Liber Proverbiorum, 1
1. Parabolae Salomonis filii David regis Israel
1. παροιμίαι Σαλωμῶντος υἱοῦ Δαυιδ ὃς ἐβασίλευσεν ἐν Ισραηλ
2. ad sciendam sapientiam et disciplinam, ad intellegenda verba prudentiae;
2. γνῶναι σοφίαν καὶ παιδείαν νοῆσαί τε λόγους φρονήσεως
3. ad suscipiendam eruditionem doctrinae, iustitiam et iudicium et aequitatem,
3. δέξασθαί τε στροφὰς λόγων νοῆσαί τε δικαιοσύνην ἀληθῆ καὶ κρίμα κατευθύνειν
4. ut detur parvulis astutia, adulescenti scientia et recogitatio.
4. ἵνα δῷ ἀκάκοις πανουργίαν παιδὶ δὲ νέῳ αἴσθησίν τε καὶ ἔννοιαν
5. Audiat sapiens et addet doctrinam, et intellegens dispositiones possidebit:
5. τῶνδε γὰρ ἀκούσας σοφὸς σοφώτερος ἔσται ὁ δὲ νοήμων κυβέρνησιν κτήσεται
6. animadvertet parabolam et allegoriam, verba sapientium et aenigmata eorum.
6. νοήσει τε παραβολὴν καὶ σκοτεινὸν λόγον ῥήσεις τε σοφῶν καὶ αἰνίγματα
7. Timor Domini principium scientiae. Sapientiam atque doctrinam stulti despiciunt.
7. ἀρχὴ σοφίας φόβος θεοῦ σύνεσις δὲ ἀγαθὴ πᾶσι τοῖς ποιοῦσιν αὐτήν εὐσέβεια δὲ εἰς θεὸν ἀρχὴ αἰσθήσεως σοφίαν δὲ καὶ παιδείαν ἀσεβεῖς ἐξουθενήσουσιν
8. Audi, fili mi, disciplinam patris tui et ne reicias legem matris tuae,
8. ἄκουε υἱέ παιδείαν πατρός σου καὶ μὴ ἀπώσῃ θεσμοὺς μητρός σου
9. quia diadema gratiae sunt capiti tuo, et torques collo tuo.
9. στέφανον γὰρ χαρίτων δέξῃ σῇ κορυφῇ καὶ κλοιὸν χρύσεον περὶ σῷ τραχήλῳ
10. Fili mi, si te lactaverint peccatores, ne acquiescas eis.
10. υἱέ μή σε πλανήσωσιν ἄνδρες ἀσεβεῖς μηδὲ βουληθῇς ἐὰν παρακαλέσωσί σε λέγοντες
11. Si dixerint: “Veni nobiscum, insidiemur sanguini, abscondamus tendiculas contra insontem frustra;
11. ἐλθὲ μεθ’ ἡμῶν κοινώνησον αἵματος κρύψωμεν δὲ εἰς γῆν ἄνδρα δίκαιον ἀδίκως
12. deglutiamus eos sicut infernus viventes et integros quasi descendentes in lacum:
12. καταπίωμεν δὲ αὐτὸν ὥσπερ ᾅδης ζῶντα καὶ ἄρωμεν αὐτοῦ τὴν μνήμην ἐκ γῆς
13. omnem pretiosam substantiam reperiemus, implebimus domos nostras spoliis;
13. τὴν κτῆσιν αὐτοῦ τὴν πολυτελῆ καταλαβώμεθα πλήσωμεν δὲ οἴκους ἡμετέρους σκύλων
14. sortem mitte nobiscum, marsupium unum sit omnium nostrum”;
14. τὸν δὲ σὸν κλῆρον βάλε ἐν ἡμῖν κοινὸν δὲ βαλλάντιον κτησώμεθα πάντες καὶ μαρσίππιον ἓν γενηθήτω ἡμῖν
15. fili mi, ne ambules cum eis, prohibe pedem tuum a semitis eorum.
15. μὴ πορευθῇς ἐν ὁδῷ μετ’ αὐτῶν ἔκκλινον δὲ τὸν πόδα σου ἐκ τῶν τρίβων αὐτῶν
16. Pedes enim illorum ad malum currunt et festinant, ut effundant sanguinem.
16. οἱ γὰρ πόδες αὐτῶν εἰς κακίαν τρέχουσιν καὶ ταχινοὶ τοῦ ἐκχέαι αἷμα
17. Frustra autem iacitur rete ante oculos pinnatorum.
17. οὐ γὰρ ἀδίκως ἐκτείνεται δίκτυα πτερωτοῖς
18. Ipsique contra sanguinem suum insidiantur et moliuntur fraudes contra animas suas.
18. αὐτοὶ γὰρ οἱ φόνου μετέχοντες θησαυρίζουσιν ἑαυτοῖς κακά ἡ δὲ καταστροφὴ ἀνδρῶν παρανόμων κακή
