Biblia w rok.

W 136. dniu śledzimy konflikty i duchową strukturę. 2 Samuela 18 opowiada o ostatecznej bitwie z Absalomem i konsekwencjach buntu. 1 Kronik 23 opisuje organizację Lewitów i służbę świątynną, wzmacniając duchowy porządek. Psalm 37 zachęca nas do zaufania Bogu, do pozostania prawymi i cierpliwymi w obliczu niesprawiedliwości i przeciwności losu.

1. Dawid dokonał przeglądu wojska, które z nim było. Zamianował nad nimi tysiączników i setników.

2. Potem Dawid podzielił wojsko na trzy części: jedną część oddał pod władzę Joaba, drugą część pod władzę Abiszaja, syna Serui, trzecią pod władzę Ittaja z Gat. I przemówił król do ludu: Powziąłem zamiar pójścia wraz z wami.

3. Wojsko jednak odpowiedziało: Nie pójdziesz. Gdybyśmy zostali pobici - nie zwrócą na nas uwagi, i choćby zginęła połowa z nas, nie liczono by się z tym, ty zaś jesteś dla nas jak dziesięć tysięcy. Lepiej więc będzie, gdy ty będziesz gotów przyjść nam z pomocą z miasta.

4. Rzekł do nich król: To uczynię, co wam się wydaje słuszne. Stanął więc król obok bramy, a wszyscy ludzie przechodzili setkami i tysiącami.

5. Król wydał polecenie Joabowi, Abiszajowi i Ittajowi: Ze względu na mnie z młodym Absalomem postępujcie łagodnie! Słyszało całe wojsko, jaki rozkaz wydał król przywódcom co do Absaloma.

6. Wojsko wyruszyło w pole przeciw Izraelowi. Doszło do bitwy w lesie Efraima.

7. W walce ze sługami Dawida wojsko izraelskie zostało pobite. Była to wielka klęska w tym dniu: poległo dwadzieścia tysięcy.

8. Stąd walka przeniosła się na całą okolicę, a las w tym dniu pochłonął więcej wojska niż miecz.

9. Absalom natknął się na sługi Dawida. Jechał na mule. Muł zapuścił się pod konary wielkiego terebintu. Absalom zaczepił głową o dąb i zawisł między niebem a ziemią - muł natomiast dalej popędził.

10. Dostrzegł to pewien człowiek i zawiadomił Joaba: Widziałem Absaloma wiszącego na terebincie.

11. Człowiekowi, który przyniósł nowinę, Joab odpowiedział: Jeżeli go widziałeś, to czemu go nie zabiłeś zaraz na miejscu? Dałbym ci dziesięć sztuk srebra i jeden pas.

12. Człowiek ten odpowiedział Joabowi: Choćbym na ręce swe otrzymał tysiąc srebrnych syklów, nie podniósłbym ręki na królewskiego syna. Przecież słyszeliśmy, jak król rozkazywał tobie, Abiszajowi i Ittajowi: Ze względu na mnie zachowajcie młodego Absaloma.

13. Gdybym wobec niego postąpił zdradliwie - a żadna sprawa nie ukryje się przed królem - czy ty sam nie stanąłbyś wtedy z dala ode mnie?

14. Joab odrzekł: Nie chcę z tobą tracić czasu. Wziął do ręki trzy oszczepy i utopił je w sercu Absaloma. A że żył jeszcze w gąszczu terebintu,

15. podbiegło dziesięciu młodych ludzi, giermków Joaba, i rzuciwszy się na Absaloma, dobiło go.

16. Joab zagrał na rogu, wojsko się wstrzymało od pościgu za Izraelem, bo Joab je powstrzymał.

17. Wzięto Absaloma i wrzucono do głębokiego dołu w lesie. Narzucono na niego wielki stos kamieni. Wszyscy natomiast Izraelici uciekli, każdy do swego namiotu.

