Ezequiel, 20
1. No ano sétimo, no quinto mês, aos dez dias do mês, vieram alguns dos anciães de Israel consultar, o Senhor e sentaram-se diante de mim.
1. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἔτει τῷ ἑβδόμῳ ἐν τῷ πέμπτῳ μηνὶ δεκάτῃ τοῦ μηνὸς ἦλθον ἄνδρες ἐκ τῶν πρεσβυτέρων οἴκου Ισραηλ ἐπερωτῆσαι τὸν κύριον καὶ ἐκάθισαν πρὸ προσώπου μου
2. Foi-me dirigida a palavra do Senhor, nos termos seguintes:
2. καὶ ἐγένετο λόγος κυρίου πρός με λέγων
3. Filho de homem, fala assim aos anciães de Israel: Isto diz o Senhor Deus: Porventura viestes vós a consultar-me? (Juro) pela minha vida, que não vos responderei, diz o Senhor Deus.
3. υἱὲ ἀνθρώπου λάλησον πρὸς τοὺς πρεσβυτέρους τοῦ Ισραηλ καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς τάδε λέγει κύριος εἰ ἐπερωτῆσαί με ὑμεῖς ἔρχεσθε ζῶ ἐγὼ εἰ ἀποκριθήσομαι ὑμῖν λέγει κύριος
4. Se tu os julgas, filho de homem, se tu os julgas, põe-lhes diante dos olhos as abominações de seus pais.
4. εἰ ἐκδικήσω αὐτοὺς ἐκδικήσει υἱὲ ἀνθρώπου τὰς ἀνομίας τῶν πατέρων αὐτῶν διαμάρτυραι αὐτοῖς
5. Dir-lhes-ás; Isto diz o Senhor Deus : No dia em que escolhi Israel, em que levantei a minha mão em favor da casa de Jacob e me dei a conhecer na terra do Egipto, em que levantei a minha mão a favor deles, dizendo: Eu sou o Senhor vosso Deus
5. καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς τάδε λέγει κύριος ἀφ’ ἧς ἡμέρας ᾑρέτισα τὸν οἶκον Ισραηλ καὶ ἐγνωρίσθην τῷ σπέρματι οἴκου Ιακωβ καὶ ἐγνώσθην αὐτοῖς ἐν γῇ Αἰγύπτου καὶ ἀντελαβόμην τῇ χειρί μου αὐτῶν λέγων ἐγὼ κύριος ὁ θεὸς ὑμῶν
6. nesse dia levantei a minha mão em seu favor, jurando transferi-los da terra do Egipto para a terra que lhes tinha preparado, a qual mana leite e mel, a mais excelente de todas as terras.
6. ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ ἀντελαβόμην τῇ χειρί μου αὐτῶν τοῦ ἐξαγαγεῖν αὐτοὺς ἐκ γῆς Αἰγύπτου εἰς τὴν γῆν ἣν ἡτοίμασα αὐτοῖς γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ μέλι κηρίον ἐστὶν παρὰ πᾶσαν τὴν γῆν
7. Disse-lhes então: Cada um afaste de si os ídolos sedutores dos seus olhos; não vos mancheis com os ídolos do Egipto; eu sou o Senhor vosso Deus.
7. καὶ εἶπα πρὸς αὐτούς ἕκαστος τὰ βδελύγματα τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ ἀπορριψάτω καὶ ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν Αἰγύπτου μὴ μιαίνεσθε ἐγὼ κύριος ὁ θεὸς ὑμῶν
8. Eles, porém, revoltaram-se contra mim, não me quiseram ouvir; nenhum lançou fora os abomináveis ídolos sedutores. dos seus olhos; não abandonaram os ídolos do Egipto. Pensei derramar a minha indignação sobre eles, saciar neles a minha ira no meio da terra do Egipto;
8. καὶ ἀπέστησαν ἀπ’ ἐμοῦ καὶ οὐκ ἠθέλησαν εἰσακοῦσαί μου τὰ βδελύγματα τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν οὐκ ἀπέρριψαν καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα Αἰγύπτου οὐκ ἐγκατέλιπον καὶ εἶπα τοῦ ἐκχέαι τὸν θυμόν μου ἐπ’ αὐτοὺς τοῦ συντελέσαι τὴν ὀργήν μου ἐν αὐτοῖς ἐν μέσῳ γῆς Αἰγύπτου
9. porém procedi (de outra forma) por amor do meu nome, para que ele não ficasse desacreditado diante das gentes, no melo das quais estavam, entre as quais me tinha dado a conhecer, para os tirar da terra do Egipto.
