Liber Iob, 33
1. Audi igitur, Iob, eloquia mea et omnes sermones meos ausculta.
1. οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ ἄκουσον Ιωβ τὰ ῥήματά μου καὶ λαλιὰν ἐνωτίζου μου
2. Ecce aperui os meum, loquatur lingua mea in faucibus meis.
2. ἰδοὺ γὰρ ἤνοιξα τὸ στόμα μου καὶ ἐλάλησεν ἡ γλῶσσά μου
3. Ex recto corde sermones mei sunt, et sententiam puram labia mea loquentur.
3. καθαρά μου ἡ καρδία ῥήμασιν σύνεσις δὲ χειλέων μου καθαρὰ νοήσει
4. Spiritus Dei fecit me, et spiraculum Omnipotentis vivificavit me.
4. πνεῦμα θεῖον τὸ ποιῆσάν με πνοὴ δὲ παντοκράτορος ἡ διδάσκουσά με
5. Si potes, responde mihi, praepara te coram me et consiste.
5. ἐὰν δύνῃ δός μοι ἀπόκρισιν πρὸς ταῦτα ὑπόμεινον στῆθι κατ’ ἐμὲ καὶ ἐγὼ κατὰ σέ
6. Ecce ego sicut tu coram Deo sum et de eodem luto abscissus sum et ego.
6. ἐκ πηλοῦ διήρτισαι σὺ ὡς καὶ ἐγώ ἐκ τοῦ αὐτοῦ διηρτίσμεθα
7. Verumtamen terror meus non te terreat, et onus meum non sit tibi grave.
7. οὐχ ὁ φόβος μού σε στροβήσει οὐδὲ ἡ χείρ μου βαρεῖα ἔσται ἐπὶ σοί
8. Dixisti ergo in auribus meis, et vocem verborum tuorum audivi:
8. πλὴν εἶπας ἐν ὠσίν μου φωνὴν ῥημάτων σου ἀκήκοα
9. “Mundus sum ego et absque delicto; immaculatus, et non est iniquitas in me.
9. διότι λέγεις καθαρός εἰμι οὐχ ἁμαρτών ἄμεμπτος δέ εἰμι οὐ γὰρ ἠνόμησα
10. Quia querelas in me repperit, ideo arbitratus est me inimicum sibi;
10. μέμψιν δὲ κατ’ ἐμοῦ εὗρεν ἥγηται δέ με ὥσπερ ὑπεναντίον
11. posuit in nervo pedes meos, custodivit omnes semitas meas”.
11. ἔθετο δὲ ἐν ξύλῳ τὸν πόδα μου ἐφύλαξεν δέ μου πάσας τὰς ὁδούς
12. Hoc est ergo, in quo non es iustificatus, respondebo tibi, quia maior est Deus homine.
12. πῶς γὰρ λέγεις δίκαιός εἰμι καὶ οὐκ ἐπακήκοέν μου αἰώνιος γάρ ἐστιν ὁ ἐπάνω βροτῶν
13. Quare adversus eum contendis, quod non ad omnia verba responderit tibi?
13. λέγεις δέ διὰ τί τῆς δίκης μου οὐκ ἐπακήκοεν πᾶν ῥῆμα
14. Semel loquitur Deus, et secundo idipsum non repetit.
14. ἐν γὰρ τῷ ἅπαξ λαλήσαι ὁ κύριος ἐν δὲ τῷ δευτέρῳ ἐνύπνιον
15. Per somnium in visione nocturna, quando irruit sopor super homines, et dormiunt in lectulo,
15. ἢ ἐν μελέτῃ νυκτερινῇ ὡς ὅταν ἐπιπίπτῃ δεινὸς φόβος ἐπ’ ἀνθρώπους ἐπὶ νυσταγμάτων ἐπὶ κοίτης
16. tunc aperit aures virorum et in visionibus terret eos,
16. τότε ἀνακαλύπτει νοῦν ἀνθρώπων ἐν εἴδεσιν φόβου τοιούτοις αὐτοὺς ἐξεφόβησεν
17. ut avertat hominem ab his, quae facit, et liberet eum de superbia,
17. ἀποστρέψαι ἄνθρωπον ἐξ ἀδικίας τὸ δὲ σῶμα αὐτοῦ ἀπὸ πτώματος ἐρρύσατο
18. eruens animam eius a fovea et vitam illius, ut non transeat canalem mortis.
