1. μεγάλαι γάρ σου αἱ κρίσεις καὶ δυσδιήγητοι διὰ τοῦτο ἀπαίδευτοι ψυχαὶ ἐπλανήθησαν
2. ὑπειληφότες γὰρ καταδυναστεύειν ἔθνος ἅγιον ἄνομοι δέσμιοι σκότους καὶ μακρᾶς πεδῆται νυκτὸς κατακλεισθέντες ὀρόφοις φυγάδες τῆς αἰωνίου προνοίας ἔκειντο
3. λανθάνειν γὰρ νομίζοντες ἐπὶ κρυφαίοις ἁμαρτήμασιν ἀφεγγεῖ λήθης παρακαλύμματι ἐσκορπίσθησαν θαμβούμενοι δεινῶς καὶ ἰνδάλμασιν ἐκταρασσόμενοι
4. οὐδὲ γὰρ ὁ κατέχων αὐτοὺς μυχὸς ἀφόβους διεφύλαττεν ἦχοι δ’ ἐκταράσσοντες αὐτοὺς περιεκόμπουν καὶ φάσματα ἀμειδήτοις κατηφῆ προσώποις ἐνεφανίζετο
5. καὶ πυρὸς μὲν οὐδεμία βία κατίσχυεν φωτίζειν οὔτε ἄστρων ἔκλαμπροι φλόγες καταυγάζειν ὑπέμενον τὴν στυγνὴν ἐκείνην νύκτα
6. διεφαίνετο δ’ αὐτοῖς μόνον αὐτομάτη πυρὰ φόβου πλήρης ἐκδειματούμενοι δὲ τῆς μὴ θεωρουμένης ἐκείνης ὄψεως ἡγοῦντο χείρω τὰ βλεπόμενα
7. μαγικῆς δὲ ἐμπαίγματα κατέκειτο τέχνης καὶ τῆς ἐπὶ φρονήσει ἀλαζονείας ἔλεγχος ἐφύβριστος
8. οἱ γὰρ ὑπισχνούμενοι δείματα καὶ ταραχὰς ἀπελαύνειν ψυχῆς νοσούσης οὗτοι καταγέλαστον εὐλάβειαν ἐνόσουν
9. καὶ γὰρ εἰ μηδὲν αὐτοὺς ταραχῶδες ἐφόβει κνωδάλων παρόδοις καὶ ἑρπετῶν συριγμοῖς ἐκσεσοβημένοι διώλλυντο ἔντρομοι καὶ τὸν μηδαμόθεν φευκτὸν ἀέρα προσιδεῖν ἀρνούμενοι
10. δειλὸν γὰρ ἰδίῳ πονηρία μάρτυρι καταδικαζομένη ἀεὶ δὲ προσείληφεν τὰ χαλεπὰ συνεχομένη τῇ συνειδήσει
11. οὐθὲν γάρ ἐστιν φόβος εἰ μὴ προδοσία τῶν ἀπὸ λογισμοῦ βοηθημάτων
12. ἔνδοθεν δὲ οὖσα ἥττων ἡ προσδοκία πλείονα λογίζεται τὴν ἄγνοιαν τῆς παρεχούσης τὴν βάσανον αἰτίας
13. οἱ δὲ τὴν ἀδύνατον ὄντως νύκτα καὶ ἐξ ἀδυνάτου ᾅδου μυχῶν ἐπελθοῦσαν τὸν αὐτὸν ὕπνον κοιμώμενοι
14. τὰ μὲν τέρασιν ἠλαύνοντο φαντασμάτων τὰ δὲ τῆς ψυχῆς παρελύοντο προδοσίᾳ αἰφνίδιος γὰρ αὐτοῖς καὶ ἀπροσδόκητος φόβος ἐπεχύθη
15. εἶθ’ οὕτως ὃς δή ποτ’ οὖν ἦν ἐκεῖ καταπίπτων ἐφρουρεῖτο εἰς τὴν ἀσίδηρον εἱρκτὴν κατακλεισθείς
16. εἴ τε γὰρ γεωργὸς ἦν τις ἢ ποιμὴν ἢ τῶν κατ’ ἐρημίαν ἐργάτης μόχθων προλημφθεὶς τὴν δυσάλυκτον ἔμενεν ἀνάγκην μιᾷ γὰρ ἁλύσει σκότους πάντες ἐδέθησαν
17. εἴ τε πνεῦμα συρίζον ἢ περὶ ἀμφιλαφεῖς κλάδους ὀρνέων ἦχος εὐμελὴς ἢ ῥυθμὸς ὕδατος πορευομένου βίᾳ ἢ κτύπος ἀπηνὴς καταρριπτομένων πετρῶν