18. Absalom jeszcze za swego życia zbudował sobie stelę w Dolinie Królewskiej. Tłumaczył sobie: Nie mam syna, który by upamiętnił moje imię. Pomnik nazwał swoim imieniem. Jeszcze do dziś nazywa się go "Ręką Absaloma".

19. Achimaas, syn Sadoka, oświadczył: Niech mi będzie wolno pobiec i zanieść królowi dobrą nowinę, że Pan wymierzył mu sprawiedliwość uwalniając go z ręki jego wrogów.

20. Powiedział mu Joab: Nie byłbyś dziś zwiastunem dobrej wiadomości. Dobrą nowinę zaniesiesz mu innego dnia. Dziś nie zaniósłbyś dobrej nowiny, bo zginął syn królewski.

21. I rzekł Joab do pewnego Kuszyty: Idź, opowiedz królowi, co widziałeś. Kuszyta oddawszy pokłon Joabowi, pobiegł.

22. Achimaas, syn Sadoka, dopraszał się jeszcze, mówiąc do Joaba: Niech się dzieje, co chce, pozwól, bym i ja pobiegł za Kuszytą. Joab odpowiedział: Dlaczego chcesz biec, mój synu? Nie ma dla ciebie nagrody za dobrą wieść.

23. Odpowiedział: Niech się co chce dzieje! Pobiegnę. Joab odrzekł: Biegnij więc! Achimaas pobiegł drogą przez okręg Jordanu, wyprzedzając Kuszytę.

24. Dawid siedział między dwiema bramami. Strażnik, który chodził po tarasie bramy nad murem, podniósłszy oczy zauważył, że jakiś mężczyzna biegnie samotnie.

25. Strażnik wołając przekazał królowi tę wiadomość. Król powiedział: Jeżeli jest sam, to przynosi dobrą nowinę! Gdy ten zbliżał się coraz bardziej

26. strażnik zauważył drugiego biegnącego człowieka. Krzyknął w stronę odźwiernego: Jakiś człowiek biegnie samotnie. Powiedział król: Ten również z dobrą nowiną.

27. Strażnik oznajmił: Poznaję po biegu, że pierwszy biegnie Achimaas, syn Sadoka. Król zauważył: To dobry człowiek. Przychodzi z dobrą nowiną.

28. Achimaas zawołał do króla: Bądź pozdrowiony! Oddawszy pokłon królowi do ziemi, powiedział: Niech Pan, Bóg twój, będzie błogosławiony! Ludzi, którzy podnieśli rękę przeciw panu memu, królowi, wydał On w niewolę.

29. Król zapytał: Czy dobrze z młodym Absalomem?, a Achimaas odpowiedział: Widziałem wielki tłum wtedy, gdy sługa króla Joab posyłał twojego sługę. Nie dowiedziałem się jednak, co zaszło.

30. Król rozkazał: Usuń się, lecz pozostań tu! Usunął się i pozostał.

31. Właśnie przybył Kuszyta. Kuszyta powiedział: Niech się raduje pan mój, król, dobrą nowiną. Właśnie dziś Pan wymierzył ci sprawiedliwość uwalniając cię z ręki wszystkich, którzy powstali przeciw tobie.

32. Król zapytał Kuszytę: Czy dobrze z młodym Absalomem? Odpowiedział Kuszyta: Niech się tak wiedzie wszystkim wrogom pana mojego, króla, którzy przeciw tobie złośliwie powstali, jak powiodło się temu młodzieńcowi.

1. Dawid, stary i syty dni, ustanowił Salomona, swego syna, królem nad Izraelem.

2. I zgromadził wszystkich książąt izraelskich, kapłanów i lewitów.

3. Kiedy policzono lewitów od trzydziestu lat i wyżej, liczba ich według spisu mężczyzn wynosiła trzydzieści osiem tysięcy.

