Liber Iob, 10
1. Taedet animam meam vitae meae; dimittam adversum me eloquium meum, loquar in amaritudine animae meae.
1. κάμνων τῇ ψυχῇ μου στένων ἐπαφήσω ἐπ’ αὐτὸν τὰ ῥήματά μου λαλήσω πικρίᾳ ψυχῆς μου συνεχόμενος
2. Dicam Deo: Noli me condemnare, indica mihi cur me ita iudices.
2. καὶ ἐρῶ πρὸς κύριον μή με ἀσεβεῖν δίδασκε καὶ διὰ τί με οὕτως ἔκρινας
3. Numquid bonum tibi videtur, si opprimas me et calumnieris me, opus manuum tuarum, et super consilium impiorum arrideas?
3. ἦ καλόν σοι ἐὰν ἀδικήσω ὅτι ἀπείπω ἔργα χειρῶν σου βουλῇ δὲ ἀσεβῶν προσέσχες
4. Numquid oculi carnei tibi sunt, aut, sicut videt homo, et tu videbis?
4. ἦ ὥσπερ βροτὸς ὁρᾷ καθορᾷς ἢ καθὼς ὁρᾷ ἄνθρωπος βλέψῃ
5. Numquid sicut dies hominis dies tui, et anni tui sicut humana sunt tempora,
5. ἦ ὁ βίος σου ἀνθρώπινός ἐστιν ἢ τὰ ἔτη σου ἀνδρός
6. ut quaeras iniquitatem meam et peccatum meum scruteris,
6. ὅτι ἀνεζήτησας τὴν ἀνομίαν μου καὶ τὰς ἁμαρτίας μου ἐξιχνίασας
7. cum scias quia nihil impium fecerim, et sit nemo, qui de manu tua possit eruere?
7. οἶδας γὰρ ὅτι οὐκ ἠσέβησα ἀλλὰ τίς ἐστιν ὁ ἐκ τῶν χειρῶν σου ἐξαιρούμενος
8. Manus tuae fecerunt me et plasmaverunt me totum in circuitu; et sic repente praecipitas me?
8. αἱ χεῖρές σου ἔπλασάν με καὶ ἐποίησάν με μετὰ ταῦτα μεταβαλών με ἔπαισας
9. Memento, quaeso, quod sicut lutum feceris me et in pulverem reduces me.
9. μνήσθητι ὅτι πηλόν με ἔπλασας εἰς δὲ γῆν με πάλιν ἀποστρέφεις
10. Nonne sicut lac mulsisti me et sicut caseum me coagulasti?
10. ἦ οὐχ ὥσπερ γάλα με ἤμελξας ἐτύρωσας δέ με ἴσα τυρῷ
11. Pelle et carnibus vestisti me; ossibus et nervis compegisti me.
11. δέρμα καὶ κρέας με ἐνέδυσας ὀστέοις δὲ καὶ νεύροις με ἐνεῖρας
12. Vitam et misericordiam tribuisti mihi, et visitatio tua custodivit spiritum meum.
12. ζωὴν δὲ καὶ ἔλεος ἔθου παρ’ ἐμοί ἡ δὲ ἐπισκοπή σου ἐφύλαξέν μου τὸ πνεῦμα
13. Licet haec celes in corde tuo, tamen scio haec in animo tuo versari.
13. ταῦτα ἔχων ἐν σεαυτῷ οἶδα ὅτι πάντα δύνασαι ἀδυνατεῖ δέ σοι οὐθέν
14. Si peccaverim, observas me et ab iniquitate mea mundum me esse non pateris.
14. ἐάν τε γὰρ ἁμάρτω φυλάσσεις με ἀπὸ δὲ ἀνομίας οὐκ ἀθῷόν με πεποίηκας
15. Et si impius fuero, vae mihi est; et si iustus, non levabo caput, saturatus afflictione et miseria.
15. ἐάν τε γὰρ ἀσεβὴς ὦ οἴμμοι ἐάν τε ὦ δίκαιος οὐ δύναμαι ἀνακύψαι πλήρης γὰρ ἀτιμίας εἰμί
16. Si superbia extollar, quasi catulum leonis capies me et iterum mirabilem te exhibebis in me.
16. ἀγρεύομαι γὰρ ὥσπερ λέων εἰς σφαγήν πάλιν δὲ μεταβαλὼν δεινῶς με ὀλέκεις
17. Instauras testes tuos contra me et multiplicas iram tuam adversum me, et poenae militant in me.
17. ἐπανακαινίζων ἐπ’ ἐμὲ τὴν ἔτασίν μου ὀργῇ δὲ μεγάλῃ μοι ἐχρήσω ἐπήγαγες δὲ ἐπ’ ἐμὲ πειρατήρια
18. Quare de vulva eduxisti me? Qui utinam consumptus essem, ne oculus me videret!
18. ἵνα τί οὖν ἐκ κοιλίας με ἐξήγαγες καὶ οὐκ ἀπέθανον ὀφθαλμὸς δέ με οὐκ εἶδεν
19. Fuissem quasi non essem, de utero translatus ad tumulum.
19. καὶ ὥσπερ οὐκ ὢν ἐγενόμην διὰ τί γὰρ ἐκ γαστρὸς εἰς μνῆμα οὐκ ἀπηλλάγην
20. Numquid non paucitas dierum meorum finietur brevi? Dimitte ergo me, ut refrigerem paululum dolorem meum,
20. ἦ οὐκ ὀλίγος ἐστὶν ὁ χρόνος τοῦ βίου μου ἔασόν με ἀναπαύσασθαι μικρὸν
21. antequam vadam, et non revertar, ad terram tenebrarum et umbrae mortis,
21. πρὸ τοῦ με πορευθῆναι ὅθεν οὐκ ἀναστρέψω εἰς γῆν σκοτεινὴν καὶ γνοφεράν
22. terram caliginis et tenebrarum, ubi umbra mortis et nullus ordo, sed sempiternus horror inhabitat”.
22. εἰς γῆν σκότους αἰωνίου οὗ οὐκ ἔστιν φέγγος οὐδὲ ὁρᾶν ζωὴν βροτῶν
