Księga Hioba, 29
1. Hiob tak dalej prowadził swą mowę i rzekł:
1. addidit quoque Job adsumens parabolam suam et dixit
2. Kto dawne szczęście mi wróci, czas, kiedy Bóg mnie osłaniał, gdy świecił mi lampą nad głową?
2. quis mihi tribuat ut sim juxta menses pristinos secundum dies quibus Deus custodiebat me
3. Z Jego światłem kroczyłem w ciemności,
3. quando splendebat lucerna ejus super caput meum et ad lumen ejus ambulabam in tenebris
4. gdym lata jesienne przeżywał, gdy Bóg osłaniał mój namiot.
4. sicut fui in diebus adulescentiæ meæ quando secreto Deus erat in tabernaculo meo
5. Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, gdy moi chłopcy mnie otaczali,
5. quando erat Omnipotens mecum et in circuitu meo pueri mei
6. nogi w mleku kąpałem, oliwa płynęła ze skały.
6. quando lavabam pedes meos butyro et petra fundebat mihi rivos olei
7. Gdy z bramy miasta wyszedłem, zająłem miejsce na placu,
7. quando procedebam ad portam civitatis et in platea parabant cathedram mihi
8. widząc mnie usuwali się młodzi, starcy z miejsc powstawali,
8. videbant me juvenes et abscondebantur et senes adsurgentes stabant
9. książęta kończyli swą mowę i ręce kładli na ustach.
9. principes cessabant loqui et digitum superponebant ori suo
10. Szlachetny głos się uciszał, do podniebienia język przywierał;
10. vocem suam cohibebant duces et lingua eorum gutturi suo adherebat
11. ucho chwaliło mnie, słysząc, a oko godziło się, patrząc.
11. auris audiens beatificabat me et oculus videns testimonium reddebat mihi
12. Bo ratowałem biednego przed możnym, sierotę, co nie miał pomocy.
12. quod liberassem pauperem vociferantem et pupillum cui non esset adiutor
13. Nędzarze składali mi dzięki i serce wdowy radowałem.
13. benedictio perituri super me veniebat et cor viduæ consolatus sum
14. Zdobiła mnie dotąd uczciwość, prawość mi płaszczem, zawojem.
14. justitia indutus sum et vestivit me sicut vestimento et diademate judicio meo
15. Niewidomemu byłem oczami, chromemu służyłem za nogi.
15. oculus fui cæco et pes claudo
16. Dla biednych stałem się ojcem, pomagałem w sporze i nieznajomemu,
16. pater eram pauperum et causam quam nesciebam diligentissime investigabam
17. rozbijałem szczękę łotrowi i wydzierałem mu łupy z zębów.
17. conterebam molas iniqui et de dentibus illius auferebam prædam
18. Myślałem: Skończę w rodzinie, będę miał dni niby piasku;
18. dicebamque in nidulo meo moriar et sicut palma multiplicabo dies
19. zapuszczę korzenie nad wodą, konary me rosa w noc zwilży;
19. radix mea aperta est secus aquas et ros morabitur in messione mea
20. cześć moja bez przerwy świeża, jak łuk, co stale jest giętki.
20. gloria mea semper innovabitur et arcus meus in manu mea instaurabitur
21. Cierpliwie mnie przecież słuchają, w milczeniu przyjmują mą radę;
21. qui me audiebant expectabant sententiam et intenti tacebant ad consilium meum
22. po mnie już nikt nie przemawia, tak moja mowa w nich wsiąka;
22. verbis meis addere nihil audebant et super illos stillabat eloquium meum
23. wyczekują mnie jak deszczu, otwarli usta jak na wody wiosenne.
23. expectabant me sicut pluviam et os suum aperiebant quasi ad imbrem serotinum
24. Uśmiecham się do nich - nie wierzą, nie dają zniknąć pogodzie mej twarzy.
24. si quando ridebam ad eos non credebant et lux vultus mei non cadebat in terram
25. Drogę wyznaczam, przewodzę, przebywam jak król wśród żołnierzy, jak ktoś, kto smutnych pociesza.
25. si voluissem ire ad eos sedebam primus cumque sederem quasi rex circumstante exercitu eram tamen mærentium consolator
