Salmos, 65
1.
1. Magistro chori. PSALMUS. David. Canticum.
2. En Sión, oh Dios, conviene alabarte y en Jerusalén cumplir nuestras promesas,
2. Te decet hymnus, Deus, in Sion; et tibi reddetur votum in Ierusalem.
3. pues tú has oído la súplica. Todo mortal viene a ti con sus culpas a cuesta; nuestros pecados nos abruman pero tú los perdonas.
3. Qui audis orationem, ad te omnis caro veniet propter iniquitatem.
4.
4. Etsi praevaluerunt super nos impietates nostrae, tu propitiaberis eis.
5. Feliz tu invitado, tu elegido para hospedarse en tus atrios. Sácianos con los bienes de tu casa, con las cosas sagradas de tu Templo.
5. Beatus, quem elegisti et assumpsisti; inhabitabit in atriis tuis. Replebimur bonis domus tuae, sanctitate templi tui.
6. Tú nos responderás, como es debido, con maravillas, Dios Salvador nuestro, esperanza de las tierras lejanas y de las islas de ultramar,
6. Mirabiliter in aequitate exaudies nos, Deus salutis nostrae, spes omnium finium terrae et maris longinqui.
7. tú que fijas los montes con tu fuerza y que te revistes de poder.
7. Firmans montes in virtute tua, accinctus potentia.
8. Tú calmas el bramido de los mares y el fragor de sus olas; tú calmas el tumulto de los pueblos.
8. Compescens sonitum maris, sonitum fluctuum eius et tumultum populorum.
9. Tus prodigios espantan a los pueblos lejanos, pero alegran las puertas por donde el sol nace y se pone.
9. Et timebunt, qui habitant terminos terrae, a signis tuis; exitus orientis et occidentis delectabis.
10. Tú visitas la tierra y le das agua, tú haces que dé sus riquezas. Los arroyos de Dios rebosan de agua para preparar el trigo de los hombres. Preparas la tierra,
10. Visitasti terram et inebriasti eam; multiplicasti locupletare eam. Flumen Dei repletum est aquis; parasti frumenta illorum, quoniam ita parasti eam.
11. regando sus surcos, rompiendo sus terrones, las lluvias la ablandan, y bendices sus siembras.
11. Sulcos eius irrigans, glebas eius complanans; imbribus emollis eam, benedicis germini eius.
12. Coronas el año de tus bondades, por tus senderos corre la abundancia;
12. Coronasti annum benignitate tua, et vestigia tua stillabunt pinguedinem.
13. las praderas del desierto reverdecen, las colinas se revisten de alegría;
13. Stillabunt pascua deserti, et exsultatione colles accingentur.
14. sus praderas se visten de rebaños y los valles se cubren de trigales, ¡ellos aclaman, o mejor ellos cantan!
14. Induta sunt ovibus prata, et valles abundabunt frumento; clamabunt, etenim hymnum dicent.
