1. οὐκ ἔσται τοῖς ἱερεῦσιν τοῖς Λευίταις ὅλῃ φυλῇ Λευι μερὶς οὐδὲ κλῆρος μετὰ Ισραηλ καρπώματα κυρίου ὁ κλῆρος αὐτῶν φάγονται αὐτά
2. κλῆρος δὲ οὐκ ἔσται αὐτοῖς ἐν τοῖς ἀδελφοῖς αὐτῶν κύριος αὐτὸς κλῆρος αὐτοῦ καθότι εἶπεν αὐτῷ
3. καὶ αὕτη ἡ κρίσις τῶν ἱερέων τὰ παρὰ τοῦ λαοῦ παρὰ τῶν θυόντων τὰ θύματα ἐάν τε μόσχον ἐάν τε πρόβατον καὶ δώσει τῷ ἱερεῖ τὸν βραχίονα καὶ τὰ σιαγόνια καὶ τὸ ἔνυστρον
4. καὶ τὰς ἀπαρχὰς τοῦ σίτου σου καὶ τοῦ οἴνου σου καὶ τοῦ ἐλαίου σου καὶ τὴν ἀπαρχὴν τῶν κουρῶν τῶν προβάτων σου δώσεις αὐτῷ
5. ὅτι αὐτὸν ἐξελέξατο κύριος ὁ θεός σου ἐκ πασῶν τῶν φυλῶν σου παρεστάναι ἔναντι κυρίου τοῦ θεοῦ σου λειτουργεῖν καὶ εὐλογεῖν ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ αὐτὸς καὶ οἱ υἱοὶ αὐτοῦ ἐν τοῖς υἱοῖς Ισραηλ
6. ἐὰν δὲ παραγένηται ὁ Λευίτης ἐκ μιᾶς τῶν πόλεων ὑμῶν ἐκ πάντων τῶν υἱῶν Ισραηλ οὗ αὐτὸς παροικεῖ καθότι ἐπιθυμεῖ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ εἰς τὸν τόπον ὃν ἂν ἐκλέξηται κύριος
7. καὶ λειτουργήσει τῷ ὀνόματι κυρίου τοῦ θεοῦ αὐτοῦ ὥσπερ πάντες οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ οἱ Λευῖται οἱ παρεστηκότες ἐκεῖ ἔναντι κυρίου
8. μερίδα μεμερισμένην φάγεται πλὴν τῆς πράσεως τῆς κατὰ πατριάν
9. ἐὰν δὲ εἰσέλθῃς εἰς τὴν γῆν ἣν κύριος ὁ θεός σου δίδωσίν σοι οὐ μαθήσῃ ποιεῖν κατὰ τὰ βδελύγματα τῶν ἐθνῶν ἐκείνων
10. οὐχ εὑρεθήσεται ἐν σοὶ περικαθαίρων τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἢ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ ἐν πυρί μαντευόμενος μαντείαν κληδονιζόμενος καὶ οἰωνιζόμενος φαρμακός
11. ἐπαείδων ἐπαοιδήν ἐγγαστρίμυθος καὶ τερατοσκόπος ἐπερωτῶν τοὺς νεκρούς
12. ἔστιν γὰρ βδέλυγμα κυρίῳ τῷ θεῷ σου πᾶς ποιῶν ταῦτα ἕνεκεν γὰρ τῶν βδελυγμάτων τούτων κύριος ἐξολεθρεύσει αὐτοὺς ἀπὸ σοῦ
13. τέλειος ἔσῃ ἐναντίον κυρίου τοῦ θεοῦ σου
14. τὰ γὰρ ἔθνη ταῦτα οὓς σὺ κατακληρονομεῖς αὐτούς οὗτοι κληδόνων καὶ μαντειῶν ἀκούσονται σοὶ δὲ οὐχ οὕτως ἔδωκεν κύριος ὁ θεός σου
15. προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν σου ὡς ἐμὲ ἀναστήσει σοι κύριος ὁ θεός σου αὐτοῦ ἀκούσεσθε
16. κατὰ πάντα ὅσα ᾐτήσω παρὰ κυρίου τοῦ θεοῦ σου ἐν Χωρηβ τῇ ἡμέρᾳ τῆς ἐκκλησίας λέγοντες οὐ προσθήσομεν ἀκοῦσαι τὴν φωνὴν κυρίου τοῦ θεοῦ ἡμῶν καὶ τὸ πῦρ τὸ μέγα τοῦτο οὐκ ὀψόμεθα ἔτι οὐδὲ μὴ ἀποθάνωμεν
17. καὶ εἶπεν κύριος πρός με ὀρθῶς πάντα ὅσα ἐλάλησαν
18. προφήτην ἀναστήσω αὐτοῖς ἐκ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν ὥσπερ σὲ καὶ δώσω τὸ ῥῆμά μου ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ καὶ λαλήσει αὐτοῖς καθότι ἂν ἐντείλωμαι αὐτῷ
19. καὶ ὁ ἄνθρωπος ὃς ἐὰν μὴ ἀκούσῃ ὅσα ἐὰν λαλήσῃ ὁ προφήτης ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου ἐγὼ ἐκδικήσω ἐξ αὐτοῦ
