Jó, 8

1. ὑπολαβὼν δὲ Βαλδαδ ὁ Σαυχίτης λέγει

1. Respondens autem Baldad Suhites, dixit:

2. μέχρι τίνος λαλήσεις ταῦτα πνεῦμα πολυρῆμον τοῦ στόματός σου

2. Usquequo loqueris talia, et spiritus multiplex sermones oris tui?

3. μὴ ὁ κύριος ἀδικήσει κρίνων ἢ ὁ τὰ πάντα ποιήσας ταράξει τὸ δίκαιον

3. Numquid Deus supplantat judicium? aut Omnipotens subvertit quod justum est?

4. εἰ οἱ υἱοί σου ἥμαρτον ἐναντίον αὐτοῦ ἀπέστειλεν ἐν χειρὶ ἀνομίας αὐτῶν

4. Etiam si filii tui peccaverunt ei, et dimisit eos in manu iniquitatis suæ:

5. σὺ δὲ ὄρθριζε πρὸς κύριον παντοκράτορα δεόμενος

5. tu tamen si diluculo consurrexeris ad Deum, et Omnipotentem fueris deprecatus ;

6. εἰ καθαρὸς εἶ καὶ ἀληθινός δεήσεως ἐπακούσεταί σου ἀποκαταστήσει δέ σοι δίαιταν δικαιοσύνης

6. si mundus et rectus incesseris: statim evigilabit ad te, et pacatum reddet habitaculum justitiæ tuæ,

7. ἔσται οὖν τὰ μὲν πρῶτά σου ὀλίγα τὰ δὲ ἔσχατά σου ἀμύθητα

7. in tantum ut si priora tua fuerint parva, et novissima tua multiplicentur nimis.

8. ἐπερώτησον γὰρ γενεὰν πρώτην ἐξιχνίασον δὲ κατὰ γένος πατέρων

8. Interroga enim generationem pristinam, et diligenter investiga patrum memoriam

9. χθιζοὶ γάρ ἐσμεν καὶ οὐκ οἴδαμεν σκιὰ γάρ ἐστιν ἡμῶν ἐπὶ τῆς γῆς ὁ βίος

9. (hesterni quippe sumus, et ignoramus, quoniam sicut umbra dies nostri sunt super terram),

10. ἦ οὐχ οὗτοί σε διδάξουσιν καὶ ἀναγγελοῦσιν καὶ ἐκ καρδίας ἐξάξουσιν ῥήματα

10. et ipsi docebunt te, loquentur tibi, et de corde suo proferent eloquia.

11. μὴ θάλλει πάπυρος ἄνευ ὕδατος ἢ ὑψωθήσεται βούτομον ἄνευ πότου

11. Numquid virere potest scirpus absque humore? aut crescere carectum sine aqua?

12. ἔτι ὂν ἐπὶ ῥίζης καὶ οὐ μὴ θερισθῇ πρὸ τοῦ πιεῖν πᾶσα βοτάνη οὐχὶ ξηραίνεται

12. Cum adhuc sit in flore, nec carpatur manu, ante omnes herbas arescit.

13. οὕτως τοίνυν ἔσται τὰ ἔσχατα πάντων τῶν ἐπιλανθανομένων τοῦ κυρίου ἐλπὶς γὰρ ἀσεβοῦς ἀπολεῖται

13. Sic viæ omnium qui obliviscuntur Deum, et spes hypocritæ peribit.

14. ἀοίκητος γὰρ αὐτοῦ ἔσται ὁ οἶκος ἀράχνη δὲ αὐτοῦ ἀποβήσεται ἡ σκηνή

14. Non ei placebit vecordia sua, et sicut tela aranearum fiducia ejus.

15. ἐὰν ὑπερείσῃ τὴν οἰκίαν αὐτοῦ οὐ μὴ στῇ ἐπιλαβομένου δὲ αὐτοῦ οὐ μὴ ὑπομείνῃ

15. Innitetur super domum suam, et non stabit ; fulciet eam, et non consurget.

16. ὑγρὸς γάρ ἐστιν ὑπὸ ἡλίου καὶ ἐκ σαπρίας αὐτοῦ ὁ ῥάδαμνος αὐτοῦ ἐξελεύσεται

16. Humectus videtur antequam veniat sol, et in ortu suo germen ejus egredietur.

17. ἐπὶ συναγωγὴν λίθων κοιμᾶται ἐν δὲ μέσῳ χαλίκων ζήσεται

17. Super acervum petrarum radices ejus densabuntur, et inter lapides commorabitur.

18. ἐὰν καταπίῃ ὁ τόπος ψεύσεται αὐτόν οὐχ ἑόρακας τοιαῦτα

18. Si absorbuerit eum de loco suo, negabit eum, et dicet: Non novi te.

19. ὅτι καταστροφὴ ἀσεβοῦς τοιαύτη ἐκ δὲ γῆς ἄλλον ἀναβλαστήσει

19. Hæc est enim lætitia viæ ejus, ut rursum de terra alii germinentur.

20. ὁ γὰρ κύριος οὐ μὴ ἀποποιήσηται τὸν ἄκακον πᾶν δὲ δῶρον ἀσεβοῦς οὐ δέξεται

20. Deus non projiciet simplicem, nec porriget manum malignis,

21. ἀληθινῶν δὲ στόμα ἐμπλήσει γέλωτος τὰ δὲ χείλη αὐτῶν ἐξομολογήσεως

21. donec impleatur risu os tuum, et labia tua jubilo.

22. οἱ δὲ ἐχθροὶ αὐτῶν ἐνδύσονται αἰσχύνην δίαιτα δὲ ἀσεβοῦς οὐκ ἔσται

22. Qui oderunt te induentur confusione, et tabernaculum impiorum non subsistet.