1. Davide disse: "È forse rimasto qualcuno della casa di Saul, a cui io possa fare del bene a causa di Giònata?".
2. Ora vi era un servo della casa di Saul, chiamato Zibà, che fu fatto venire presso Davide. Il re gli chiese: "Sei tu Zibà?". Quegli rispose: "Sì".
3. Il re gli disse: "Non c'è più nessuno della casa di Saul, a cui io possa usare la misericordia di Dio?". Zibà rispose al re: "Vi è ancora un figlio di Giònata storpio dei piedi".
4. Il re gli disse: "Dov'è?". Zibà rispose al re: "È in casa di Machìr figlio di Ammièl a Lodebàr".
5. Allora il re lo mandò a prendere in casa di Machìr figlio di Ammièl a Lodebàr.
6. Merib-Bàal figlio di Giònata, figlio di Saul, venne da Davide, si gettò con la faccia a terra e si prostrò davanti a lui. Davide disse: "Merib-Bàal!". Rispose: 7"Ecco il tuo servo!". Davide gli disse: "Non temere, perché voglio trattarti con bontà per amore di Giònata tuo padre e ti restituisco tutti i campi di Saul tuo avo e tu mangerai sempre alla mia tavola".
8. Merib-Bàal si prostrò e disse: "Che cos'è il tuo servo, perché tu prenda in considerazione un cane morto come sono io?".
9. Allora il re chiamò Zibà servo di Saul e gli disse: "Quanto apparteneva a Saul e a tutta la sua casa, io lo dò al figlio del tuo signore.
10. Tu dunque con i figli e gli schiavi lavorerai per lui la terra e ne raccoglierai i prodotti, perché abbia pane e nutrimento la casa del tuo signore; quanto a Merib-Bàal figlio del tuo signore, mangerà sempre alla mia tavola". Ora Zibà aveva quindici figli e venti schiavi.
11. Zibà disse al re: "Il tuo servo farà quanto il re mio signore ordina al suo servo". Merib-Bàal dunque mangiava alla tavola di Davide come uno dei figli del re.
12. Merib-Bàal aveva un figlioletto chiamato Micà; tutti quelli che stavano in casa di Zibà erano al servizio di Merib-Bàal.
13. Ma Merib-Bàal abitava in Gerusalemme perché mangiava sempre alla tavola del re. Era storpio di ambedue i piedi.
Przypisy:
9:1-5 - Król Dawid szuka potomka Saula, aby okazać mu życzliwość, demonstrując w ten sposób swoje przywiązanie do przymierza zawartego z Jonatanem. Ten gest ilustruje wagę lojalności i miłosierdzia w relacjach rodzinnych i społecznych (zob. także 1 Sm 20,14-17 i Psalm 89,28).
9:6-8 - Mefiboszet, syn Jonatana, zostaje przyprowadzony przed Dawida i obawia się o swoje życie. Dawid jednak wita go i obiecuje odzyskać jego majątek, dając przykład Bożej łaski i akceptacji zagubionych i zmarginalizowanych (zob. także Łk 14,21-23 i Ef 2,8-9).
9:9-10 - Dawid powierza Cibie, słudze Saula, obowiązek troski o ziemię Mefiboszeta, podkreślając odpowiedzialność związaną z pozycją królewską. Ta opowieść pokazuje, jak Bóg posługuje się ludźmi, aby pomagać potrzebującym i troszczyć się o nich (zob. także 1 Piotra 4:10 i Ewangelię Mateusza 25:14-30).
9:11-13 - Mefiboszet staje się częścią rodziny królewskiej i zasiada przy stole Dawida, symbolizując akceptację i włączenie. Ten gest Dawida odzwierciedla Bożą łaskę, która czyni nas częścią rodziny Bożej, pomimo naszych ograniczeń i niepowodzeń (zob. także Gal 3:26-28 i Ap 19:9).
