Biblia w rok.

W 298. dniu Księgi Machabejskiej 1 przedstawia kluczowe wydarzenia w historii Machabeuszy. Syr 40-41 naucza o sprawiedliwości, honorze i mądrości, a Księga Przysłów 24:1-7 przypomina nam, że roztropność i rozeznanie są niezbędne, aby unikać pułapek i postępować właściwie przed Bogiem.

1. Braciom Żydom w Egipcie [przesyłają] pozdrowienie bracia Żydzi z Jerozolimy, a ci, którzy mieszkają w krainie judzkiej, życzą pokoju i dobra.

2. Niech Bóg udziela wam dobra i niech pamięta o przymierzu swoim, [zawartym] z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem, wiernymi swoimi sługami;

3. niech da wam wszystkim serce, abyście czcili Go i wykonywali Jego wolę sercem wielkim i duszą ochotną;

4. niech otworzy wasze serce dla swojego Prawa i dla przykazań, a niech sprawi pokój!

5. Niech wysłucha waszych modlitw, niech da się wam przejednać i niech was nie opuści w złym czasie!

6. Oto teraz tutaj modlimy się za was.

7. Za panowania Demetriusza, w roku sto sześćdziesiątym dziewiątym, my, Żydzi, napisaliśmy do was: W najsroższym utrapieniu, jakie spadło [na nas] w latach, kiedy Jazon i jego zwolennicy zdradzili Ziemię Świętą i królestwo,

8. kiedy podpalono bramę i wylano krew niewinną, my modliliśmy się do Pana i zostaliśmy wysłuchani. Złożyliśmy ofiarę krwawą i ofiarę z najczystszej mąki, zapaliliśmy lampy i położyliśmy chleby.

9. Teraz zaś [piszemy], abyście obchodzili Święto Namiotów miesiąca Kislew. [Dan] w roku sto osiemdziesiątym ósmym.

10. Mieszkańcy Jerozolimy i mieszkańcy Judei, starszyzna i Juda Arystobulowi, nauczycielowi króla Ptolemeusza, pochodzącemu z rodu namaszczonych kapłanów, i Żydom mieszkającym w Egipcie - życzą radości i zdrowia.

11. Wybawieni przez Boga z wielkich niebezpieczeństw, gorąco Mu dziękujemy, jako sprzymierzeni przeciwko królowi.

12. On sam bowiem wypędził tych, którzy gotowi byli do walki przeciwko Świętemu Miastu.

13. Kiedy bowiem wódz udał się do Persji, a z nim razem niezwyciężone - jak się wydawało - wojsko, zostali oni pokonani w świątyni bogini Nanai dzięki podstępowi, do którego się uciekli kapłani Nanai.

14. Albowiem gdy przybył na miejsce sam Antioch, a razem z nim jego przyjaciele, aby [pod pozorem zaślubin z nią] zabrać wielkie skarby jako posag

15. i kiedy kapłani świątyni Nanai je wyłożyli, a on wszedł z kilkoma w obręb świątyni, zamknęli przybytek, skoro tylko wszedł Antioch,

16. a otworzyli tajemne drzwi w suficie i zabili wodza, zrzucając na niego kamienie. Potem pocięli ich na kawałki, a głowy odcięli i wyrzucili tym, którzy byli na zewnątrz.

17. Za wszystko niech będzie błogosławiony nasz Bóg, który wydał na śmierć tych, co się dopuścili bezbożności.

18. Mając obchodzić Oczyszczenie świątyni dwudziestego piątego Kislew, uważaliśmy, że trzeba wam o tym donieść, abyście wy także obchodzili Święto Namiotów i ognia [na pamiątkę tego], jak Nehemiasz odbudował świątynię i ołtarz, a potem złożył ofiary.

19. Gdy bowiem do ziemi perskiej byli uprowadzeni nasi ojcowie, ówcześni pobożni kapłani wzięli ogień z ołtarza i potajemnie skryli go w zagłębieniu wyschłej studni. Tam zabezpieczyli go tak, że miejsce nikomu nie było znane.

20. Po upływie wielu lat, gdy spodobało się Bogu, Nehemiasz, który był przysłany przez króla perskiego, posłał po ogień potomków tych kapłanów, którzy go ukryli. Jak oni opowiedzieli nam, nie znaleźli ognia, ale tylko gęstą wodę. Rozkazał więc, aby nabrali jej i przynieśli.

21. Gdy zaś było przygotowane wszystko do ofiar, Nehemiasz rozkazał kapłanom, aby polali tą wodą zarówno drzewo, jak i to, co było na nim położone,

22. a kiedy to wykonali i po upływie pewnego czasu zaświeciło słońce, które przedtem było za chmurami, zapłonął ogień tak wielki, że dziwili się wszyscy.

23. Podczas spalania się ofiary modlili się kapłani, a wraz z kapłanami wszyscy. Rozpoczynał Jonatan, wszyscy zaś odpowiadali razem z Nehemiaszem.

24. Modlitwa zaś brzmiała w ten sposób: Panie, Panie Boże, Stwórco wszystkiego, straszliwy i mocny, sprawiedliwy i miłosierny, jedyny Królu i Dobroczyńco,

25. jedyny Rozdawco dóbr, jedynie sprawiedliwy, wszechmocny i wieczny, który wybawiasz Izraela ze wszystkiego zła, który ojców naszych uczyniłeś wybranymi i który uświęciłeś ich,

26. przyjmij ofiarę za cały naród Twój izraelski, ustrzeż swój dział i uświęć!