20. πλὴν ὁ προφήτης ὃς ἂν ἀσεβήσῃ λαλῆσαι ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου ῥῆμα ὃ οὐ προσέταξα λαλῆσαι καὶ ὃς ἂν λαλήσῃ ἐπ’ ὀνόματι θεῶν ἑτέρων ἀποθανεῖται ὁ προφήτης ἐκεῖνος
21. ἐὰν δὲ εἴπῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου πῶς γνωσόμεθα τὸ ῥῆμα ὃ οὐκ ἐλάλησεν κύριος
22. ὅσα ἐὰν λαλήσῃ ὁ προφήτης ἐπὶ τῷ ὀνόματι κυρίου καὶ μὴ γένηται τὸ ῥῆμα καὶ μὴ συμβῇ τοῦτο τὸ ῥῆμα ὃ οὐκ ἐλάλησεν κύριος ἐν ἀσεβείᾳ ἐλάλησεν ὁ προφήτης ἐκεῖνος οὐκ ἀφέξεσθε αὐτοῦ
Przypisy:
18:1-2 - Kapłani i lewici są przedstawiani jako przedstawiciele Boga wśród ludu, co podkreśla wagę służby religijnej i wsparcia ze strony przywódców duchowych. Ich wsparcie jest postrzegane jako element Bożej troski o Jego lud (zob. także Lb 18,20-24 i Hbr 7,12).
18:9-14 - Zakazy praktyk pogańskich podkreślają potrzebę duchowej czystości i oddzielenia ludu Bożego od bezbożnych zwyczajów. Posłuszeństwo tym wskazówkom jest niezbędne do utrzymania właściwej relacji z Bogiem (zob. także Kpł 20,23 i 1 Kor 10,21).
18:15-19 - Obietnica proroka takiego jak Mojżesz wskazuje na przyjście Jezusa Chrystusa, który wypełni tę przepowiednię jako ostateczny Pośrednik między Bogiem a ludzkością. To oczekiwanie jest fundamentalne zarówno dla wiary żydowskiej, jak i chrześcijańskiej (zob. także Dz 3,22-23 i J 1,45).
18:20-22 - Podkreślono wagę rozróżniania prawdziwych proroków od fałszywych, pokazując, że autentyczność przesłania musi zostać poddana testowi. Podkreśla to odpowiedzialność ludzi za słuchanie głosu Boga i podążanie za prawdą (zob. także 1 J 4,1 i Mt 7,15).
18:3-4 - Wspomniano o części przypadającej kapłanom i lewitom, co wzmacnia ideę, że ci, którzy służą Bogu, powinni być utrzymywani przez ludzi, co odzwierciedla zasadę, że praca w posłudze powinna być ceniona (zobacz również 1 Tymoteusza 5:17-18 i Galatów 6:6).
Wersety związane z Deuteronômio, 18:
Rozdział 18 Księgi Powtórzonego Prawa dotyczy wsparcia duchowych przywódców i prawdziwych proroctw. W jaki sposób Bóg zaopatruje Lewitów i proroków? Ten kluczowy tekst szczegółowo opisuje postanowienia dotyczące kapłanów i Lewitów, podkreślając ich świętą rolę. Rozdział ten zawiera także wytyczne dotyczące rozeznania prawdziwych proroków, w tym obietnicę proroka takiego jak Mojżesz. Powtórzonego Prawa 18 równoważy wspieranie służby z ochroną przed fałszywymi proroctwami, ustanawiając standardy duchowego przywództwa. Rozważcie razem z nami pięć fragmentów biblijnych, które rzucają światło na trwałe zasady tego fundamentalnego rozdziału.