18. ἐφείσατο δὲ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ ἀπὸ θανάτου καὶ μὴ πεσεῖν αὐτὸν ἐν πολέμῳ
19. Increpat quoque per dolorem in lectulo, et tremitus ossium eius continuus.
19. πάλιν δὲ ἤλεγξεν αὐτὸν ἐν μαλακίᾳ ἐπὶ κοίτης καὶ πλῆθος ὀστῶν αὐτοῦ ἐνάρκησεν
20. Abominabilis ei fit in vita sua panis, et animae illius cibus ante desiderabilis.
20. πᾶν δὲ βρωτὸν σίτου οὐ μὴ δύνηται προσδέξασθαι καὶ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ βρῶσιν ἐπιθυμήσει
21. Tabescet caro eius in conspectu, et ossa, quae non videbantur, nudabuntur.
21. ἕως ἂν σαπῶσιν αὐτοῦ αἱ σάρκες καὶ ἀποδείξῃ τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ κενά
22. Appropinquavit corruptioni foveae, et vita illius mortiferis sedibus.
22. ἤγγισεν δὲ εἰς θάνατον ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἡ δὲ ζωὴ αὐτοῦ ἐν ᾅδῃ
23. Si fuerit apud eum angelus, unus de milibus interpres, ut annuntiet homini aequitatem,
23. ἐὰν ὦσιν χίλιοι ἄγγελοι θανατηφόροι εἷς αὐτῶν οὐ μὴ τρώσῃ αὐτόν ἐὰν νοήσῃ τῇ καρδίᾳ ἐπιστραφῆναι ἐπὶ κύριον ἀναγγείλῃ δὲ ἀνθρώπῳ τὴν ἑαυτοῦ μέμψιν τὴν δὲ ἄνοιαν αὐτοῦ δείξῃ
24. miserebitur eius et dicet: “Libera eum, ut non descendat in foveam; inveni, in quo ei propitier”.
24. ἀνθέξεται τοῦ μὴ πεσεῖν αὐτὸν εἰς θάνατον ἀνανεώσει δὲ αὐτοῦ τὸ σῶμα ὥσπερ ἀλοιφὴν ἐπὶ τοίχου τὰ δὲ ὀστᾶ αὐτοῦ ἐμπλήσει μυελοῦ
25. Revirescet caro eius plus quam in iuventute, revertetur ad dies adulescentiae suae.
25. ἁπαλυνεῖ δὲ αὐτοῦ τὰς σάρκας ὥσπερ νηπίου ἀποκαταστήσει δὲ αὐτὸν ἀνδρωθέντα ἐν ἀνθρώποις
26. Deprecabitur Deum, et placabilis ei erit; et videbit faciem eius in iubilo, et reddet homini iustitiam suam.
26. εὐξάμενος δὲ πρὸς κύριον καὶ δεκτὰ αὐτῷ ἔσται εἰσελεύσεται δὲ προσώπῳ καθαρῷ σὺν ἐξηγορίᾳ ἀποδώσει δὲ ἀνθρώποις δικαιοσύνην
27. Canit ad homines et dicit: “Peccavi et iustitiam perverti et non debui satisfacere.
27. εἶτα τότε ἀπομέμψεται ἄνθρωπος αὐτὸς ἑαυτῷ λέγων οἷα συνετέλουν καὶ οὐκ ἄξια ἤτασέν με ὧν ἥμαρτον
28. Liberavit animam suam, ne pergeret in foveam, sed vivens lucem videret”.
28. σῶσον ψυχήν μου τοῦ μὴ ἐλθεῖν εἰς διαφθοράν καὶ ἡ ζωή μου φῶς ὄψεται
29. Ecce haec omnia operatur Deus duobus, tribus vicibus cum homine,
29. ἰδοὺ πάντα ταῦτα ἐργᾶται ὁ ἰσχυρὸς ὁδοὺς τρεῖς μετὰ ἀνδρός
30. ut revocet animas eorum a fovea et illuminet luce viventium.
30. ἀλλ’ ἐρρύσατο τὴν ψυχήν μου ἐκ θανάτου ἵνα ἡ ζωή μου ἐν φωτὶ αἰνῇ αὐτόν
31. Attende, Iob, et audi me et tace, dum ego loquor.
31. ἐνωτίζου Ιωβ καὶ ἄκουέ μου κώφευσον καὶ ἐγώ εἰμι λαλήσω
32. Si autem habes quod loquaris, responde mihi; loquere, volo enim te apparere iustum.
32. εἰ εἰσὶν λόγοι ἀποκρίθητί μοι λάλησον θέλω γὰρ δικαιωθῆναί σε
33. Quod si non habes, audi me; tace, et docebo te sapientiam”.
33. εἰ μή σὺ ἄκουσόν μου κώφευσον καὶ διδάξω σε σοφίαν
