Mosaico decorativo

1. kai ginetai hmera kai eipen iwnaqan uioV saoul tw paidariw tw aironti ta skeuh autou deuro kai diabwmen eiV messab twn allofulwn thn en tw peran ekeinw kai tw patri autou ouk aphggeilen

1. Um dia, Jônatas, filho de Saul, disse ao seu escudeiro: “Vem, passemos até o acampamento dos filisteus que está do outro lado”. Mas nada disse ao seu pai.

2. kai saoul ekaqhto ep' akrou tou bounou upo thn roan thn en magdwn kai hsan met' autou wV exakosioi andreV

2. Saul estava acampado na extremidade de Gabaá, debaixo da romãzeira de Magron, com uma tropa de seiscentos homens aproximadamente.

3. kai acia uioV acitwb adelfou iwcabhd uiou fineeV uiou hli iereuV tou qeou en shlwm airwn efoud kai o laoV ouk hdei oti peporeutai iwnaqan

3. Aías, filho de Aquitob, irmão de Icabod, filho de Fineias, filho de Heli, o sacerdote do Senhor em Silo, levava o efod. O povo ignorava a saída de Jônatas.

4. kai ana meson thV diabasewV ou ezhtei iwnaqan diabhnai eiV thn upostasin twn allofulwn kai akrwthrion petraV enqen kai akrwthrion petraV enqen onoma tw eni bazeV kai onoma tw allw senna

4. Ora, no desfiladeiro que Jônatas tentava atravessar para atingir a guarnição dos filisteus, havia rochedos altos, em forma de dentes, de um e outro lado, um dos quais se chamava Boses e o outro Sene.

5. h odoV h mia apo borra ercomenw macmaV kai h odoV h allh apo notou ercomenw gabee

5. Um desses se elevava ao norte, defronte de Macmas e o outro ao sul, do lado de Gabaá.

6. kai eipen iwnaqan proV to paidarion to airon ta skeuh autou deuro diabwmen eiV messab twn aperitmhtwn toutwn ei ti poihsai hmin kurioV oti ouk estin tw kuriw sunecomenon swzein en polloiV h en oligoiV

6. Disse, pois, Jônatas ao seu escudeiro: “Vem, ataquemos a guarnição desses incircuncisos; talvez o Senhor combata por nós. Nada impede que ele dê a vitória a poucos tão bem como a muitos”.

7. kai eipen autw o airwn ta skeuh autou poiei pan o ean h kardia sou ekklinh idou egw meta sou wV h kardia sou kardia mou

7. Seu escudeiro respondeu-lhe: “Faze como te aprouver; vai aonde quiseres, que eu te seguirei onde deliberares”.

8. kai eipen iwnaqan idou hmeiV diabainomen proV touV andraV kai katakulisqhsomeqa proV autouV

8. “Pois bem – replicou Jônatas –, marchemos contra esses homens e mostremos-nos a eles.

9. ean tade eipwsin proV hmaV aposthte ekei ewV an apaggeilwmen umin kai sthsomeqa ef' eautoiV kai ou mh anabwmen ep' autouV

9. Se nos disserem: ‘Esperai até que vamos ter convosco’, ficaremos em nosso posto e não subiremos a eles.

10. kai ean tade eipwsin proV hmaV anabhte proV hmaV kai anabhsomeqa oti paradedwken autouV kurioV eiV taV ceiraV hmwn touto hmin to shmeion

10. Se, porém, nos disserem: ‘Subi a nós’ – iremos, porque o Senhor no-los terá entregue nas mãos. Isso nos servirá de sinal”.

11. kai eishlqon amfoteroi eiV messab twn allofulwn kai legousin oi allofuloi idou oi ebraioi ekporeuontai ek twn trwglwn autwn ou ekrubhsan ekei

11. Então, mostraram-se ambos à guarnição dos filisteus. Estes disseram: “Eis os hebreus que saem das cavernas onde se tinham escondido”.