4. Z tych dwadzieścia cztery tysiące spełniało pracę w domu Pańskim; pisarzy i sędziów było sześć tysięcy.

5. Odźwiernych było cztery tysiące, a cztery tysiące wychwalało Pana na instrumentach, które Dawid sprawił w tym celu.

6. Dawid podzielił ich na zmiany według synów Lewiego: Gerszona, Kehata i Merariego.

7. Z Gerszonitów byli: Ladan i Szimei.

8. Synowie Ladana: pierwszy Jechiel, potem Zetam i Joel - trzej.

9. Synowie Szimejego: Szelomit, Chazjel i Haran - trzej. Ci byli naczelnikami rodów Ladana.

10. A synowie Szimejego: Jachat, Ziza, Jeusz i Beria. Ci czterej są synami Szimejego.

11. Jachat był pierwszy, Ziza drugi; Jeusz i Beria nie mieli wielu synów i byli policzeni za jeden ród.

12. Synowie Kehata: Amram, Jishar, Chebron i Uzzjel - czterej.

13. Synowie Amrama: Aaron i Mojżesz. Aaron został odłączony, aby być poświęconym na zawsze - on i jego synowie - do rzeczy najświętszych, aby spalali kadzidło przed Panem, usługiwali Mu i błogosławili w Jego imieniu na wieki.

14. Co do Mojżesza, męża Bożego, jego synowie zostali zaliczeni do pokolenia Lewiego.

15. Synowie Mojżesza: Gerszom i Eliezer.

16. Synowie Gerszoma: pierwszy Szebuel.

17. Synami Eliezera byli: pierwszy Rechabiasz; Eliezer nie miał wprawdzie innych synów, lecz synowie Rechabiasza byli bardzo liczni.

18. Synowie Jishara: pierwszy Szelomit.

19. Synowie Chebrona: pierwszy Jerijasz, drugi Amariasz, trzeci Jachazjel, czwarty Jekameam .

20. Synowie Uzzjela: pierwszy Mika, drugi Jiszszijasz.

21. Synowie Merariego: Machli i Muszi. Synowie Machliego: Eleazar i Kisz.

22. Eleazar umarł nie mając synów, tylko same córki; synowie Kisza, ich bracia wzięli je za żony.

23. Synowie Musziego - trzej: Machli, Eder i Jeremot.

24. Ci byli synami Lewiego, według ich rodów, głowami rodzin, według wykazów liczbowych imion w ich spisach; spełniali prace w służbie domu Pańskiego, od dwudziestego roku życia i wzwyż.

25. Rzekł bowiem Dawid: Pan, Bóg Izraela, dał odpoczynek swemu ludowi i zamieszkał w Jerozolimie na stałe.

26. Lewici już nie będą nosić przybytku ani wszelkich przyborów do jego obsługi.

27. Zatem, według ostatnich zarządzeń Dawida, lewici byli spisywani od dwudziestego roku życia i wzwyż.

28. Ich stanowisko bowiem polegało na tym, że obok potomków Aarona służyli w domu Pańskim, na dziedzińcach, w komnatach, przy oczyszczaniu wszystkiego, co poświęcone, i pełnili służbę w domu Pańskim.

29. Troszczyli się oni zarówno o chleby pokładne, o najczystszą mąkę na ofiarę z pokarmów, o przaśne podpłomyki, jak i o to, co było pieczone na blachach i co było smażone, i o wszystko, co było ważone i mierzone.

30. Mieli stawać co rana, by dziękować i wychwalać Pana, i tak samo wieczorem;

31. aby ofiarować wszystkie całopalenia Panu w szabat, przy nowiu księżyca i w święta, według ilości ustalonej przepisem - ustawicznie wobec Pana.

32. Mieli pieczę nad Namiotem Spotkania, pieczę nad Miejscem Świętym i pieczę nad synami Aarona, ich braćmi, w służbie domu Pańskiego.

1. Dawidowy. Nie unoś się gniewem z powodu złoczyńców ani nie zazdrość niesprawiedliwym,

2. bo znikną tak prędko jak trawa i zwiędną jak świeża zieleń.