18. ἢ σκιρτώντων ζῴων δρόμος ἀθεώρητος ἢ ὠρυομένων ἀπηνεστάτων θηρίων φωνὴ ἢ ἀντανακλωμένη ἐκ κοιλότητος ὀρέων ἠχώ παρέλυεν αὐτοὺς ἐκφοβοῦντα
19. ὅλος γὰρ ὁ κόσμος λαμπρῷ κατελάμπετο φωτὶ καὶ ἀνεμποδίστοις συνείχετο ἔργοις
20. μόνοις δὲ ἐκείνοις ἐπετέτατο βαρεῖα νὺξ εἰκὼν τοῦ μέλλοντος αὐτοὺς διαδέχεσθαι σκότους ἑαυτοῖς δὲ ἦσαν βαρύτεροι σκότους
Przypisy:
17:1-2 - Ciemność zesłana na Egipcjan podczas plag jest opisana jako kara boska. Ci, którzy poddali się złu, są dręczeni ciemnością własnych dusz. Brak fizycznego światła odzwierciedla brak duchowego oświecenia (zob. także Wj 10,21-23 i Ps 105,28).
17:3-4 - Intensywny strach, jakiego doświadczają Egipcjanie, ujawnia słabość niegodziwych wobec mocy Boga. Dręczą ich sumienia, pokazując, że sprawiedliwości Bożej nie da się uniknąć (zob. także Pwt 28,65-67 i Iz 13,7-8).
17:5-6 - Nawet ogień, który powinien oświecać, nie jest w stanie rozproszyć ciemności zesłanej przez Boga. To ilustruje bezsilność ludzkich sił wobec woli Bożej i absolutnej kontroli Boga nad stworzeniem (zob. także Psalm 139:11-12 i Jana 1:5).
17:9-10 - Niegodziwi, przerażeni własnymi wyobrażeniami, doświadczają strachu i udręki. Odzwierciedla to siłę poczucia winy i wewnętrznego osądu, które dręczą grzeszników jeszcze przed sądem ostatecznym (zob. także Izajasz 57:20-21 i Rzymian 2:15).
17:14-15 - Plagi są przejawem boskiej sprawiedliwości wobec tych, którzy odrzucają prawdę. Strach czyni ich więźniami własnego sumienia, ujawniając, że bez Boga nie ma prawdziwego pokoju ani wolności (zob. także Prz 28,1 i Ap 6,15-17).
Wersety związane z Sabedoria, 17:
Rozdział 17 Mądrości opisuje ciemność, która zapadła nad Egiptem. W jaki sposób Bóg posługuje się ciemnością, aby sądzić? Ten barwny tekst przedstawia psychologiczny terror, jakiego doświadczyli Egipcjanie podczas dziewiątej plagi. W tym rozdziale przeciwstawiono przytłaczającą ciemność Egiptu światłu, jakim cieszył się Izrael. Mądrość 17 ukazuje, jak sumienie bezbożnych potępia ich wyrokiem Bożym. Rozważcie razem z nami pięć fragmentów biblijnych, które odnoszą się do duchowych tematów tego rozdziału, dotyczących konsekwencji grzechu i Bożej sprawiedliwości.