9. καὶ ἐποίησα ὅπως τὸ ὄνομά μου τὸ παράπαν μὴ βεβηλωθῇ ἐνώπιον τῶν ἐθνῶν ὧν αὐτοί εἰσιν ἐν μέσῳ αὐτῶν ἐν οἷς ἐγνώσθην πρὸς αὐτοὺς ἐνώπιον αὐτῶν τοῦ ἐξαγαγεῖν αὐτοὺς ἐκ γῆς Αἰγύπτου
10. Tirei-os, pois, da terra do Egipto e conduzi-os ao deserto.
10. καὶ ἐξήγαγον αὐτοὺς ἐκ γῆς Αἰγύπτου καὶ ἤγαγον αὐτοὺς εἰς τὴν ἔρημον
11. Dei-lhes os meus preceitos, ensinei-lhes as minhas leis, em cuja observância o homem encontrará a vida.
11. καὶ ἔδωκα αὐτοῖς τὰ προστάγματά μου καὶ τὰ δικαιώματά μου ἐγνώρισα αὐτοῖς ὅσα ποιήσει αὐτὰ ἄνθρωπος καὶ ζήσεται ἐν αὐτοῖς
12. Além disto, dei-lhes os meus sábados, para que fossem um sinal entre mim e eles e para que soubessem que eu sou o Senhor que os santifico.
12. καὶ τὰ σάββατά μου ἔδωκα αὐτοῖς τοῦ εἶναι εἰς σημεῖον ἀνὰ μέσον ἐμοῦ καὶ ἀνὰ μέσον αὐτῶν τοῦ γνῶναι αὐτοὺς διότι ἐγὼ κύριος ὁ ἁγιάζων αὐτούς
13. Mas, (depois de tudo isto) os filhos da casa de Israel irritaram-me no deserto, não andaram nos meus preceitos, rejeitaram as minhas leis, que dão vida ao que as observa, e profanaram inteiramente os meus sábados. Resolvi, pois, derramar o meu furor sobre eles no deserto e exterminá-los.
13. καὶ εἶπα πρὸς τὸν οἶκον τοῦ Ισραηλ ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐν τοῖς προστάγμασίν μου πορεύεσθε καὶ οὐκ ἐπορεύθησαν καὶ τὰ δικαιώματά μου ἀπώσαντο ἃ ποιήσει αὐτὰ ἄνθρωπος καὶ ζήσεται ἐν αὐτοῖς καὶ τὰ σάββατά μου ἐβεβήλωσαν σφόδρα καὶ εἶπα τοῦ ἐκχέαι τὸν θυμόν μου ἐπ’ αὐτοὺς ἐν τῇ ἐρήμῳ τοῦ ἐξαναλῶσαι αὐτούς
14. Mas, por amor do meu nome, procedi (de outra forma) de modo que ele não ficasse desacreditado diante das gentes, aos olhos das, quais eu os tinha feito sair,
14. καὶ ἐποίησα ὅπως τὸ ὄνομά μου τὸ παράπαν μὴ βεβηλωθῇ ἐνώπιον τῶν ἐθνῶν ὧν ἐξήγαγον αὐτοὺς κατ’ ὀφθαλμοὺς αὐτῶν
15. Também levantei a minha mão contra eles no deserto, jurando não os introduzir na terra que lhes dei, a qual mana leite e mel, á melhor de todas as terras
15. καὶ ἐγὼ ἐξῆρα τὴν χεῖρά μου ἐπ’ αὐτοὺς ἐν τῇ ἐρήμῳ τὸ παράπαν τοῦ μὴ εἰσαγαγεῖν αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν ἣν ἔδωκα αὐτοῖς γῆν ῥέουσαν γάλα καὶ μέλι κηρίον ἐστὶν παρὰ πᾶσαν τὴν γῆν
16. porque eles rejeitaram as minhas leis. não andaram nos meus preceitos, profanaram os meus sábados, pois o seu coração ia após os ídolos.
