Provérbios, 14
1. σοφαὶ γυναῖκες ᾠκοδόμησαν οἴκους ἡ δὲ ἄφρων κατέσκαψεν ταῖς χερσὶν αὐτῆς
1. Sapiens mulier ædificat domum suam ; insipiens exstructam quoque manibus destruet.
2. ὁ πορευόμενος ὀρθῶς φοβεῖται τὸν κύριον ὁ δὲ σκολιάζων ταῖς ὁδοῖς αὐτοῦ ἀτιμασθήσεται
2. Ambulans recto itinere, et timens Deum, despicitur ab eo qui infami graditur via.
3. ἐκ στόματος ἀφρόνων βακτηρία ὕβρεως χείλη δὲ σοφῶν φυλάσσει αὐτούς
3. In ore stulti virga superbiæ ; labia autem sapientium custodiunt eos.
4. οὗ μή εἰσιν βόες φάτναι καθαραί οὗ δὲ πολλὰ γενήματα φανερὰ βοὸς ἰσχύς
4. Ubi non sunt boves, præsepe vacuum est ; ubi autem plurimæ segetes, ibi manifesta est fortitudo bovis.
5. μάρτυς πιστὸς οὐ ψεύδεται ἐκκαίει δὲ ψεύδη μάρτυς ἄδικος
5. Testis fidelis non mentitur ; profert autem mendacium dolosus testis.
6. ζητήσεις σοφίαν παρὰ κακοῖς καὶ οὐχ εὑρήσεις αἴσθησις δὲ παρὰ φρονίμοις εὐχερής
6. Quærit derisor sapientiam, et non invenit ; doctrina prudentium facilis.
7. πάντα ἐναντία ἀνδρὶ ἄφρονι ὅπλα δὲ αἰσθήσεως χείλη σοφά
7. Vade contra virum stultum, et nescit labia prudentiæ.
8. σοφία πανούργων ἐπιγνώσεται τὰς ὁδοὺς αὐτῶν ἄνοια δὲ ἀφρόνων ἐν πλάνῃ
8. Sapientia callidi est intelligere viam suam, et imprudentia stultorum errans.
9. οἰκίαι παρανόμων ὀφειλήσουσιν καθαρισμόν οἰκίαι δὲ δικαίων δεκταί
9. Stultus illudet peccatum, et inter justos morabitur gratia.
10. καρδία ἀνδρὸς αἰσθητική λυπηρὰ ψυχὴ αὐτοῦ ὅταν δὲ εὐφραίνηται οὐκ ἐπιμείγνυται ὕβρει
10. Cor quod novit amaritudinem animæ suæ, in gaudio ejus non miscebitur extraneus.
11. οἰκίαι ἀσεβῶν ἀφανισθήσονται σκηναὶ δὲ κατορθούντων στήσονται
11. Domus impiorum delebitur: tabernacula vero justorum germinabunt.
12. ἔστιν ὁδὸς ἣ δοκεῖ ὀρθὴ εἶναι παρὰ ἀνθρώποις τὰ δὲ τελευταῖα αὐτῆς ἔρχεται εἰς πυθμένα ᾅδου
12. Est via quæ videtur homini justa, novissima autem ejus deducunt ad mortem.
13. ἐν εὐφροσύναις οὐ προσμείγνυται λύπη τελευταία δὲ χαρὰ εἰς πένθος ἔρχεται
13. Risus dolore miscebitur, et extrema gaudii luctus occupat.
14. τῶν ἑαυτοῦ ὁδῶν πλησθήσεται θρασυκάρδιος ἀπὸ δὲ τῶν διανοημάτων αὐτοῦ ἀνὴρ ἀγαθός
14. Viis suis replebitur stultus, et super eum erit vir bonus.
15. ἄκακος πιστεύει παντὶ λόγῳ πανοῦργος δὲ ἔρχεται εἰς μετάνοιαν
15. Innocens credit omni verbo ; astutus considerat gressus suos. Filio doloso nihil erit boni ; servo autem sapienti prosperi erunt actus, et dirigetur via ejus.
