Rozdział 29
1. Hiob tak dalej prowadził swą mowę i rzekł:
2. Kto dawne szczęście mi wróci, czas, kiedy Bóg mnie osłaniał, gdy świecił mi lampą nad głową?
3. Z Jego światłem kroczyłem w ciemności,
4. gdym lata jesienne przeżywał, gdy Bóg osłaniał mój namiot.
5. Gdy jeszcze Wszechmocny był ze mną, gdy moi chłopcy mnie otaczali,
6. nogi w mleku kąpałem, oliwa płynęła ze skały.
7. Gdy z bramy miasta wyszedłem, zająłem miejsce na placu,
8. widząc mnie usuwali się młodzi, starcy z miejsc powstawali,
9. książęta kończyli swą mowę i ręce kładli na ustach.
10. Szlachetny głos się uciszał, do podniebienia język przywierał;
11. ucho chwaliło mnie, słysząc, a oko godziło się, patrząc.
12. Bo ratowałem biednego przed możnym, sierotę, co nie miał pomocy.
13. Nędzarze składali mi dzięki i serce wdowy radowałem.
14. Zdobiła mnie dotąd uczciwość, prawość mi płaszczem, zawojem.
15. Niewidomemu byłem oczami, chromemu służyłem za nogi.
16. Dla biednych stałem się ojcem, pomagałem w sporze i nieznajomemu,
17. rozbijałem szczękę łotrowi i wydzierałem mu łupy z zębów.
18. Myślałem: Skończę w rodzinie, będę miał dni niby piasku;
19. zapuszczę korzenie nad wodą, konary me rosa w noc zwilży;
20. cześć moja bez przerwy świeża, jak łuk, co stale jest giętki.
21. Cierpliwie mnie przecież słuchają, w milczeniu przyjmują mą radę;
22. po mnie już nikt nie przemawia, tak moja mowa w nich wsiąka;
23. wyczekują mnie jak deszczu, otwarli usta jak na wody wiosenne.
24. Uśmiecham się do nich - nie wierzą, nie dają zniknąć pogodzie mej twarzy.
25. Drogę wyznaczam, przewodzę, przebywam jak król wśród żołnierzy, jak ktoś, kto smutnych pociesza.
Rozdział 30
1. A teraz śmieją się ze mnie wiekiem ode mnie młodsi. Ich ojców umieścić nie chciałem z psami przy mojej trzodzie:
2. bo cóż mi po pracy ich rąk, gdy siły ich opuściły,
3. wynędzniali z biedy i głodu? Zrywają rośliny pustyni, ziemi od dawna jałowej.
4. Żywią się malwą i liśćmi krzewów. Chlebem ich - korzeń jałowca.
5. Społeczność się ich wyrzeka, krzyczy się na nich jak na złodzieja,
6. mieszkają na brzegu rzeki, w jamach podziemnych i skałach.
7. Między krzewami zawodzą, stłoczeni, nocują pod cierniem;
8. jak synów przestępcy i głupca wypędza się ich z ojczyzny.
9. A teraz jestem przedmiotem ich fraszek i tematem wesołych pieśni,
10. brzydzą się, omijają z dala, nie wstydzą się pluć mi w twarz.
11. Cięciwę mą On zluźnił, zwalił mnie, wytrącił mi wodze z ust moich.
12. Motłoch mi stanął po prawej stronie, nogom mym odejść rozkazał, na zgubne skierował mnie drogi.
13. Zniszczył mą ścieżkę, starał się o moją zagładę, nie było żadnego sprzeciwu.
14. Wszedł poprzez wyłom szeroki, wpadł jak zawierucha.
15. Nagły strach mnie ogarnął, jak burza porwał mi szczęście. Uciecha minęła jak chmura.
16. We łzach rozpływa się dusza, zgnębiły mnie dni niedoli,
17. nocą kości me jak piec rozpalone, cierpienie moje nie milknie.
18. Suknia mocno do mnie przywarła, szczelnie przylega tunika,
19. gwałtownie do błota On mnie wrzucił, podobny jestem do pyłu i piasku.
20. Ciebie błagam o pomoc. Bez echa. Stałem, a nie zważałeś na mnie.
21. Stałeś się dla mnie okrutny. Uderzasz potężną prawicą.
22. Porywasz, zezwalasz unosić wichrowi, rozwiewasz moją nadzieję.
23. Wiem, że mnie prowadzisz do śmierci, wspólnego miejsca żyjących.
24. Czy zniszczonemu nie podaje się ręki? W nieszczęściu nie woła się o pomoc?
25. Czy nie płakałem z innym w dzień smutku? Współczuła z biedakiem ma dusza.
26. Czekałem na szczęście - a przyszło zło, szukałem światła - a nastał mrok.
27. Wnętrze mi kipi, nie milczy, bo spadły na mnie dni klęski.
28. Chodzę sczerniały, spalony od słońca, powstaję w gromadzie, by krzyczeć.
29. Stałem się bratem szakali i sąsiadem młodych strusiów:
30. Ma skóra nad piec rozpalona, a kości me - nad wiatr piekący,
31. stąd gra mi harfa żałobnie, a głos piszczałki posmętniał.
