Rozdział 27
1. Hiob jeszcze głos zabrał, i rzekł:
2. Na życie Boga, co nie dał mi prawa, na Wszechmocnego, co poi goryczą,
3. dopóki mam oddech w sobie, a w nozdrzach mam Boże tchnienie,
4. usta moje nie wyrażą się podle, nie wyrwie się słowo podstępne.
5. Dalekim od tego, by słuszność wam przyznać, jak długo żyć będę, twierdzę, żem czysty.
6. Że strzegę prawości, a nie porzucam: serce nie dręczy mnie nigdy.
7. Mój wróg niech stanie się winny, przeciwnik niech będzie występny!
8. W czym grzesznik ma ufać, gdy skończy, gdy Bóg zabierze mu duszę?
9. Czyż Bóg wysłucha jego wołania, gdy spadnie na niego nieszczęście?
10. Czy może się cieszyć Wszechmocnym, choć wzywałby Boga co chwila?
11. Pouczam was o Bożej mocy, niczego nie taję o Wszechmocnym.
12. Wy już to wszystko widzicie, więc po cóż jałowe spory?
13. Taki to los grzesznika - od Boga, dola ciemiężcy - od Wszechmocnego:
14. Synowie się mnożą pod miecz, a dzieci głodne z braku chleba;
15. potomków grzebie zaraza, a wdowom ich płakać nie wolno.
16. Niech sobie on srebro jak proch gromadzi, suknie upycha jak glinę;
17. niech zbiera: prawy je wdzieje, a srebro posiądzie niewinny.
18. Zbudował dom z pajęczyny, jak szałas stawiany przez stróża.
19. Położył się bogacz, lecz zgarnia; otworzył oczy: nic nie ma.
20. Pędzi go strach niby powódź, po nocy wichura go ściga.
21. Wiatr wschodni porywa i ciągnie, zabiera go z jego siedziby;
22. unosi, nie mając litości, bo z ręki ujść mu nie może.
23. Klaszcze się za nim w dłonie, gwiżdże ze wszystkich stron,
24. on lekki na wodnej powierzchni. Przeklęte dziedzictwo na ziemi: nie zwraca się on w stronę winnic. (4a) Susza, spiekota, śnieg niszczy, a Szeol wymiata grzesznika. (4b) Wymaże go łono z pamięci, robak go połknie jak słodycz, nikt go już nawet nie wspomni. Nieprawość wycięta jak drzewo. (4c) Gnębił niepłodną, bezdzietną, niedobrze się z wdową obchodził, (4d) swą siłą wspomagał mocarzy; stoi, lecz życia niepewien. (4e) Oparcie mu dano, bezpieczny, pilnie naśladuje ich drogi. (4f) Pysznił się krótko i odszedł, poniżony, wycięty jak malwa, jak wierzchołek kłosa zabrany. (4g) Czy nie tak? Któż kłamstwo wykaże? Któż mowę moją zniweczy?
Rozdział 28
1. Istnieje kopalnia srebra i miejsce, gdzie płuczą złoto.
2. Dobywa się z ziemi żelazo, kamienie na miedź przetapiają,
3. kres się kładzie ciemności, przeszukuje się wszystko dokładnie, kamień i mroki, i zmierzch.
4. Na odludziu kopią chodniki, hen tam, gdzie noga się gubi, zawieszeni kołyszą się samotni.
5. Ziemię, skąd chleb pochodzi, od dna pustoszą jak ogniem,
6. bo kamień i szafir zawiera z ziarnkami złota zmieszany.
7. Drapieżnik nie zna tam ścieżki, nie widzi jej oko sępa;
8. nie dojdzie tam dumne zwierzę, nawet i lew tam nie dotrze.
9. By wyciągnąć ręce po krzemień, do gruntu przewraca się góry,
10. w skale się kuje chodniki, a oko otwarte na wszelką kosztowność;
11. tamuje się źródła rzek, by skarby wydobyć na powierzchnię.
12. A skąd pochodzi mądrość i gdzie jest siedziba wiedzy?
13. Człowiek nie zna tam drogi, nie ma jej w ziemi żyjących.
14. Otchłań mówi: Nie we mnie. Nie u mnie - tak morze dowodzi.
15. Nie daje się za nią złota, zapłaty nie waży się w srebrze,
16. nie płaci się za nią złotem z Ofiru, ni sardoniksem rzadkim, ni szafirem.
17. Złoto i szkło jej nierówne, nie wymienisz jej na złote naczynie;
18. nie liczy się kryształ i koral, perły przewyższa posiadanie mądrości.
19. I topaz z Kusz nie dorówna, najczystsze złoto nie starczy.
20. Skąd więc pochodzi mądrość i gdzie jest siedziba wiedzy?
21. Zakryta dla oczu żyjących, i ptakom powietrznym nieznana.
22. Podziemie i Śmierć oświadczają: Nie doszło tu echo jej sławy.
23. Droga tam Bogu wiadoma, On tylko zna jej siedzibę;
24. On przenika krańce ziemi, bo widzi wszystko, co jest pod niebem;
25. określił potęgę wiatru, ustalił granice wodzie.
26. Gdy wyznaczał prawo deszczowi, a drogę wytyczał piorunom,
27. wtedy ją widział i zmierzył, wtenczas ją zbadał dokładnie.
28. A do człowieka powiedział: Bojaźń Boża - zaiste mądrością, roztropnością zaś - zła unikanie.
