Jó, 17

1. Meu espírito vai-se consumindo, os meus dias se apagam, só me resta o sepulcro!

1. Zgnębiony duch - minęły dni, tylko grób mi pozostaje.

2. Estou de fato cercado de zombadores e meus olhos velam por causa de seus ultrajes.*

2. Czyż nie naśmiewcy są ze mną? Od szyderstw mam noce bezsenne.

3. Sê tu mesmo a minha caução, junto a ti, pois quem ousará bater em minha mão?*

3. Ty sam racz zastaw przechować, bo któż chce za mnie poręczyć?

4. Pois fechaste o seu coração à inteligência; por isso, não os deixarás triunfar.

4. Zamknąłeś ich umysł przed rozsądkiem, nie dopuścisz do ich triumfu.

5. Há quem convide seus amigos à partilha, enquanto desfalecem os olhos de seus filhos.

5. Zwołano bliskich do podziału, a mdleją oczy własnych dzieci.

6. Ele me reduziu a zombaria do povo, como aquele em cujo rosto se cospe.

6. Wydano mnie ludziom na pośmiewisko, jestem w ich oczach wyrzutkiem.

7. Meus olhos se escurecem de tristeza e todo o meu corpo não é mais que uma sombra.

7. Moje oko przyćmione od bólu, członki me wyschły jak cień.

8. As pessoas retas estão espantadas e o inocente se irrita contra o ímpio.

8. Sprawiedliwi są tym przerażeni, uczciwi na złych się gniewają;

9. O justo, entretanto, persiste no seu caminho, e o homem de mãos puras redobra de coragem.

9. bogobojni pewniejsi swej drogi, kto ręce ma czyste, mocniejszy.

10. Mas vós todos voltai e vinde; pois não acharei entre vós nenhum sábio.

10. Wy wszyscy, nawróćcie się, przyjdźcie! Mędrca wśród was nie znajduję.

11. Meus dias se esgotam, meus projetos estão aniquilados, frustraram-se os projetos do meu coração.

11. Minęło już życie, z nim plany i dążenia mojego serca.

12. Fazem da noite, dia. A luz da manhã é para mim como trevas.

12. Noc chcą zamienić na dzień: światło jest bliżej niż ciemność.

13. Deverei esperar? A região dos mortos é a minha morada! Preparo meu leito no local tenebroso.

13. Mam ufać? Szeol mym domem, w ciemności rozścielę swe łoże,

14. Disse ao sepulcro: ‘Tu és meu pai’, e aos vermes: ‘Vós sois minha mãe e minha irmã!’.

14. grobowi powiem: Mój ojcze! Matko ma, siostro! - robactwu.

15. Onde está, pois, minha esperança? E a minha felicidade, quem a entrevê?

15. Właściwie, po cóż nadzieja, kto przedmiot ufności zobaczy?

16. Descerão elas comigo à região dos mortos? Afundaremos juntos no pó?”.

16. Czy zejdzie do królestwa Szeolu? Czy razem do ziemi pójdziemy?