Księga Mądrości, 2
1. Mylnie rozumując, mówili sobie: Nasze życie jest krótkie i smutne. Nie ma lekarstwa na śmierć człowieczą, nie znamy nikogo, kto by wrócił z Otchłani.
1. dixerunt enim apud se cogitantes non recte exiguum et cum tædio est tempus vitæ nostræ et non est refrigerium in fine hominis et non est qui agnitus sit reversus ab inferis
2. Urodziliśmy się niespodzianie i potem będziemy, jakby nas nigdy nie było. Dech w nozdrzach naszych jak dym, myśl jak iskierka z uderzeń serca naszego:
2. quia ex nihilo nati sumus et post hoc erimus tamquam non fuerimus quoniam fumus afflatus est in naribus nostris et sermo scintillæ ad commovendum cor nostrum
3. gdy ona zgaśnie, ciało obróci się w popiół, a duch się rozpłynie jak niestałe powietrze.
3. quia extincta cinis erit corpus et spiritus diffundetur tamquam mollis ær et transiet vita nostra tamquam vestigium nubis et sicut nebula dissolvetur quæ fugata est a radiis solis et a calore illius adgravata
4. Imię nasze pójdzie z czasem w niepamięć i nikt nie wspomni naszych poczynań. Przeminie życie nasze jakby ślad obłoku i rozwieje się jak mgła, ścigana promieniami słońca i żarem jego przybita.
4. et nomen nostrum oblivionem accipiet per tempus et nemo memoriam habebit operum nostrorum
5. Czas nasz jak cień przemija, śmierć nasza nie zna odwrotu: pieczęć przyłożono, i nikt nie powraca.
5. umbræ enim transitus est tempus nostrum et non est reversio finis nostri quoniam consignata est et nemo revertetur
6. Nuże więc! Korzystajmy z tego, co dobre, skwapliwie używajmy świata w młodości!
6. venite ergo et fruamur bonis quæ sunt et utamur creaturam tamquam in juventute celeriter
7. Upijmy się winem wybornym i wonnościami i niech nam nie ujdą wiosenne kwiaty:
7. vino pretioso et unguentis nos impleamus et non prætereat nos flos temporis
8. uwijmy sobie wieniec z róż, zanim zwiędną.
8. coronemus nos rosis antequam marcescant nullum pratum sit quod non pertranseat luxuria nostra
9. Nikogo z nas braknąć nie może w swawoli, wszędzie zostawmy ślady uciechy: bo to nasz dział, nasze dziedzictwo!
9. ubique relinquamus signa lætitiæ quoniam hæc est pars nostra et hæc est sors
10. Udręczmy sprawiedliwego biedaka, nie oszczędźmy wdowy ani wiekowej siwizny starca nie uczcijmy!
10. opprimamus pauperem justum et non parcamus viduæ nec veterani revereamur canos multi temporis
11. Nasza siła będzie nam prawem sprawiedliwości, bo to, co słabe, gani się jako nieprzydatne.
11. sit autem fortitudo nostra lex iniustitiæ quod infirmum est enim inutile invenitur
12. Zróbmy zasadzkę na sprawiedliwego, bo nam niewygodny: sprzeciwia się naszym sprawom, zarzuca nam łamanie prawa, wypomina nam błędy naszych obyczajów.
12. circumveniamus ergo justum quoniam inutilis est nobis et contrarius est operibus nostris et inproperat nobis peccata legis et diffamat in nos peccata disciplinæ nostræ
13. Chełpi się, że zna Boga, zwie siebie dzieckiem Pańskim.
13. promittit scientiam Dei se habere et filium Dei se nominat
14. Jest potępieniem naszych zamysłów, sam widok jego jest dla nas przykry,
14. factus est nobis in traductionem cogitationum nostrarum
15. bo życie jego niepodobne do innych i drogi jego odmienne.
15. gravis est nobis etiam ad videndum quoniam dissimilis est aliis vita illius et inmutatæ sunt viæ ejus
16. Uznał nas za coś fałszywego i stroni od dróg naszych jak od nieczystości. Kres sprawiedliwych ogłasza za szczęśliwy i chełpi się Bogiem jako ojcem.
16. tamquam nugaces æstimati sumus ab illo et abstinet se a viis nostris tamquam ab inmunditiis et præfert novissima justorum et gloriatur patrem Deum se habere
17. Zobaczmyż, czy prawdziwe są jego słowa, wybadajmy, co będzie przy jego zejściu.
17. videamus ergo si sermones illius veri sunt et temptemus quæ ventura sunt illi et sciemus quæ erunt novissima illius
18. Bo jeśli sprawiedliwy jest synem Bożym, Bóg ujmie się za nim i wyrwie go z ręki przeciwników.
18. si enim est verus filius Dei suscipiet illum et liberabit eum de manu contrariorum
19. Dotknijmy go obelgą i katuszą, by poznać jego łagodność i doświadczyć jego cierpliwości.
19. contumelia et tormento interrogemus eum ut sciamus reverentiam illius et probemus patientiam ipsius
20. Zasądźmy go na śmierć haniebną, bo - jak mówił - będzie ocalony.
20. morte turpissima condemnemus illum erit enim ei respectus ex sermonibus illius
21. Tak pomyśleli - i pobłądzili, bo własna złość ich zaślepiła.
21. hæc cogitaverunt et erraverunt excæcavit enim illos malitia eorum
22. Nie pojęli tajemnic Bożych, nie spodziewali się nagrody za prawość i nie docenili odpłaty dusz czystych.
22. et nescierunt sacramenta Dei neque mercedem speraverunt justitiæ nec judicaverunt honorem animarum sanctarum
23. Bo dla nieśmiertelności Bóg stworzył człowieka - uczynił go obrazem swej własnej wieczności.
23. quoniam Deus creavit hominem inexterminabilem et ad imaginem suæ similitudinis fecit illum
24. A śmierć weszła na świat przez zawiść diabła i doświadczają jej ci, którzy do niego należą.
24. invidia autem diaboli mors introivit in orbem terrarum
25.
25. imitantur autem illum qui sunt ex parte illius