Dzieje Apostolskie 3:22-23: "Mojżesz bowiem powiedział: «Pan Bóg wzbudzi im proroka spośród ich braci, takiego jak ja; słuchaj go we wszystkim, co ci powie. Kto nie słucha tego proroka, zostanie wyeliminowany spośród swego ludu”." - Piotr cytuje Powtórzonego Prawa 18:15,18-19 i odnosi to proroctwo do Jezusa, identyfikując go jako obiecanego proroka.
1 Samuela 28:7-8: "Następnie Saul nakazał swoim pomocnikom: „Poszukajcie kobiety, która przywołuje duchy, abym mógł się z nią poradzić”. Odpowiedzieli: „Jest taki w En-dor”. Saul przebrał się, włożył inne ubranie i w nocy poszedł z dwoma mężczyznami do domu kobiety. Powiedział mu: «Skonsultuj się ze mną z duchem, przywołując tego, o którego proszę»." - Ten fragment pokazuje naruszenie zakazu z Powtórzonego Prawa 18:10-11 dotyczącego praktykowania nekromancji.
Jeremiasza 14:14: "Wtedy Pan rzekł do mnie: Prorocy prorokują kłamstwa w moim imieniu. Nie posłałem ich, nie wydałem im rozkazów i nie rozmawiałem z nimi. Prorokują wam fałszywe wizje, bezużyteczne wróżby i złudzenia waszych umysłów." - Werset ten odzwierciedla ostrzeżenie zawarte w Księdze Powtórzonego Prawa 18:20-22 przed fałszywymi prorokami.
1 Koryntian 9:13-14: "Czy nie wiecie, że ci, którzy pracują w świątyni, jedzą to, co jest w świątyni, a ci, którzy służą przed ołtarzem, uczestniczą w tym, co jest ofiarowane na ołtarzu? W ten sam sposób Pan nakazał tym, którzy głoszą ewangelię, aby żyli według ewangelii." - Paweł nawiązuje do postanowienia dotyczącego Lewitów w Powtórzonego Prawa 18:1-8, stosując tę zasadę do sług ewangelii.
Hebrajczyków 2:17: "Dlatego musiał upodobnić się pod każdym względem do braci, stać się miłosiernym i wiernym arcykapłanem wobec Boga i dokonywać przebłagania za grzechy ludu." - Werset ten nawiązuje do obietnicy proroka „spośród swoich braci” z Księgi Powtórzonego Prawa 18:15 i odnosi się do Jezusa jako arcykapłana.
FAQ:
Kim byli Lewici i jaka była ich rola w Księdze Powtórzonego Prawa 18?
Lewici byli kapłanami Izraela, a ich dziedzictwem była służba Panu. Nie posiadali ziemi, gdyż Bóg był ich działem. (Powtórzonego Prawa 18:1-2)
Jaka jest rola proroka obiecanego przez Boga w Księdze Powtórzonego Prawa 18?
Bóg obiecał wzbudzić proroka podobnego do Mojżesza, który będzie przewodnikiem Izraela, a ludzie mieli go słuchać, ponieważ będzie on przemawiał w imieniu Boga. (5 Mojż. 18:15-19)
Czego Bóg zabrania w kwestii czarów w Księdze Powtórzonego Prawa 18?
Bóg zabrania praktyk takich jak czary, wróżbiarstwo i konsultacja duchów, ponieważ są one obrzydliwością. Lud powinien ufać tylko Bogu. (Powtórzonego Prawa 18:10-12)
W jaki sposób Izraelici mieli rozpoznawać fałszywych proroków opisanych w Księdze Powtórzonego Prawa 18?
Prorok jest fałszywy, jeśli jego proroctwa się nie spełniają lub jeśli nakłania ludzi do oddawania czci innym bogom. Takiego proroka nie należy się bać. (Powtórzonego Prawa 18:20-22)
Jaką rolę odgrywają Lewici w stosunku do ludu Izraela?
Lewici mieli służyć jako pośrednicy między Bogiem a ludem, składając ofiary i kierując Izraelem zgodnie z prawem boskim. Byli wspierani przez ofiary ludu. (Powtórzonego Prawa 18:1-5)