12. kai apekriqhsan oi andreV messab proV iwnaqan kai proV ton aironta ta skeuh autou kai legousin anabhte proV hmaV kai gnwrioumen umin rhma kai eipen iwnaqan proV ton aironta ta skeuh autou anabhqi opisw mou oti paredwken autouV kurioV eiV ceiraV israhl

12. E os homens da guarda gritaram a Jônatas e ao escudeiro: “Subi a nós; queremos dizer-vos uma coisa”. Jônatas disse ao escudeiro: “Segue-me, porque o Senhor os entregou nas mãos de Israel”.

13. kai anebh iwnaqan epi taV ceiraV autou kai epi touV podaV autou kai o airwn ta skeuh autou met' autou kai epebleyan kata proswpon iwnaqan kai epataxen autouV kai o airwn ta skeuh autou epedidou opisw autou

13. Subiu, pois, Jônatas, trepando com as mãos e com os pés, seguido do escudeiro. Os filisteus caíram diante de Jônatas e o seu escudeiro matava-os atrás dele.

14. kai egenhqh h plhgh h prwth hn epataxen iwnaqan kai o airwn ta skeuh autou wV eikosi andreV en bolisi kai en petroboloiV kai en koclaxin tou pediou

14. Esse foi o primeiro massacre que fizeram Jônatas e o seu escu­­deiro, no qual eliminaram uns vinte homens no estreito espaço da metade de uma jeira de terra.*

15. kai egenhqh ekstasiV en th parembolh kai en agrw kai paV o laoV oi en messab kai oi diafqeironteV exesthsan kai autoi ouk hqelon poiein kai eqambhsen h gh kai egenhqh ekstasiV para kuriou

15. Espalhou-se o terror no acampamento dos filisteus, assim como na região e entre todo o povo. A guarnição e os saqueadores ficaram tomados de espanto e a terra entrou em pânico: pois aquilo era como um terror de Deus.*

16. kai eidon oi skopoi tou saoul en gabee beniamin kai idou h parembolh tetaragmenh enqen kai enqen

16. As sentinelas de Saul, que estavam em Gabaá de Benjamim, viram a multidão de fugitivos que se dispersava por todos os lados.

17. kai eipen saoul tw law tw met' autou episkeyasqe dh kai idete tiV peporeutai ex umwn kai epeskeyanto kai idou ouc eurisketo iwnaqan kai o airwn ta skeuh autou

17. Saul disse ao povo: “Fazei uma chamada e vede quem saiu dentre nós”. Fez-se a chamada e verificou-se a falta de Jônatas e de seu escudeiro.

18. kai eipen saoul tw acia prosagage to efoud oti autoV hren to efoud en th hmera ekeinh enwpion israhl

18. Saul disse a Aías: “Faze aproximar a arca de Deus”.* Porque a arca de Deus se encontrava naquele dia com os israelitas.

19. kai egenhqh wV elalei saoul proV ton ierea kai o hcoV en th parembolh twn allofulwn eporeueto poreuomenoV kai eplhqunen kai eipen saoul proV ton ierea sunagage taV ceiraV sou

19. Enquanto Saul falava ao sacerdote, o tumulto no acampamento dos filisteus crescia cada vez mais. Saul disse ao sacerdote: “Retira a tua mão”.

20. kai anebohsen saoul kai paV o laoV o met' autou kai ercontai ewV tou polemou kai idou egeneto romfaia androV epi ton plhsion autou sugcusiV megalh sfodra

20. O rei e todo o povo que estavam com ele foram até o lugar do combate: os filisteus, numa extrema confusão, voltavam a espada uns contra os outros.

21. kai oi douloi oi onteV ecqeV kai trithn hmeran meta twn allofulwn oi anabanteV eiV thn parembolhn epestrafhsan kai autoi einai meta israhl twn meta saoul kai iwnaqan

21. Os hebreus que tinham estado desde há muito tempo com os filisteus e que os tinham seguido ao acampamento, voltaram e puseram-se do lado dos israelitas que estavam com Saul e Jônatas.