16. ἀνθ’ ὧν τὰ δικαιώματά μου ἀπώσαντο καὶ ἐν τοῖς προστάγμασίν μου οὐκ ἐπορεύθησαν ἐν αὐτοῖς καὶ τὰ σάββατά μου ἐβεβήλουν καὶ ὀπίσω τῶν ἐνθυμημάτων τῶν καρδιῶν αὐτῶν ἐπορεύοντο
17. Todavia olhei para eles com olhos de misericórdia, para os não matar, e (de facto) não os exterminei no deserto.
17. καὶ ἐφείσατο ὁ ὀφθαλμός μου ἐπ’ αὐτοὺς τοῦ ἐξαλεῖψαι αὐτοὺς καὶ οὐκ ἐποίησα αὐτοὺς εἰς συντέλειαν ἐν τῇ ἐρήμῳ
18. Disse a seus filhos no deserto: Não sigais os exemplos de vossos pais, não Imiteis os seus costumes, não vos mancheis com os seus ídolos.
18. καὶ εἶπα πρὸς τὰ τέκνα αὐτῶν ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐν τοῖς νομίμοις τῶν πατέρων ὑμῶν μὴ πορεύεσθε καὶ τὰ δικαιώματα αὐτῶν μὴ φυλάσσεσθε καὶ ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν αὐτῶν μὴ συναναμίσγεσθε καὶ μὴ μιαίνεσθε
19. Eu sou o Senhor vosso Deus; andai nos meus preceitos, guardai as minhas leis e praticai-as.
19. ἐγὼ κύριος ὁ θεὸς ὑμῶν ἐν τοῖς προστάγμασίν μου πορεύεσθε καὶ τὰ δικαιώματά μου φυλάσσεσθε καὶ ποιεῖτε αὐτὰ
20. Santificai os meus sábados, para que eles sejam um sinal entre mim e vós, e para que se saiba que eu sou o Senhor vosso Deus.
20. καὶ τὰ σάββατά μου ἁγιάζετε καὶ ἔστω εἰς σημεῖον ἀνὰ μέσον ἐμοῦ καὶ ὑμῶν τοῦ γινώσκειν διότι ἐγὼ κύριος ὁ θεὸς ὑμῶν
21. Porém os filhos revoltaram-se contra mim. não andaram segundo os meus preceitos, não guardaram nem puseram em prática as minhas leis, que o homem deve cumprir para viver, e profanaram os meus sábados. Planeei derramar o meu furor sobre eles, satisfazer a minha ira contra eles no deserto.
21. καὶ παρεπίκρανάν με καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν ἐν τοῖς προστάγμασίν μου οὐκ ἐπορεύθησαν καὶ τὰ δικαιώματά μου οὐκ ἐφυλάξαντο τοῦ ποιεῖν αὐτά ἃ ποιήσει ἄνθρωπος καὶ ζήσεται ἐν αὐτοῖς καὶ τὰ σάββατά μου ἐβεβήλουν καὶ εἶπα τοῦ ἐκχέαι τὸν θυμόν μου ἐπ’ αὐτοὺς ἐν τῇ ἐρήμῳ τοῦ συντελέσαι τὴν ὀργήν μου ἐπ’ αὐτούς
22. Mas desviei a minha mão, o que fiz por causa do meu nome, para que ele não fosse profanado diante das gentes, aos olhos das quais eu os tinha feito sair.
22. καὶ ἐποίησα ὅπως τὸ ὄνομά μου τὸ παράπαν μὴ βεβηλωθῇ ἐνώπιον τῶν ἐθνῶν ὧν ἐξήγαγον αὐτοὺς κατ’ ὀφθαλμοὺς αὐτῶν
23. Tornei outra vez a levantar a minha mão contra eles no deserto, jurando espalhá-los por entre as nações, disseminá-los por países estrangeiros,
23. καὶ ἐξῆρα τὴν χεῖρά μου ἐπ’ αὐτοὺς ἐν τῇ ἐρήμῳ τοῦ διασκορπίσαι αὐτοὺς ἐν τοῖς ἔθνεσιν καὶ διασπεῖραι αὐτοὺς ἐν ταῖς χώραις
24. visto não terem observado as minhas leis, haverem rejeitado os meus preceitos, profanado os meus sábados, e terem-se-lhes ido os olhos após os ídolos de seus pais.