Wyjścia 10:21-23: "Wtedy Pan rzekł do Mojżesza: Wyciągnij rękę ku niebu, a ciemność okryje Egipt, ciemność, którą można poczuć. Mojżesz wyciągnął rękę ku niebu i przez trzy dni w całym Egipcie panowała gęsta ciemność. Nikt nie mógł nikogo zobaczyć ani opuścić miejsca, w którym się znajdował. Jednakże Izraelici mieli światło tam, gdzie mieszkali." - Ten fragment opisuje plagę ciemności w Egipcie, wydarzenie historyczne, które jest alegorycznie interpretowane w Mądrości 17.
Jana 3:19-20: "Sąd taki jest: światło przyszło na świat, lecz ludzie umiłowali ciemność, a nie światło, bo ich uczynki były złe. Kto czyni zło, nienawidzi światła i nie zbliża się do światła w obawie, że jego uczynki zostaną ujawnione." - Jezus używa metafory światła i ciemności w podobny sposób jak w Mądrości 17, przeciwstawiając boską mądrość ludzkiemu szaleństwu.
Rzymian 1:21-22: "Znając Boga, nie wychwalali go jako Boga i nie dziękowali mu, ale próżne stały się ich myśli i zaćmiło się ich głupie serce. Podając się za mądrych, popadli w szaleństwo." - Paweł opisuje, jak odrzucenie Bożej mądrości prowadzi do duchowej ciemności, co jest tematem obecnym także w rozdziale 17 Mądrości.
Psalmy 91:5-6: "Nie ulękniesz się strachu w nocy, ani strzały lecącej za dnia, ani zarazy, która wkrada się w ciemności, ani zarazy, która niszczy w południe." - Psalm ten mówi o boskiej ochronie przed nocnymi koszmarami, nawiązując do motywów z rozdziału Mądrości 17 na temat strachu w ciemności.
1 Jana 1:5-6: "Oto wiadomość, którą od niego usłyszeliśmy i którą wam przekazaliśmy: Bóg jest światłością; w nim nie ma żadnej ciemności. Jeżeli twierdzimy, że mamy z Nim społeczność, a chodzimy w ciemności, kłamiemy i nie postępujemy zgodnie z prawdą." - Jan używa metafory światła i ciemności w podobny sposób jak w Mądrości 17, przeciwstawiając życie w Bogu życiu bez Niego.
FAQ:
Czego Egipcjanie dowiedzieli się o mocy Boga z Księgi Mądrości 17?
Egipcjanie doświadczyli straszliwych kar Bożych, które pokazały Jego moc i sprawiedliwość w karaniu wrogów Jego ludu. (Mądrość 17:1-4)
Dlaczego strach ogarnął Egipcjan w Księdze Mądrości 17?
Egipcjan ogarnął strach przed Bogiem, gdyż wiedzieli, że zostaną ukarani za swoją arogancję wobec ludu Bożego. (Mądrości 17:3-4)
Jaki jest kontrast pomiędzy sprawiedliwymi i niegodziwymi w Księdze Mądrości 17?
Sprawiedliwi doświadczyli ochrony Bożej, natomiast niegodziwi cierpieli z powodu konsekwencji swojej niegodziwości. (Mądrość 17:10-11)
W jaki sposób mądrość Boża objawia się w karaniu Egipcjan opisanym w Księdze Mądrości 17?
Mądrość Boga objawia się w karaniu Egipcjan sprawiedliwie i proporcjonalnie do ich grzechów, co dowodzi Jego panowania nad złem. (Mądrość 17:8-14)
Czego możemy się nauczyć o sprawiedliwości Bożej z Księgi Mądrości 17?
Sprawiedliwość Boża jest doskonała, a On karze zło sprawiedliwie i bezstronnie, mając na celu pouczenie i poprawę. (Mądrość 17:15-16)
