Księga Hioba, 3
1. Wreszcie Hiob otworzył usta i przeklinał swój dzień.
1. post hæc aperuit Job os suum et maledixit diei suo
2. Hiob zabrał głos i tak mówił:
2. et locutus est
3. Niech przepadnie dzień mego urodzenia i noc, gdy powiedziano: Poczęty mężczyzna.
3. pereat dies in qua natus sum et nox in qua dictum est conceptus est homo
4. Niech dzień ten zamieni się w ciemność, niech nie dba o niego Bóg w górze. Niechaj nie świeci mu światło,
4. dies ille vertatur in tenebras non requirat eum Deus desuper et non inlustret lumine
5. niechaj pochłoną go mrok i ciemności. Niechaj się chmurą zasępi, niech targnie się nań nawałnica.
5. obscurent eum tenebræ et umbra mortis occupet eum caligo et involvatur amaritudine
6. Niech noc tę praciemność ogarnie i niech ją z dni roku wymażą, niech do miesięcy nie wchodzi!
6. noctem illam tenebrosus turbo possideat non conputetur in diebus anni nec numeretur in mensibus
7. O, niech ta noc bezpłodną się stanie i niechaj nie zazna wesela!
7. sit nox illa solitaria nec laude digna
8. Niech ją przeklną złorzeczący dniowi, którzy są zdolni obudzić Lewiatana.
8. maledicant ei qui maledicunt diei qui parati sunt suscitare Leviathan
9. Niech zgasną jej gwiazdy wieczorne, by próżno czekała jutrzenki, źrenic nowego dnia nie ujrzała:
9. obtenebrentur stellæ caligine ejus expectet lucem et non videat nec ortum surgentis auroræ
10. bo nie zamknęła mi drzwi życia, by zasłonić przede mną mękę.
10. quia non conclusit ostia ventris qui portavit me nec abstulit mala ab oculis meis
11. Dlaczego nie umarłem po wyjściu z łona, nie wyszedłem z wnętrzności, by skonać?
11. quare non in vulva mortuus sum egressus ex utero non statim perii
12. Po cóż mnie przyjęły kolana a piersi podały mi pokarm?
12. quare exceptus genibus cur lactatus uberibus
13. Teraz bym spał, wypoczywał, odetchnąłbym w śnie pogrążony
13. nunc enim dormiens silerem et somno meo requiescerem
14. z królami, ziemskimi władcami, co sobie stawiali grobowce,
14. cum regibus et consulibus terræ qui ædificant sibi solitudines
15. wśród wodzów w złoto zasobnych, których domy pełne są srebra.
15. aut cum principibus qui possident aurum et replent domos suas argento
16. Nie żyłbym jak płód poroniony, jak dziecię, co światła nie znało.
16. aut sicut abortivum absconditum non subsisterem vel qui concepti non viderunt lucem
17. Tam niegodziwcy nie krzyczą, spokojni, zużyli już siły.
17. ibi impii cessaverunt a tumultu et ibi requieverunt fessi robore
18. Tam wszyscy więźniowie bez lęku, nie słyszą już głosu strażnika;
18. et quondam vincti pariter sine molestia non audierunt vocem exactoris
19. tam razem i mały, i wielki, tam sługa jest wolny od pana.
19. parvus et magnus ibi sunt et servus liber a domino suo
20. Po co się daje życie strapionym, istnienie złamanym na duchu,
20. quare data est misero lux et vita his qui in amaritudine animæ sunt
21. co śmierci czekają na próżno, szukają jej bardziej niż skarbu w roli;
21. qui expectant mortem et non venit quasi effodientes thesaurum
22. cieszą się, skaczą z radości, weselą się, że doszli do grobu.
22. gaudentque vehementer cum invenerint sepulchrum
23. Człowiek swej drogi jest nieświadomy, Bóg sam ją przed nim zamyka.
23. viro cujus abscondita est via et circumdedit eum Deus tenebris
24. Płacz stał mi się pożywieniem, jęki moje płyną jak woda,
24. antequam comedam suspiro et quasi inundantes aquæ sic rugitus meus
25. bo spotkało mnie, czegom się lękał, bałem się, a jednak to przyszło.
25. quia timor quem timebam evenit mihi et quod verebar accidit
26. Nie znam spokoju ni ciszy, nim spocznę, już wrzawa przychodzi.
26. nonne dissimulavi nonne silui nonne quievi et venit super me indignatio