24. ἀνθ’ ὧν τὰ δικαιώματά μου οὐκ ἐποίησαν καὶ τὰ προστάγματά μου ἀπώσαντο καὶ τὰ σάββατά μου ἐβεβήλουν καὶ ὀπίσω τῶν ἐνθυμημάτων τῶν πατέρων αὐτῶν ἦσαν οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν
25. Por isso cheguei mesmo a dar-lhes preceitos não bons, leis nas quais não podiam achar a vida.
25. καὶ ἐγὼ ἔδωκα αὐτοῖς προστάγματα οὐ καλὰ καὶ δικαιώματα ἐν οἷς οὐ ζήσονται ἐν αὐτοῖς
26. Tornei-os impuros pelas suas oblações, quando faziam sacrificar os seus primogênitos (a Moloch) para os punir, a fim de que soubessem que eu sou o Senhor.
26. καὶ μιανῶ αὐτοὺς ἐν τοῖς δόμασιν αὐτῶν ἐν τῷ διαπορεύεσθαί με πᾶν διανοῖγον μήτραν ὅπως ἀφανίσω αὐτούς
27. Portanto fala à casa de Israel, filho de homem, desta maneira: Isto diz o Senhor Deus: Ainda depois disto me ultrajaram vossos pais, sendo-me infiéis.
27. διὰ τοῦτο λάλησον πρὸς τὸν οἶκον τοῦ Ισραηλ υἱὲ ἀνθρώπου καὶ ἐρεῖς πρὸς αὐτούς τάδε λέγει κύριος ἕως τούτου παρώργισάν με οἱ πατέρες ὑμῶν ἐν τοῖς παραπτώμασιν αὐτῶν ἐν οἷς παρέπεσον εἰς ἐμέ
28. Quando os introduzi na terra, que com juramento tinha prometido dar-lhes, olharam para todos os outeiros elevados e para todas as árvores frondosas, e ali fizeram os seus sacrifícios, apresentaram as suas oferendas que me irritavam, ali trouxeram os seus agradáveis perfumes e ofereceram as suas libações.
28. καὶ εἰσήγαγον αὐτοὺς εἰς τὴν γῆν ἣν ἦρα τὴν χεῖρά μου τοῦ δοῦναι αὐτοῖς καὶ εἶδον πᾶν βουνὸν ὑψηλὸν καὶ πᾶν ξύλον κατάσκιον καὶ ἔθυσαν ἐκεῖ τοῖς θεοῖς αὐτῶν καὶ ἔταξαν ἐκεῖ ὀσμὴν εὐωδίας καὶ ἔσπεισαν ἐκεῖ σπονδὰς αὐτῶν
29. Disse-lhes então: Que lugar alto é este aonde vós Ides? E até ao dia de hoje lhe ficou o nome de lugar alto.
29. καὶ εἶπον πρὸς αὐτούς τί ἐστιν Αβαμα ὅτι ὑμεῖς εἰσπορεύεσθε ἐκεῖ καὶ ἐπεκάλεσαν τὸ ὄνομα αὐτοῦ Αβαμα ἕως τῆς σήμερον ἡμέρας
30. Portanto dize à casa de Israel: Assim fala o Senhor Deus: É verdade que vos tornais imundos, segundo os caminhos de vossos pais, e vos entregais à mesma prostituição com os seus ídolos (ou idolatria).
30. διὰ τοῦτο εἰπὸν πρὸς τὸν οἶκον τοῦ Ισραηλ τάδε λέγει κύριος εἰ ἐν ταῖς ἀνομίαις τῶν πατέρων ὑμῶν ὑμεῖς μιαίνεσθε καὶ ὀπίσω τῶν βδελυγμάτων αὐτῶν ὑμεῖς ἐκπορνεύετε
31. Na oblação dos vossos dons (a Moloch), quando fazeis passar o.s vossos filhos pelo fogo. vós vos contaminais com todos os vossos ídolos até hoje. E (depois disto) deixar-me-ei ainda consultar por vós, casa de Israel? (Juro) pela minha vida, diz o Senhor Deus. que o não farei.