22. kai paV israhl oi kruptomenoi en tw orei efraim kai hkousan oti pefeugasin oi allofuloi kai sunaptousin kai autoi opisw autwn eiV polemon

22. Igualmente, todos os israelitas que se tinham escondido no monte de Efraim, sabendo que os filisteus tinham fugido, saíram a persegui-los para feri-los.

23. kai eswsen kurioV en th hmera ekeinh ton israhl kai o polemoV dihlqen thn baiqwn kai paV o laoV hn meta saoul wV deka ciliadeV andrwn kai hn o polemoV diesparmenoV eiV olhn thn polin en tw orei efraim

23. Naquele dia, o Senhor deu a vitória a Israel. O combate prosseguiu até além de Bet-Áven.

24. kai saoul hgnohsen agnoian megalhn en th hmera ekeinh kai aratai tw law legwn epikataratoV o anqrwpoV oV fagetai arton ewV esperaV kai ekdikhsw ton ecqron mou kai ouk egeusato paV o laoV artou

24. Os israelitas estavam extenuados naquele dia, porque Saul conjurara o povo, dizendo: “Maldito seja o homem que tomar alimento antes do anoitecer, antes que eu me tenha vingado de meus inimigos”. Por isso, ninguém tinha comido.

25. kai pasa h gh hrista kai iaar drumoV hn melisswnoV kata proswpon tou agrou

25. Todos tinham entrado numa floresta, onde havia mel na superfície do solo.

26. kai eishlqen o laoV eiV ton melisswna kai idou eporeueto lalwn kai idou ouk hn epistrefwn thn ceira autou eiV to stoma autou oti efobhqh o laoV ton orkon kuriou

26. O povo entrou, pois, na floresta e viu o mel que corria, mas ninguém levou a mão à boca, por respeito ao juramento.

27. kai iwnaqan ouk akhkoei en tw orkizein ton patera autou ton laon kai exeteinen to akron tou skhptrou autou tou en th ceiri autou kai ebayen auto eiV to khrion tou melitoV kai epestreyen thn ceira autou eiV to stoma autou kai anebleyan oi ofqalmoi autou

27. Mas, Jônatas, ignorando o juramento que o seu pai obrigara o povo a fazer, estendeu a ponta da vara que tinha na mão, mergulhou-a num favo de mel e a levou à boca. Então, seus olhos (fatigados) brilharam.

28. kai apekriqh eiV ek tou laou kai eipen orkisaV wrkisen o pathr sou ton laon legwn epikataratoV o anqrwpoV oV fagetai arton shmeron kai exeluqh o laoV

28. Um homem do grupo disse-lhe: “Teu pai fez jurar o povo, dizendo: Maldito o homem que hoje tomar alimento. E o povo estava esgotado”.

29. kai egnw iwnaqan kai eipen aphllacen o pathr mou thn ghn ide dh oti eidon oi ofqalmoi mou oti egeusamhn bracu tou melitoV toutou

29. Jônatas disse: “Meu pai fez mal à terra. Vede como se me iluminaram os olhos, porque comi um pouco de mel.

30. all' oti ei efagen esqwn o laoV shmeron twn skulwn twn ecqrwn autwn wn euren oti nun an meizwn hn h plhgh en toiV allofuloiV

30. Sem dúvida, se o povo tivesse hoje comido da presa tomada ao inimigo, não teria sido muito maior a derrota dos filisteus?”.

31. kai epataxen en th hmera ekeinh ek twn allofulwn en macemaV kai ekopiasen o laoV sfodra

31. Eles derrotaram, naquele dia, os filis­teus desde Macmas até Aialon.

32. kai ekliqh o laoV eiV ta skula kai elaben o laoV poimnia kai boukolia kai tekna bown kai esfaxen epi thn ghn kai hsqien o laoV sun tw aimati

32. O povo, esgotado de fadiga, lançou-se sobre a presa e tomou as ovelhas, os bois e os bezerros, que degolou sobre a terra, comendo a carne juntamente com o sangue.

