Eclesiástico, 14

1. Feliz o homem que não pecou pelas suas palavras, e que não é atormentado pelo remorso do pecado.*

1. Szczęśliwy mąż, który nie potknął się ustami i nie jest przybity smutkiem grzechów.

2. Feliz aquele cuja alma não está triste e que não está privado de esperança!

2. Szczęśliwy, którego własna dusza nie potępia i kto nie stracił swojej nadziei.

3. Para o homem avarento e cúpido a riqueza é inútil; para que serve o ouro ao homem invejoso?

3. Dla człowieka skąpego bogactwa nie są dobrem, a sknerze na co pieniądze?

4. Quem acumula injustamente, com prejuízo da vida, acumula para outros, e outro há de vir que esbanjará esses bens na devassidão.

4. Ten, który gromadzi od ust sobie odejmując, dla innych gromadzi, a z jego dostatków inni wystawnie żyć będą.

5. Para quem será bom aquele que é mau para si mesmo? Não terá nenhuma satisfação em seus bens.

5. Kto jest zły dla siebie, czyż będzie dobry dla innych? - nie ucieszy się on swoimi pieniędzmi.

6. Nada é pior do que aquele que é avaro consigo mesmo: eis aí o verdadeiro salário de sua maldade.

6. Nie ma gorszego człowieka niż ten, który jest sknerą dla siebie samego, i to jest odpłatą za jego przewrotność:

7. Se ele fizer algum bem, é inconscientemente, a seu pesar, e acaba desvendando a sua maldade.

7. jeśli coś dobrego zrobi, przez zapomnienie to uczyni, a na ostatek okaże swą przewrotność.

8. O olhar do invejoso é mau; ele desvia o rosto e despreza sua alma.

8. Zły jest, kto zazdrosnym okiem patrzy, odwraca oblicze i z góry spogląda na innych.

9. O olhar do avarento é insaciável a respeito da iniquidade, só ficará satisfeito quando tiver ressecado e consumido a sua alma.*

9. Oko chciwca nie zadowoli się tym, co posiada, a niegodziwa przewrotność wysusza duszę.

10. O olhar maldoso só leva ao mal; não será saciado com pão, mas será pobre e triste em sua própria mesa.*

10. Oko złe zazdrości chleba, i brakuje go na jego stole.

11. Meu filho, se algo tiveres, faze com isso algum bem a ti mesmo, e apresenta a Deus oferendas dignas.*

11. Synu, stosownie do swej zamożności, staraj się o siebie, a ofiary Panu godnie przynoś!

12. Lembra-te de que a morte não tarda, e de que o pacto da moradia dos mortos te foi revelado, pois é lei deste mundo que é preciso morrer.*

12. Pamiętaj, że śmierć nie zwleka, a przymierze Szeolu nie zostało ci odkryte.

13. Antes de morrer, faze bem ao teu amigo, e dá esmola ao pobre conforme tuas posses.

13. Zanim umrzesz, czyń dobrze przyjacielowi i według swej możności wydobądź coś i daj mu!

14. Não te prives de um dia feliz, e não deixes escapar nenhuma parcela do precioso dom.

14. Nie pozbawiaj się dobra dzisiejszego, a przedmiot szlachetnego pożądania niech cię nie mija!

15. Não será a outrem que deixarás o fruto de teus esforços e de teus trabalhos, para ser repartido por sorte?

15. Czyż zostawisz drugiemu owoc swoich prac i trudy twoje na podział losem?

16. Dá e recebe, e justifica a tua alma.

16. Dawaj, bierz i staraj się o rozrywki dla siebie, albowiem w Szeolu na próżno szukać przyjemności.

17. Pratica a justiça, antes de tua morte, pois na moradia dos mortos não há de se achar alimento.*

17. Wszelkie ciało starzeje się jak odzienie, i to jest odwieczne prawo: Na pewno umrzesz.

18. Toda carne fenece como a erva, e como a folha que cresce numa árvore vigorosa:*

18. Jak gęste liście na bujnym drzewie, jedne spadają, a drugie wyrastają, podobnie pokolenia ciała i krwi, jedno umiera a drugie się rodzi.

19. umas nascem, outras caem. Assim, nesta raça de carne e sangue, uma geração morre, outra nasce.

19. Każde dzieło podlegające zepsuciu przepadnie i razem z nim pójdzie jego wykonawca.

20. Tudo o que é corruptível acabará por ser destruído, e o artesão morrerá com o seu trabalho.

20. Szczęśliwy mąż, który się ćwiczy w mądrości i który się radzi swego rozumu,

21. Toda obra excelente será aprovada e o seu autor nela achará orgulho.

21. który rozważa drogi jej w swym sercu i zastanawia się nad jej ukrytymi sprawami.

22. Feliz o homem que persevera na sabedoria, que se exercita na prática da justiça, e que, em seu coração, pensa no olhar de Deus que tudo vê;*

22. Wyjdź za nią jak tropiciel i na drogach jej przygotuj zasadzkę!

23. que repassa no seu coração os seus caminhos, que penetra no conhecimento de seus segredos, que caminha atrás dela seguindo-lhe as pegadas, e que permanece em suas vias;

23. Kto zaglądać będzie przez jej okna, kto słucha przy jej drzwiach;

24. que olha pelas suas janelas, que escuta à sua porta,

24. kto zamieszka blisko jej domu i wbije kołek w jej ściany;

25. que se detém junto a sua casa e que, enterrando uma estaca dentro de suas muralhas, edifica sua cabana junto a ela. Nessa cabana, seus haveres repousam tranquilamente para sempre;*

25. kto postawi namiot swój przy jej boku - ten zajmie miejsce w szczęśliwym mieszkaniu,

26. sob esse abrigo ele estabelece os seus filhos, e ele mesmo residirá debaixo dos seus ramos.*

26. postawi swe dzieci pod jej dachem i pod jej gałęziami będzie przebywał.

27. Em sua sombra ele encontra abrigo contra o calor, e repousará na sua glória.

27. Ona zasłoni go przed żarem i odpoczywać będzie w jej chwale.