Księga Mądrości, 9
1. Boże przodków i Panie miłosierdzia, któryś wszystko uczynił swoim słowem
1. Deus parentum et Domine misericordiæ tuæ qui fecisti omnia verbo tuo
2. i w Mądrości swojej stworzyłeś człowieka, by panował nad stworzeniami, co przez Ciebie się stały,
2. et sapientia tua constituisti hominem ut dominetur creaturæ quæ a te facta est
3. by władał światem w świętości i sprawiedliwości i w prawości serca sądy sprawował -
3. ut disponat orbem terrarum in æquitate et justitia et in directione cordis judicium judicet
4. dajże mi Mądrość, co dzieli tron z Tobą, i nie wyłączaj mnie z liczby swych dzieci!
4. da mihi sedium tuarum adsistricem sapientiam et noli me reprobare a pueris tuis
5. Bom sługa Twój, syn Twojej służebnicy, człowiek niemocny i krótkowieczny, zbyt słaby, by pojąć sprawiedliwość i prawa.
5. quoniam ego servus tuus et filius ancillæ tuæ sum homo infirmus et exigui temporis et minor ad intellectum judicii et legum
6. Choćby zresztą był ktoś doskonały między ludźmi, jeśli mu braknie mądrości od Ciebie - za nic będzie poczytany.
6. et si quis erit consummatus inter filios hominum si afuerit ab illo sapientia tua in nihilum conputabitur
7. Wybrałeś mnie na króla swojego ludu i na sędziego synów swoich i córek.
7. tu me elegisti regem populo tuo et judicem filiorum tuorum et filiarum
8. Kazałeś zbudować świątynię na górze swej świętej i ołtarz w mieście swego zamieszkania - obraz Namiotu świętego, któryś zgotował od początku.
8. dixisti ædificare templum in monte sancto tuo et in civitate habitationis tuæ aram similitudinem tabernaculi sancti tui quod præparasti ab initio
9. Z Tobą jest Mądrość, która zna Twe dzieła, i była z Tobą, kiedy świat stwarzałeś, i wie, co jest miłe Twym oczom, co słuszne według Twych przykazań.
9. et tecum sapientia quæ novit opera tua quæ et adfuit tunc cum orbem terrarum faceres et sciebat quid placitum esset oculis tuis et quid directum in præceptis tuis
10. Wyślij ją z niebios świętych, ześlij od tronu swej chwały, by przy mnie będąc pracowała ze mną i żebym poznał, co jest Tobie miłe.
10. mitte illam de sanctis cælis tuis et mitte illam a sede magnitudinis tuæ ut mecum sit et mecum laboret et sciam quid acceptum sit apud te
11. Ona bowiem wie i rozumie wszystko, będzie mi mądrze przewodzić w mych czynach i ustrzeże mnie dzięki swej chwale.
11. scit enim illa omnia et intellegit et deducet me in operibus meis sobrie et custodiet me in sua potentia
12. I będą przyjemne dzieła moje, będę rozsądzał lud Twój sprawiedliwie i stanę się godnym tronu mego ojca.
12. et erunt accepta opera mea et disponam populum tuum juste et ero dignus sedium patris mei
13. Któż bowiem z ludzi rozezna zamysł Boży albo któż pojmie wolę Pana?
13. quis enim hominum poterit scire consilium Dei aut quis poterit cogitare quid velit Dominus
14. Nieśmiałe są myśli śmiertelników i przewidywania nasze zawodne,
14. cogitationes enim mortalium timidæ et incertæ providentiæ nostræ
15. bo śmiertelne ciało przygniata duszę i ziemski przybytek obciąża lotny umysł.
15. corpus enim quod corrumpitur adgravat animam et deprimit terrena inhabitatio sensum multa cogitantem
16. Mozolnie odkrywamy rzeczy tej ziemi, z trudem znajdujemy, co mamy pod ręką - a któż wyśledzi to, co jest na niebie?
16. et difficile æstimamus quæ in terra sunt et quæ in prospectu sunt invenimus cum labore quæ in cælis sunt autem quis investigavit
17. Któż poznał Twój zamysł, gdyś nie dał Mądrości, nie zesłał z wysoka Świętego Ducha swego?
17. sensum autem tuum quis scivit nisi tu dederis sapientiam et miseris sanctum spiritum tuum de altissimis
18. I tak ścieżki mieszkańców ziemi stały się proste, a ludzie poznali, co Tobie przyjemne, i wybawiła ich Mądrość.
18. et sic correctæ sunt semitæ eorum qui in terris sunt et quæ tibi placent didicerunt homines
19.
19. et per sapientiam sanati sunt