33. kai aphggelh tw saoul legonteV hmarthken o laoV tw kuriw fagwn sun tw aimati kai eipen saoul en geqqem kulisate moi liqon entauqa megan

33. “Eis que o povo está pecando contra o Senhor – vieram dizer a Saul –, comendo carne com sangue.” “Isso é uma impiedade – exclamou o rei –. “Revolvei-me já para aqui uma grande pedra.

34. kai eipen saoul diasparhte en tw law kai eipate autoiV prosagagein entauqa ekastoV ton moscon autou kai ekastoV to probaton autou kai sfazetw epi toutou kai ou mh amarthte tw kuriw tou esqiein sun tw aimati kai proshgen paV o laoV ekastoV to en th ceiri autou kai esfazon ekei

34. Ide por todo o povo – ajuntou –, e dizei-lhes que cada um me traga as suas ovelhas e os seus bois, para que sejam degolados aqui. E comais, então, sem pecar contra o Senhor, comendo carne com sangue.” Cada um deles levou naquela noite o gado que tinha em mãos e o degolou ali.

35. kai wkodomhsen ekei saoul qusiasthrion tw kuriw touto hrxato saoul oikodomhsai qusiasthrion tw kuriw

35. Saul edificou um altar ao Senhor. Esse foi o primeiro altar que ele levantou.

36. kai eipen saoul katabwmen opisw twn allofulwn thn nukta kai diarpaswmen en autoiV ewV diafaush h hmera kai mh upolipwmen en autoiV andra kai eipan pan to agaqon enwpion sou poiei kai eipen o iereuV proselqwmen entauqa proV ton qeon

36. Depois Saul disse: “Desçamos durante a noite contra os filisteus e despojemo-los até os primeiros albores do dia e não deixemos vivo um só homem deles”. O povo disse: “Faze tudo o que melhor te parecer”. Então, o sacerdote disse: “Aproximemo-nos aqui de Deus”.

37. kai ephrwthsen saoul ton qeon ei katabw opisw twn allofulwn ei paradwseiV autouV eiV ceiraV israhl kai ouk apekriqh autw en th hmera ekeinh

37. Saul consultou a Deus: “Perseguirei os filisteus? Tu os entregarás nas mãos de Israel?”. Mas, Deus não lhe respondeu dessa vez.

38. kai eipen saoul prosagagete entauqa pasaV taV gwniaV tou israhl kai gnwte kai idete en tini gegonen h amartia auth shmeron

38. Saul disse: “Fazei vir aqui todos os chefes do povo; investigai e dizei-me qual é o pecado que hoje se cometeu.

39. oti zh kurioV o swsaV ton israhl oti ean apokriqh kata iwnaqan tou uiou mou qanatw apoqaneitai kai ouk hn o apokrinomenoV ek pantoV tou laou

39. Pela vida do Senhor, libertador de Israel! Mesmo que fosse o meu filho Jônatas, ele morrerá!”. Mas, ninguém na multidão lhe respondeu.

40. kai eipen panti israhl umeiV esesqe eiV douleian kai egw kai iwnaqan o uioV mou esomeqa eiV douleian kai eipen o laoV proV saoul to agaqon enwpion sou poiei

40. “Ponde-vos de um lado – disse ele a todo o Israel –; eu e meu filho Jônatas estaremos do outro.” A multidão respondeu-lhe: “Faze o que te parecer melhor”.

41. kai eipen saoul kurie o qeoV israhl ti oti ouk apekriqhV tw doulw sou shmeron ei en emoi h en iwnaqan tw uiw mou h adikia kurie o qeoV israhl doV dhlouV kai ean tade eiphV en tw law sou israhl doV dh osiothta kai klhroutai iwnaqan kai saoul kai o laoV exhlqen

41. Saul disse ao Senhor: “Deus de Israel, dai-nos a conhecer a verdade!”. Jônatas e Saul foram designados pela sorte e o povo ficou livre.