16. σοφὸς φοβηθεὶς ἐξέκλινεν ἀπὸ κακοῦ ὁ δὲ ἄφρων ἑαυτῷ πεποιθὼς μείγνυται ἀνόμῳ
16. Sapiens timet, et declinat a malo ; stultus transilit, et confidit.
17. ὀξύθυμος πράσσει μετὰ ἀβουλίας ἀνὴρ δὲ φρόνιμος πολλὰ ὑποφέρει
17. Impatiens operabitur stultitiam, et vir versutus odiosus est.
18. μεριοῦνται ἄφρονες κακίαν οἱ δὲ πανοῦργοι κρατήσουσιν αἰσθήσεως
18. Possidebunt parvuli stultitiam, et exspectabunt astuti scientiam.
19. ὀλισθήσουσιν κακοὶ ἔναντι ἀγαθῶν καὶ ἀσεβεῖς θεραπεύσουσιν θύρας δικαίων
19. Jacebunt mali ante bonos, et impii ante portas justorum.
20. φίλοι μισήσουσιν φίλους πτωχούς φίλοι δὲ πλουσίων πολλοί
20. Etiam proximo suo pauper odiosus erit: amici vero divitum multi.
21. ὁ ἀτιμάζων πένητας ἁμαρτάνει ἐλεῶν δὲ πτωχοὺς μακαριστός
21. Qui despicit proximum suum peccat ; qui autem miseretur pauperis beatus erit. Qui credit in Domino misericordiam diligit.
22. πλανώμενοι τεκταίνουσι κακά ἔλεον δὲ καὶ ἀλήθειαν τεκταίνουσιν ἀγαθοί οὐκ ἐπίστανται ἔλεον καὶ πίστιν τέκτονες κακῶν ἐλεημοσύναι δὲ καὶ πίστεις παρὰ τέκτοσιν ἀγαθοῖς
22. Errant qui operantur malum ; misericordia et veritas præparant bona.
23. ἐν παντὶ μεριμνῶντι ἔνεστιν περισσόν ὁ δὲ ἡδὺς καὶ ἀνάλγητος ἐν ἐνδείᾳ ἔσται
23. In omni opere erit abundantia ; ubi autem verba sunt plurima, ibi frequenter egestas.
24. στέφανος σοφῶν πανοῦργος ἡ δὲ διατριβὴ ἀφρόνων κακή
24. Corona sapientium divitiæ eorum ; fatuitas stultorum imprudentia.
25. ῥύσεται ἐκ κακῶν ψυχὴν μάρτυς πιστός ἐκκαίει δὲ ψεύδη δόλιος
25. Liberat animas testis fidelis, et profert mendacia versipellis.
26. ἐν φόβῳ κυρίου ἐλπὶς ἰσχύος τοῖς δὲ τέκνοις αὐτοῦ καταλείπει ἔρεισμα
26. In timore Domini fiducia fortitudinis, et filiis ejus erit spes.
27. πρόσταγμα κυρίου πηγὴ ζωῆς ποιεῖ δὲ ἐκκλίνειν ἐκ παγίδος θανάτου
27. Timor Domini fons vitæ, ut declinent a ruina mortis.
28. ἐν πολλῷ ἔθνει δόξα βασιλέως ἐν δὲ ἐκλείψει λαοῦ συντριβὴ δυνάστου
28. In multitudine populi dignitas regis, et in paucitate plebis ignominia principis.
29. μακρόθυμος ἀνὴρ πολὺς ἐν φρονήσει ὁ δὲ ὀλιγόψυχος ἰσχυρῶς ἄφρων
29. Qui patiens est multa gubernatur prudentia ; qui autem impatiens est exaltat stultitiam suam.
30. πραΰθυμος ἀνὴρ καρδίας ἰατρός σὴς δὲ ὀστέων καρδία αἰσθητική
30. Vita carnium sanitas cordis ; putredo ossium invidia.
31. ὁ συκοφαντῶν πένητα παροξύνει τὸν ποιήσαντα αὐτόν ὁ δὲ τιμῶν αὐτὸν ἐλεᾷ πτωχόν
31. Qui calumniatur egentem exprobrat factori ejus ; honorat autem eum qui miseretur pauperis.
32. ἐν κακίᾳ αὐτοῦ ἀπωσθήσεται ἀσεβής ὁ δὲ πεποιθὼς τῇ ἑαυτοῦ ὁσιότητι δίκαιος
32. In malitia sua expelletur impius: sperat autem justus in morte sua.
33. ἐν καρδίᾳ ἀγαθῇ ἀνδρὸς σοφία ἐν δὲ καρδίᾳ ἀφρόνων οὐ διαγινώσκεται
33. In corde prudentis requiescit sapientia, et indoctos quosque erudiet.
34. δικαιοσύνη ὑψοῖ ἔθνος ἐλασσονοῦσι δὲ φυλὰς ἁμαρτίαι
34. Justitia elevat gentem ; miseros autem facit populos peccatum.
35. δεκτὸς βασιλεῖ ὑπηρέτης νοήμων τῇ δὲ ἑαυτοῦ εὐστροφίᾳ ἀφαιρεῖται ἀτιμίαν
35. Acceptus est regi minister intelligens ; iracundiam ejus inutilis sustinebit.
