Szczepana, który wzywając mówił: Panie Jezu, przyjmij ducha mojego. I upadłszy na kolana, zawołał donośnym głosem: Panie, nie poczytaj im tego grzechu. A to powiedziawszy, zasnął." - Spokojna śmierć Szczepana, ufnego Bogu, jest odzwierciedleniem spokojnej śmierci Tobiasza po życiu w wierności.
Objawienie 21:4: "I Bóg otrze z ich oczu wszelką łzę; i nie będzie już śmierci ani żałoby, ani krzyku, ani bólu; ponieważ pierwsze rzeczy są już w przeszłości." - Ostateczna wizja Tobiasza dotycząca odrodzonego i pełnego chwały Jerozolimy znajduje odzwierciedlenie w wizji Jana dotyczącej Nowego Jeruzalem, gdzie zakończy się wszelkie cierpienie.
FAQ:
Co stało się z Tobiaszem i Anną po powrocie Tobiasza?
Po powrocie Tobiasza Tobiasz i Anna żyli szczęśliwie, dziękując Bogu za Jego ochronę oraz za błogosławieństwa zdrowia i dobrobytu, które otrzymali. (Tobiasz 14:1-2)
Co Tobiasz i Anna przepowiedzieli miastu Niniwa?
Tobiasz i Anna przepowiedzieli, że Niniwa zostanie zniszczona za swoje grzechy, ale Bóg przywróci swój lud i wypełni swoje obietnice odkupienia. (Tobiasz 14:3-7)
Jakich rad udzielił Tobiasz swoim synom przed śmiercią?
Przed śmiercią Tobiasz radził swoim synom, aby pozostali wierni Bogu, żyli według Jego przykazań i pomagali biednym (Tobiasz 14:8-9).
Jakie było ostatnie przesłanie Tobiasza do dzieci Izraela?
Ostatnie przesłanie Tobiasza brzmiało tak, że dzieci Izraela powinny zaufać dobroci Boga, oczekując na odbudowę Jerozolimy i zbawienie od Pana. (Tobiasz 14:8-9)
Co wydarzyło się po śmierci Tobiasza?
Po śmierci Tobiasza jego rodzina posłuchała jego wskazówek i obietnica Boga, że przywróci Jerozolimę i ochroni swój lud, spełniła się. (Tobiasz 14:10-15)
