Liber Iob, 6
1. Respondens autem Iob dixit:
1. ὑπολαβὼν δὲ Ιωβ λέγει
2. “Utinam appenderetur aegritu do mea, et calamitatem meam assumerent in statera!
2. εἰ γάρ τις ἱστῶν στήσαι μου τὴν ὀργήν τὰς δὲ ὀδύνας μου ἄραι ἐν ζυγῷ ὁμοθυμαδόν
3. Nunc vero arena maris haec gravior apparet, inde verbis meis haesito.
3. καὶ δὴ ἄμμου παραλίας βαρυτέρα ἔσται ἀλλ’ ὡς ἔοικεν τὰ ῥήματά μού ἐστιν φαῦλα
4. Quia sagittae Omnipotentis in me sunt, quarum venenum ebibit spiritus meus; et terrores Dei militant contra me. 5 Numquid rugiet onager, cum habuerit herbam? Aut mugiet bos, cum ante praesepe plenum steterit?
4. βέλη γὰρ κυρίου ἐν τῷ σώματί μού ἐστιν ὧν ὁ θυμὸς αὐτῶν ἐκπίνει μου τὸ αἷμα ὅταν ἄρξωμαι λαλεῖν κεντοῦσί με
5.
5. τί γάρ μὴ διὰ κενῆς κεκράξεται ὄνος ἄγριος ἀλλ’ ἢ τὰ σῖτα ζητῶν εἰ δὲ καὶ ῥήξει φωνὴν βοῦς ἐπὶ φάτνης ἔχων τὰ βρώματα
6. Aut poterit comedi insulsum, quod non est sale conditum? Aut poterit gustari herba insulsa?
6. εἰ βρωθήσεται ἄρτος ἄνευ ἁλός εἰ δὲ καὶ ἔστιν γεῦμα ἐν ῥήμασιν κενοῖς
7. Quae prius nolebat tangere anima mea, nunc prae angustia cibi mei sunt.
7. οὐ δύναται γὰρ παύσασθαί μου ἡ ψυχή βρόμον γὰρ ὁρῶ τὰ σῖτά μου ὥσπερ ὀσμὴν λέοντος
8. Quis det, ut veniat petitio mea, et, quod exspecto, tribuat mihi Deus?
8. εἰ γὰρ δῴη καὶ ἔλθοι μου ἡ αἴτησις καὶ τὴν ἐλπίδα μου δῴη ὁ κύριος
9. Utinam Deus me conterat; solvat manum suam et succidat me!
9. ἀρξάμενος ὁ κύριος τρωσάτω με εἰς τέλος δὲ μή με ἀνελέτω
10. Et haec mihi sit consolatio, et exsultabo vel in pavore, qui non parcat, nec celabo sermones Sancti.
10. εἴη δέ μου πόλις τάφος ἐφ’ ἧς ἐπὶ τειχέων ἡλλόμην ἐπ’ αὐτῆς οὐ μὴ φείσωμαι οὐ γὰρ ἐψευσάμην ῥήματα ἅγια θεοῦ μου
11. Quae est enim fortitudo mea, ut sustineam? Aut quis finis meus, ut patienter agam?
11. τίς γάρ μου ἡ ἰσχύς ὅτι ὑπομένω ἢ τίς μου ὁ χρόνος ὅτι ἀνέχεταί μου ἡ ψυχή
12. Num fortitudo lapidum, fortitudo mea? Num caro mea aenea est?
12. μὴ ἰσχὺς λίθων ἡ ἰσχύς μου ἢ αἱ σάρκες μού εἰσιν χάλκειαι
13. An non est auxilium mihi in me, et virtus quoque remota est a me?
13. ἦ οὐκ ἐπ’ αὐτῷ ἐπεποίθειν βοήθεια δὲ ἀπ’ ἐμοῦ ἄπεστιν
14. Qui tollit ab amico suo misericordiam, timorem Omnipotentis derelinquit.
14. ἀπείπατό με ἔλεος ἐπισκοπὴ δὲ κυρίου ὑπερεῖδέν με
15. Fratres mei mentiti sunt me sicut alveus torrentium, qui evanescunt
15. οὐ προσεῖδόν με οἱ ἐγγύτατοί μου ὥσπερ χειμάρρους ἐκλείπων ἢ ὥσπερ κῦμα παρῆλθόν με
16. nigrescentes glacie, cum ingruit super eos nix.