31. καὶ ἐν ταῖς ἀπαρχαῖς τῶν δομάτων ὑμῶν ἐν τοῖς ἀφορισμοῖς ὑμεῖς μιαίνεσθε ἐν πᾶσιν τοῖς ἐνθυμήμασιν ὑμῶν ἕως τῆς σήμερον ἡμέρας καὶ ἐγὼ ἀποκριθῶ ὑμῖν οἶκος τοῦ Ισραηλ ζῶ ἐγώ λέγει κύριος εἰ ἀποκριθήσομαι ὑμῖν καὶ εἰ ἀναβήσεται ἐπὶ τὸ πνεῦμα ὑμῶν τοῦτο
32. Nem se efectuará o que pensais no vosso espirito quando dizeis: Seremos (felizes) como as nações e como os povos da terra, adorando os paus e as pedras.
32. καὶ οὐκ ἔσται ὃν τρόπον ὑμεῖς λέγετε ἐσόμεθα ὡς τὰ ἔθνη καὶ ὡς αἱ φυλαὶ τῆς γῆς τοῦ λατρεύειν ξύλοις καὶ λίθοις
33. Juro pela minha vida. diz o Senhor Deus, que reinarei sobre vós com mão forte, com braço estendido, na efusão do meu furor.
33. διὰ τοῦτο ζῶ ἐγώ λέγει κύριος ἐν χειρὶ κραταιᾷ καὶ ἐν βραχίονι ὑψηλῷ καὶ ἐν θυμῷ κεχυμένῳ βασιλεύσω ἐφ’ ὑμᾶς
34. Tirar-vos-ei do meio dos povos e vos juntarei dos países, para onde tínheis sido dispersos, com mão forte, com braço estendido, com efusão do meu furor,
34. καὶ ἐξάξω ὑμᾶς ἐκ τῶν λαῶν καὶ εἰσδέξομαι ὑμᾶς ἐκ τῶν χωρῶν οὗ διεσκορπίσθητε ἐν αὐταῖς ἐν χειρὶ κραταιᾷ καὶ ἐν βραχίονι ὑψηλῷ καὶ ἐν θυμῷ κεχυμένῳ
35. e vos levarei ao deserto dos povos e lá entrarei em juízo convosco, cara a cara. (ver nota)
35. καὶ ἄξω ὑμᾶς εἰς τὴν ἔρημον τῶν λαῶν καὶ διακριθήσομαι πρὸς ὑμᾶς ἐκεῖ πρόσωπον κατὰ πρόσωπον
36. Assim como entrei em juízo com vossos pais no deserto da terra do Egipto, assim vos julgarei a vós. diz o Senhor Deus.
36. ὃν τρόπον διεκρίθην πρὸς τοὺς πατέρας ὑμῶν ἐν τῇ ἐρήμῳ γῆς Αἰγύπτου οὕτως κρινῶ ὑμᾶς λέγει κύριος
37. E vos submeterei ao meu ceptro, e vos farei entrar nos laços da minha aliança.
37. καὶ διάξω ὑμᾶς ὑπὸ τὴν ῥάβδον μου καὶ εἰσάξω ὑμᾶς ἐν ἀριθμῷ
38. E separarei dentre vós os rebeldes, os que se revoltaram contra mim, e os farei sair da terra em que habitam como estrangeiros; porém não entrarão na terra de Israel, e vós sabereis que eu é que sou o Senhor.
38. καὶ ἐκλέξω ἐξ ὑμῶν τοὺς ἀσεβεῖς καὶ τοὺς ἀφεστηκότας διότι ἐκ τῆς παροικεσίας αὐτῶν ἐξάξω αὐτούς καὶ εἰς τὴν γῆν τοῦ Ισραηλ οὐκ εἰσελεύσονται καὶ ἐπιγνώσεσθε διότι ἐγὼ κύριος
39. A vós, casa de Israel, isto diz o Senhor Deus: Cada um de vós vá servir os seus ídolos. Porém, depois disto, com certeza me ouvireis e não profanareis mais o meu santo nome com as vossas oferendas e com os vosso ídolos. (ver nota)
39. καὶ ὑμεῖς οἶκος Ισραηλ τάδε λέγει κύριος κύριος ἕκαστος τὰ ἐπιτηδεύματα αὐτοῦ ἐξάρατε καὶ μετὰ ταῦτα εἰ μὴ ὑμεῖς εἰσακούετέ μου καὶ τὸ ὄνομά μου τὸ ἅγιον οὐ βεβηλώσετε οὐκέτι ἐν τοῖς δώροις ὑμῶν καὶ ἐν τοῖς ἐπιτηδεύμασιν ὑμῶν
40. (Eu sei que) sobre o meu santo monte sobre o alto monte de Israel, diz o Senhor Deus, ali me servirá toda a casa de Israel, toda ela estabelecida na terra; ali (os filhos de Israel) me serão agradáveis, ali requererei as vossas oferendas e as primícias dos vossos dons com tudo o que me consagrardes.