19. Sic semitae omnis ad rapinam intenti: animam ipsius possidentis rapiunt.
19. αὗται αἱ ὁδοί εἰσιν πάντων τῶν συντελούντων τὰ ἄνομα τῇ γὰρ ἀσεβείᾳ τὴν ἑαυτῶν ψυχὴν ἀφαιροῦνται
20. Sapientia foris praedicat, in plateis dat vocem suam,
20. σοφία ἐν ἐξόδοις ὑμνεῖται ἐν δὲ πλατείαις παρρησίαν ἄγει
21. in capite viarum frequentium clamitat, in foribus portarum urbis profert verba sua:
21. ἐπ’ ἄκρων δὲ τειχέων κηρύσσεται ἐπὶ δὲ πύλαις δυναστῶν παρεδρεύει ἐπὶ δὲ πύλαις πόλεως θαρροῦσα λέγει
22. “Usquequo, parvuli, diligitis infantiam, et derisores sibi derisionem cupient, et imprudentes odibunt scientiam?
22. ὅσον ἂν χρόνον ἄκακοι ἔχωνται τῆς δικαιοσύνης οὐκ αἰσχυνθήσονται οἱ δὲ ἄφρονες τῆς ὕβρεως ὄντες ἐπιθυμηταί ἀσεβεῖς γενόμενοι ἐμίσησαν αἴσθησιν
23. Convertimini ad correptionem meam; en proferam vobis spiritum meum et ostendam vobis verba mea.
23. καὶ ὑπεύθυνοι ἐγένοντο ἐλέγχοις ἰδοὺ προήσομαι ὑμῖν ἐμῆς πνοῆς ῥῆσιν διδάξω δὲ ὑμᾶς τὸν ἐμὸν λόγον
24. Quia vocavi, et renuistis, extendi manum meam, et non fuit qui aspiceret;
24. ἐπειδὴ ἐκάλουν καὶ οὐχ ὑπηκούσατε καὶ ἐξέτεινον λόγους καὶ οὐ προσείχετε
25. despexistis omne consilium meum et increpationes meas neglexistis.
25. ἀλλὰ ἀκύρους ἐποιεῖτε ἐμὰς βουλάς τοῖς δὲ ἐμοῖς ἐλέγχοις ἠπειθήσατε
26. Ego quoque in interitu vestro ridebo et subsannabo, cum terror vobis advenerit,
26. τοιγαροῦν κἀγὼ τῇ ὑμετέρᾳ ἀπωλείᾳ ἐπιγελάσομαι καταχαροῦμαι δέ ἡνίκα ἂν ἔρχηται ὑμῖν ὄλεθρος
27. cum irruerit ut procella terror, et interitus quasi tempestas ingruerit, quando venerit super vos tribulatio et angustia”.
27. καὶ ὡς ἂν ἀφίκηται ὑμῖν ἄφνω θόρυβος ἡ δὲ καταστροφὴ ὁμοίως καταιγίδι παρῇ καὶ ὅταν ἔρχηται ὑμῖν θλῖψις καὶ πολιορκία ἢ ὅταν ἔρχηται ὑμῖν ὄλεθρος
28. Tunc invocabunt me, et non exaudiam, instanter quaerent me et non invenient me,
28. ἔσται γὰρ ὅταν ἐπικαλέσησθέ με ἐγὼ δὲ οὐκ εἰσακούσομαι ὑμῶν ζητήσουσίν με κακοὶ καὶ οὐχ εὑρήσουσιν
29. eo quod exosam habuerint disciplinam et timorem Domini non elegerint
29. ἐμίσησαν γὰρ σοφίαν τὸν δὲ φόβον τοῦ κυρίου οὐ προείλαντο
30. nec acquieverint consilio meo et despexerint universam correptionem meam.
30. οὐδὲ ἤθελον ἐμαῖς προσέχειν βουλαῖς ἐμυκτήριζον δὲ ἐμοὺς ἐλέγχους
31. Comedent igitur fructus viae suae suisque consiliis saturabuntur.
31. τοιγαροῦν ἔδονται τῆς ἑαυτῶν ὁδοῦ τοὺς καρποὺς καὶ τῆς ἑαυτῶν ἀσεβείας πλησθήσονται
32. Aversio parvulorum interficiet eos, et securitas stultorum perdet illos.
32. ἀνθ’ ὧν γὰρ ἠδίκουν νηπίους φονευθήσονται καὶ ἐξετασμὸς ἀσεβεῖς ὀλεῖ
33. Qui autem me audierit, absque terrore requiescet et tranquillus erit timore malorum sublato.
33. ὁ δὲ ἐμοῦ ἀκούων κατασκηνώσει ἐπ’ ἐλπίδι καὶ ἡσυχάσει ἀφόβως ἀπὸ παντὸς κακοῦ