42. kai eipen saoul balete ana meson emou kai ana meson iwnaqan tou uiou mou on an kataklhrwshtai kurioV apoqanetw kai eipen o laoV proV saoul ouk estin to rhma touto kai katekrathsen saoul tou laou kai ballousin ana meson autou kai ana meson iwnaqan tou uiou autou kai kataklhroutai iwnaqan

42. Então, Saul disse: “Lançai a sorte entre mim e Jônatas, meu filho”. E caiu a sorte em Jônatas.

43. kai eipen saoul proV iwnaqan apaggeilon moi ti pepoihkaV kai aphggeilen autw iwnaqan kai eipen geusamenoV egeusamhn en akrw tw skhptrw tw en th ceiri mou bracu meli idou egw apoqnhskw

43. “Confessa-me o que fizeste” – disse Saul ao seu filho. Jônatas contou-lhe: “Provei um pouco de mel com a ponta da vara que eu tinha na mão. Eis que vou morrer!”.

44. kai eipen autw saoul tade poihsai moi o qeoV kai tade prosqeih oti qanatw apoqanh shmeron

44. Saul disse: “Trate-me Deus com todo o rigor, se não morreres, Jônatas!”.

45. kai eipen o laoV proV saoul ei shmeron qanatwqhsetai o poihsaV thn swthrian thn megalhn tauthn en israhl zh kurioV ei peseitai thV tricoV thV kefalhV autou epi thn ghn oti o laoV tou qeou epoihsen thn hmeran tauthn kai proshuxato o laoV peri iwnaqan en th hmera ekeinh kai ouk apeqanen

45. Mas, o povo interveio: “Como haveria de perecer Jônatas, ele que deu essa vitória tão grande a Israel? Isso não pode ser! Viva Deus! Nem um só cabelo de sua cabeça cairá por terra, porque foi por Deus que ele operou hoje dessa forma”. Assim o povo salvou Jônatas e ele não morreu.

46. kai anebh saoul apo opisqen twn allofulwn kai oi allofuloi aphlqon eiV ton topon autwn

46. Saul voltou e não perseguiu os filisteus, que foram para as suas terras.

47. kai saoul kataklhroutai ergon epi israhl kai epolemei kuklw pantaV touV ecqrouV autou eiV ton mwab kai eiV touV uiouV ammwn kai eiV touV uiouV edwm kai eiV ton baiqewr kai eiV basilea souba kai eiV touV allofulouV ou an estrafh eswzeto

47. Saul, depois de ter tomado posse do reino de Israel, combateu contra todos os inimigos da vizinhança: Moab, os amonitas, Edom, os reis de Soba, os filisteus; para onde quer que se voltava, ele vencia.

48. kai epoihsen dunamin kai epataxen ton amalhk kai exeilato ton israhl ek ceiroV twn katapatountwn auton

48. Portou-se valorosamente, feriu Amalec e livrou Israel das mãos dos que o devastavam.

49. kai hsan uioi saoul iwnaqan kai iessiou kai melcisa kai onomata twn duo qugaterwn autou onoma th prwtotokw merob kai onoma th deutera melcol

49. Os filhos de Saul foram: Jônatas, Jessui e Melquisua. A primogênita de suas duas filhas chamava-se Merob e a mais nova Micol.

50. kai onoma th gunaiki autou acinoom qugathr acimaaV kai onoma tw arcistrathgw abennhr uioV nhr uiou oikeiou saoul

50. Sua mulher chamava-se Aquinoam, filha de Aquimaás. O general de seu exército era Abner, filho de Ner, tio de Saul.

51. kai kiV pathr saoul kai nhr pathr abennhr uioV iamin uiou abihl

51. Cis, pai de Saul e Ner, pai de Abner, eram filhos de Abiel.

52. kai hn o polemoV krataioV epi touV allofulouV pasaV taV hmeraV saoul kai idwn saoul panta andra dunaton kai panta andra uion dunamewV kai sunhgagen autouV proV auton

52. Durante todo o tempo da vida de Saul, a guerra foi encarniçada contra os filisteus. O rei, logo que descobria um homem forte e valente, tomava-o a seu serviço.



Lue Raamattu vuodessa

Liity yhteisöömme ja lue koko Raamattu 365 päivässä. Jäsennelty ja inspiroiva polku uskosi ja Raamatun tuntemuksesi syventämiseen.