16. οἵτινές με διευλαβοῦντο νῦν ἐπιπεπτώκασίν μοι ὥσπερ χιὼν ἢ κρύσταλλος πεπηγώς
17. Tempore, quo diffluunt, arescunt et, ut incaluerit, solvuntur de loco suo.
17. καθὼς τακεῖσα θέρμης γενομένης οὐκ ἐπεγνώσθη ὅπερ ἦν
18. Deflectunt viatorum turmae de viis suis, ascendentes per desertum pereunt.
18. οὕτως κἀγὼ κατελείφθην ὑπὸ πάντων ἀπωλόμην δὲ καὶ ἔξοικος ἐγενόμην
19. Commeatus Thema consideraverunt, viatores Saba speraverunt in eis.
19. ἴδετε ὁδοὺς Θαιμανων ἀτραποὺς Σαβων οἱ διορῶντες
20. Confusi sunt, quia speraverunt; venerunt eo usque, et pudore cooperti sunt.
20. καὶ αἰσχύνην ὀφειλήσουσιν οἱ ἐπὶ πόλεσιν καὶ χρήμασιν πεποιθότες
21. Ita nunc vos facti estis mihi; videntes plagam meam, timetis.
21. ἀτὰρ δὲ καὶ ὑμεῖς ἐπέβητέ μοι ἀνελεημόνως ὥστε ἰδόντες τὸ ἐμὸν τραῦμα φοβήθητε
22. Numquid dixi: Afferte mihi et de substantia vestra donate mihi?
22. τί γάρ μή τι ὑμᾶς ᾔτησα ἢ τῆς παρ’ ὑμῶν ἰσχύος ἐπιδέομαι
23. vel: Liberate me de manu hostis et de manu robustorum eruite me?
23. ὥστε σῶσαί με ἐξ ἐχθρῶν ἢ ἐκ χειρὸς δυναστῶν ῥύσασθαί με
24. Docete me, et ego tacebo, et, si quid forte ignoravi, instruite me.
24. διδάξατέ με ἐγὼ δὲ κωφεύσω εἴ τι πεπλάνημαι φράσατέ μοι
25. Quare detraxistis sermonibus veritatis, cum e vobis nullus sit, qui possit arguere me?
25. ἀλλ’ ὡς ἔοικεν φαῦλα ἀληθινοῦ ῥήματα οὐ γὰρ παρ’ ὑμῶν ἰσχὺν αἰτοῦμαι
26. Ad increpandum tantum eloquia concinnatis, sed in ventum verba desperati.
26. οὐδὲ ὁ ἔλεγχος ὑμῶν ῥήμασίν με παύσει οὐδὲ γὰρ ὑμῶν φθέγμα ῥήματος ἀνέξομαι
27. Super pupillum irruitis et subvertere nitimini amicum vestrum.
27. πλὴν ὅτι ἐπ’ ὀρφανῷ ἐπιπίπτετε ἐνάλλεσθε δὲ ἐπὶ φίλῳ ὑμῶν
28. Nunc, quaeso, convertimini ad me, et in faciem vestram non mentiar.
28. νυνὶ δὲ εἰσβλέψας εἰς πρόσωπα ὑμῶν οὐ ψεύσομαι
29. Revertite! Nulla erit improbitas. Revertite! Adhuc praesens adest iustitia mea.
29. καθίσατε δὴ καὶ μὴ εἴη ἄδικον καὶ πάλιν τῷ δικαίῳ συνέρχεσθε
30. Estne in lingua mea improbitas? An palatum meum non discernit nequitiam?
30. οὐ γάρ ἐστιν ἐν γλώσσῃ μου ἄδικον ἢ ὁ λάρυγξ μου οὐχὶ σύνεσιν μελετᾷ
