Cantar, 4

1. ¡Qué bella eres, amada mía, qué bella eres! Palomas son tus ojos a través de tu velo; tu melena, cual rebaño de cabras, que ondulan por el monte Galaad.

1. Kako si lijepa, prijateljice moja, kako si lijepa! Imaš oèi kao golubica (kad gledaš) ispod koprene. Kosa ti je kao stado koza što izaðoše na brdo Gilead.

2. Tus dientes, un rebaño de ovejas de esquileo que salen de bañarse: todas tienen mellizas, y entre ellas no hay estéril.

2. Zubi su ti kao stado ovaca ostriženih kad s kupanja dolaze: idu dvije i dvije kao blizanke i nijedna nije osamljena.

3. Tus labios, una cinta de escarlata, tu hablar, encantador. Tus mejillas, como cortes de granada a través de tu velo.

3. Usne su tvoje kao trake od grimiza i rijeèi su tvoje dražesne, kao kriške mogranja tvoji su obrazi pod koprenom tvojom.

4. Tu cuello, la torre de David, erigida para trofeos: mil escudos penden de ella, todos paveses de valientes.

4. Vrat ti je kao kula Davidova, za obranu sagraðena: tisuæu štitova visi na njoj, sve oklopi junaèki.

5. Tus dos pechos, cual dos crías mellizas de gacela, que pacen entre lirios.

5. Tvoje su dvije dojke kao dva laneta, blizanca košutina, što pasu meðu ljiljanima.

6. Antes que sople la brisa del día, y se huyan las sombras, me iré al monte de la mirra, a la colina del incienso.

6. Prije nego dan izdahne i sjene se spuste, poæi æu na brdo smirne, na brežuljak tamjana.

7. ¡Toda hermosa eres, amada mía, no hay tacha en ti!

7. Sva si lijepa, prijateljice moja, i nema mane na tebi.

8. Ven del Líbano, novia mía, ven del Líbano, vente. Otea desde la cumbre del Amaná, desde la cumbre del Sanir y del Hermón, desde las guaridas de leones, desde los montes de leopardos.

8. Poði sa mnom s Libana, nevjesto, poði sa mnom s Libana. Siði s vrha Amane, s vrha Senira i Hermona, iz lavljih spilja, s planina leopardskih.

9. Me robaste el corazón, hermana mía, novia, me robaste el corazón con una mirada tuya, con una vuelta de tu collar.

9. Srce si mi ranila, sestro moja, nevjesto, srce si mi ranila jednim pogledom svojim, jednim samim biserom kolajne svoje.

10. ¡Qué hermosos tus amores, hermosa mía, novia! ¡Qué sabrosos tus amores! ¡más que el vino! ¡Y la fragancia de tus perfumes, más que todos los bálsamos!

10. Kako je slatka ljubav tvoja, sestro moja, nevjesto! Slaða je ljubav tvoja od vina, a miris ulja tvojih ugodniji od svih mirisa.

11. Miel virgen destilan tus labios, novia mía. Hay miel y leche debajo de tu lengua; y la fragancia de tus vestidos, como la fragancia del Líbano.

11. S usana tvojih, nevjesto, saæe kapa, pod jezikom ti je med i mlijeko, a miris je haljina tvojih kao miris libanski.

12. Huerto eres cerrado, hermana mía, novia, huerto cerrado, fuente sellada.

12. Ti si vrt zatvoren, sestro moja, nevjesto, vrt zatvoren i zdenac zapeèaæen.

13. Tus brotes, un paraíso de granados, con frutos exquisitos:

13. Mladice su tvoje vrt mogranja pun biranih plodova:

14. nardo y azafrán, caña aromática y canela, con todos los árboles de incienso, mirra y áloe, con los mejores bálsamos.

14. nard i šafran, mirisna trska i cimet, sa svim stabljikama tamjanovim, smirna i aloj s najboljim mirisima.

15. ¡Fuente de los huertos, pozo de aguas vivas, corrientes que del Líbano fluyen!

15. Zdenac je u mom vrtu, izvor žive vode koja teèe s Libana.

16. ¡Levántate, cierzo, ábrego, ven! ¡Soplad en mi huerto, que exhale sus aromas! ¡Entre mi amado en su huerto y coma sus frutos exquisitos!

16. Ustani, sjevernjaèe, duni, južni vjetre, duni nad vrtom mojim, neka poteku njegovi mirisi. Neka dragi moj doðe u vrt svoj, neka jede najbolje plodove u njemu.