Wersety związane z Samuele 2, 9:
2. rozdział 9 Samuela opisuje życzliwość Dawida wobec Mefiboszeta. Jak Dawid wywiązuje się z przymierza z Jonatanem? Ten wzruszający tekst opisuje poszukiwania przez Dawida potomków Saula, aby okazali życzliwość, co doprowadziło do przywrócenia Mefiboszeta. W tym rozdziale poruszane są tematy lojalności, miłosierdzia i dotrzymywania złożonych obietnic. Stan fizyczny Mefiboszeta dodaje głębi hojności Dawida. Rozważcie razem z nami pięć fragmentów biblijnych, które odnoszą się do tematów łaski i wierności przymierzom obecnych w tym poruszającym rozdziale.
Przysłów 20:28: "Miłość i wierność strzegą króla; przez miłość utwierdzony jest wasz tron." - Przysłowie to odzwierciedla lojalność i życzliwość Dawida wobec Mefiboszeta z 2 Samuela 9 i pokazuje, jak te cechy wzmacniają władzę królewską.
Micheasza 7:18: "Kto jest równy Tobie, Boże, który przebaczasz grzechy i zapominasz o występku resztki swego dziedzictwa? Wy, którzy nie gniewacie się wiecznie, ale czerpiecie przyjemność z okazywania miłości." - Miłosierdzie Dawida wobec Mefiboszeta opisane w 2 Samuela 9 odzwierciedla Boże miłosierdzie opisane w tym wersecie.
Efezjan 2:4-5: "Jednakże Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, przez wielką miłość, jaką nas umiłował, ożywił nas razem z Chrystusem, nawet gdy byliśmy martwi w przestępstwach - łaską zostaliście zbawieni." - Łaska Dawida wobec Mefiboszeta w 2 Samuela 9 jest zapowiedzią łaski Bożej opisanej przez Pawła w tym fragmencie.
Rzymian 12:10: "Oddawajcie się sobie wzajemnie z braterską miłością. Wolisz oddawać cześć innym niż sobie." - Postawa Dawida, gdy uczcił pamięć Jonatana poprzez Mefiboszeta w 2 Samuela 9, jest przykładem tej zasady Nowego Testamentu.
Jakuba 2:13: "Bo sąd bez miłosierdzia zostanie wydany na tych, którzy nie byli miłosierni. Miłosierdzie zwycięża nad sądem!" - Miłosierdzie Dawida wobec Mefiboszeta opisane w 2 Księdze Samuela 9 ilustruje zasadę przedstawioną przez Jakuba w tym wersecie.
FAQ:
Kim był Mefiboszet i dlaczego Dawid darzył go względami?
Mefiboszet był synem Jonatana i wnukiem Saula. Dawid darzył go łaską z miłości do Jonatana, zwracając mu ziemię Saula i pozwalając mu jadać przy swoim stole. (2 Samuela 9:6-7)
W jaki sposób Dawid okazywał dobroć domowi Saula?
Dawid odszukał potomków Saula i znalazł Mefiboszeta, który zapewnił mu zaopatrzenie i miejsce przy stole królewskim, wypełniając w ten sposób swoje przymierze z Jonatanem (2 Samuela 9:1-7).
W jakim stanie fizycznym znajdował się Mefiboszet?
Mefiboszet od dzieciństwa był kulawy na nogi, wskutek upadku, którego doznał, gdy jego piastunka uciekła po śmierci Saula i Jonatana (2 Samuela 9:3, 13).
Kim był Ziba i jaka była jego rola w historii Mefiboszeta?
Ciba był sługą Saula. Dawid wezwał go, by odnalazł potomków Saula, a następnie powierzył mu zarządzanie ziemią Mefiboszeta (2 Samuela 9:2, 9-10).
Czego uczy nas historia Mefiboszeta o łasce?
Podobnie jak Dawid okazał życzliwość Mefiboszetowi, tak i nam Bóg ofiarowuje niezasłużoną łaskę, zapraszając nas do swego stołu pomimo naszych ograniczeń. (2 Samuela 9:7, 13)