40. διότι ἐπὶ τοῦ ὄρους τοῦ ἁγίου μου ἐπ’ ὄρους ὑψηλοῦ λέγει κύριος κύριος ἐκεῖ δουλεύσουσίν μοι πᾶς οἶκος Ισραηλ εἰς τέλος καὶ ἐκεῖ προσδέξομαι καὶ ἐκεῖ ἐπισκέψομαι τὰς ἀπαρχὰς ὑμῶν καὶ τὰς ἀπαρχὰς τῶν ἀφορισμῶν ὑμῶν ἐν πᾶσιν τοῖς ἁγιάσμασιν ὑμῶν
41. Então vos receberei como um perfume agradável quando vos tiver tirado do meio dos povos e vos tiver juntado dos países, por onde tínheis sido espalhados; e tornar-se-á manifesta em vós a minha santidade aos olhos das nações.
41. ἐν ὀσμῇ εὐωδίας προσδέξομαι ὑμᾶς ἐν τῷ ἐξαγαγεῖν με ὑμᾶς ἐκ τῶν λαῶν καὶ εἰσδέχεσθαι ὑμᾶς ἐκ τῶν χωρῶν ἐν αἷς διεσκορπίσθητε ἐν αὐταῖς καὶ ἁγιασθήσομαι ἐν ὑμῖν κατ’ ὀφθαλμοὺς τῶν λαῶν
42. E sabereis que eu é que sou o Senhor, quando vos introduzir na terra de Israel, na terra que jurei, de mão levantada, dar a vossos pais.
42. καὶ ἐπιγνώσεσθε διότι ἐγὼ κύριος ἐν τῷ εἰσαγαγεῖν με ὑμᾶς εἰς τὴν γῆν τοῦ Ισραηλ εἰς τὴν γῆν εἰς ἣν ἦρα τὴν χεῖρά μου τοῦ δοῦναι αὐτὴν τοῖς πατράσιν ὑμῶν
43. Ali vos lembrareis dos vossos caminhos e de todas as maldades com as quais vos manchastes, e vos desagradareis de vós mesmos, à vista de todas as maldades que cometestes.
43. καὶ μνησθήσεσθε ἐκεῖ τὰς ὁδοὺς ὑμῶν καὶ τὰ ἐπιτηδεύματα ὑμῶν ἐν οἷς ἐμιαίνεσθε ἐν αὐτοῖς καὶ κόψεσθε τὰ πρόσωπα ὑμῶν ἐν πᾶσαις ταῖς κακίαις ὑμῶν
44. Então sabereis, casa de Israel, que eu é que sou o Senhor, quando eu proceder convosco (benignamente) por amor do meu nome, em vez de vos tratar conforme os vossos maus caminhos e os vossos detestáveis pecados, diz o Senhor Deus.
44. καὶ ἐπιγνώσεσθε διότι ἐγὼ κύριος ἐν τῷ ποιῆσαί με οὕτως ὑμῖν ὅπως τὸ ὄνομά μου μὴ βεβηλωθῇ κατὰ τὰς ὁδοὺς ὑμῶν τὰς κακὰς καὶ κατὰ τὰ ἐπιτηδεύματα ὑμῶν τὰ διεφθαρμένα λέγει κύριος
45. Foi-me dirigida a palavra do Senhor, nestes termos:
45.
46. Filho de homem, volta o rosto para meio-dia fala para o sul, profetiza contra a floresta do meio-dia.
46.
47. Dirás à floresta do meio-dia: Ouve a palavra do Senhor: Isto diz o Senhor Deus: Eis que vou acender em ti um fogo que queimará em ti todo o lenho verde e todo o lenho seco; não se apagará a chama deste Incêndio, e queimar-se-á nela todo o rosto, desde o meio-dia até ao aquilão.
47.
48. Toda a carne verá que eu, o Senhor, lancei o fogo. o qual se não apagará.
48.
49. Então eu disse: Ah! Senhor Deus! Eles dizem isto de mim: Este não nos fala, senão por parábolas (obscuras)
49.