3. Miej ufność w Panu i postępuj dobrze, mieszkaj w ziemi i zachowaj wierność.

4. Raduj się w Panu, a On spełni pragnienia twego serca.

5. Powierz Panu swoją drogę i zaufaj Mu: On sam będzie działał

6. i sprawi, że twoja sprawiedliwość zabłyśnie jak światło, a słuszność twoja - jak południe.

7. Upokórz się przed Panem i Jemu zaufaj! Nie oburzaj się na tego, komu się szczęści w drodze, na człowieka, co obmyśla zasadzki.

8. Zaprzestań gniewu i porzuć zapalczywość; nie oburzaj się: to wiedzie tylko ku złemu.

9. Złoczyńcy bowiem wyginą, a ufający Panu posiądą ziemię.

10. Jeszcze chwila, a nie będzie przestępcy: spojrzysz na jego miejsce, a już go nie będzie.

11. Natomiast pokorni posiądą ziemię i będą się rozkoszować wielkim pokojem.

12. Przeciw sprawiedliwemu zło knuje występny i zgrzyta na niego zębami.

13. Pan śmieje się z niego, bo widzi, że jego dzień nadchodzi.

14. Występni dobywają miecza, łuk swój napinają, by powalić biedaka i nieszczęśliwego, by zabić tych, których droga jest prosta.

15. Ich miecz przeszyje własne ich serca, a ich łuki zostaną złamane.

16. Lepsza jest odrobina, którą ma sprawiedliwy, niż wielkie bogactwo występnych,

17. bo ramiona występnych będą połamane, a sprawiedliwych Pan podtrzymuje.

18. Pan zna dni nienagannych, a ich dziedzictwo trwać będzie na wieki;

19. w czasie klęski nie zaznają wstydu, a we dni głodu będą syci.

20. Występni natomiast poginą; wrogowie Pana jak krasa łąk zwiędną, jak dym się rozwieją.

21. Występny pożycza, ale nie zwraca, a sprawiedliwy lituje się i obdarza.

22. Błogosławieni przez Pana posiądą ziemię, przeklęci przez Niego będą wyniszczeni.

23. Pan umacnia kroki człowieka i w jego drodze ma upodobanie.

24. A choćby upadł, to nie będzie leżał, bo rękę jego Pan podtrzymuje.

25. Byłem dzieckiem i jestem już starcem, a nie widziałem sprawiedliwego w opuszczeniu ani potomstwa jego, by o chleb żebrało.

26. Lituje się on w każdym czasie i pożycza; potomstwo jego stanie się błogosławieństwem.

27. Odstąp od złego, czyń dobro, abyś mógł mieszkać na wieki,

28. bo Pan miłuje sprawiedliwość i nie opuszcza swych świętych; nikczemni wyginą, a potomstwo występnych będzie wytępione.

29. Sprawiedliwi posiądą ziemię i będą mieszkać na niej na zawsze.

30. Usta sprawiedliwego głoszą mądrość i język jego mówi to, co słuszne.

31. Prawo jego Boga jest w jego sercu, a jego kroki się nie zachwieją.

32. Występny czatuje na sprawiedliwego i usiłuje go zabić,

33. lecz Pan nie zostawia go w jego ręku i nie pozwala skazać, gdy stanie przed sądem.

34. Miej nadzieję w Panu i strzeż Jego drogi, a On cię wyniesie, abyś posiadł ziemię; zobaczysz zagładę występnych.

35. Widziałem, jak występny się pysznił i rozpierał się jak cedr zielony.

36. Przeszedłem obok, a już go nie było; szukałem go, lecz nie można było go znaleźć.

37. Strzeż uczciwości, przypatruj się prawości, bo w końcu osiągnie [ten] człowiek pomyślność.

38. Wszyscy zaś grzesznicy będą wyniszczeni, potomstwo występnych wyginie.

39. Zbawienie sprawiedliwych pochodzi od Pana; On ich ucieczką w czasie utrapienia.

40. Pan ich wspomaga, wyzwala; wyzwala ich od występnych i zachowuje, do Niego bowiem się uciekają.