27. Sprowadź rozproszonych spomiędzy nas! Uwolnij tych, którzy są w niewoli u pogan. Na wyśmiewanych i wzgardzonych spojrzyj łaskawie, aby poganie poznali, że Ty jesteś Bogiem naszym.

28. Ukarz tych, którzy uciskają nas i w pysze swojej nas znieważają.

29. Zaszczep lud Twój na Twoim świętym miejscu, jak powiedział Mojżesz.

30. Kapłani intonowali hymny.

31. Gdy spłonęło to, co złożono w ofierze, kazał Nehemiasz pozostałą wodę wylać na wielkie kamienie.

32. Gdy zaś to wykonano, wybuchnął płomień, który jednak pochłonięty został przez ogień z ołtarza.

33. Kiedy ten wypadek stał się głośny i królowi Persów doniesiono, że na miejscu, gdzie ukryli ogień owi uprowadzeni w niewolę kapłani, ukazała się woda, którą Nehemiasz i jego ludzie poświęcili to, co było przeznaczone na ofiarę,

34. król zbadał sprawę, a miejsce ogrodził i uczynił świętym.

35. Król pobierał [stąd] wielkie dochody i rozdzielał je tym, dla których był łaskaw.

36. Ludzie Nehemiasza nazwali tę wodę "neftar", to znaczy oczyszczenie, u wielu jednak nazywa się ona "neftai".

Rozdział 40

1. Wielka udręka stała się udziałem każdego człowieka i ciężkie jarzmo [spoczęło] na synach Adama, od dnia wyjścia z łona matki, aż do dnia powrotu do matki wszystkich.

2. Przedmiotem ich rozmyślań i obawą serca jest myśl o tym, co ich czeka, jest dzień śmierci.

3. Poczynając od tego, który siedzi na wspaniałym tronie, aż do tego, który siedzi na ziemi i w popiele,

4. od tego, który nosi fioletową purpurę i wieniec, do tego, który się okrywa zgrzebnym płótnem: [wciąż] gniew, zazdrość, przerażenie i niepokój, bojaźń śmierci, nienawiść i kłótnia.

5. Nawet w czasie odpoczynku na łóżku sen nocny zmienia mu wyobrażenia:

6. zaznaje mało spoczynku, jakby nic, a już w snach [ma takie wrażenie], jakby w dzień stał na czatach, jest przerażony widzeniem swego serca, jakby uciekał przed bitwą -

7. budzi się w chwili swego ocalenia i dziwi się, że strach ten był niczym.

8. Dla każdego stworzenia, od człowieka do zwierzęcia, a dla grzeszników siedem razy więcej:

9. śmierć, krew, kłótnia i miecz, klęski, głód, ucisk i cięgi.

10. Przeciw bezbożnym to wszystko zostało stworzone i przez nich przyszło całkowite zniszczenie.

11. Wszystko, co jest z ziemi, do ziemi się wróci, a co z wody, powróci do morza.

12. Każde przekupstwo i niesprawiedliwość zostaną starte, a uczciwość na wieki trwać będzie.

13. Bogactwa niesprawiedliwych wyschną jak potok i przeminą jak wielki grzmot, co się rozlega w czasie ulewy.

14. Jak [sprawiedliwy] raduje się, gdy otwiera ręce, tak grzesznicy ulegną zatraceniu.

15. Potomkowie bezbożnych nie wypuszczą latarośli, bo ich nieczyste korzenie są na urwistej skale,

16. jak trzcina rosnąca nad każdą wodą i brzegiem rzeki przed każdą inną trawą będą zerwani.

17. Dobroczynność jest jak raj we wszystko obfitujący, a jałmużna - trwa na wieki.

18. Człowiek samowystarczalny i pracujący - wiodą życie przyjemne, ale wyżej od obydwóch [stoi] ten, co skarb znajduje.

19. Dzieci i zbudowanie miasta uwieczniają imię, ale wyżej od tych obu rzeczy [stoi] kobieta nienaganna.

20. Wino i muzyka rozweselają serce, ale wyżej od tych obu rzeczy [stoi] umiłowanie mądrości.

21. Flet i cytra umilają śpiewy, a bardziej niż jedno i drugie - mowa przyjemna.

22. Wdzięk i piękność pociągają oko, a bardziej niż jedno i drugie - świeża zieleń zasiewów.

23. Przyjaciel i towarzysz spotykają się w chwili stosownej, a częściej niż obaj - żona z mężem.

24. Bracia i opiekunowie [są pomocą] w czasie utrapienia, a bardziej niż jedni i drudzy wybawia jałmużna.

25. Złoto i srebro umacniają stopę, a bardziej niż jedno i drugie cenna jest rada.

26. Bogactwo i siła podnoszą na duchu, a bardziej niż jedno i drugie - bojaźń Pana. Przy bojaźni Pańskiej nie ma niedostatku, a [żyjąc] w niej nie potrzeba szukać pomocy.

27. Bojaźń Pana jest jak raj błogosławieństwa, a jej osłona przewyższa wszelką sławę.

28. Synu, nie prowadź życia żebraczego, lepiej umrzeć, niż żebrać.

29. Gdy człowiek musi patrzeć na stół drugiego, jego istnienia nie uważa się za życie, zbrudzi duszę swoją potrawami obcych: człowiek więc rozumny i dobrze wychowany tego się ustrzeże.

30. Żebractwo jest słodkie na ustach człowieka bezwstydnego, ale we wnętrzu jego płonie [ono jak] ogień.

Rozdział 41

1. O, śmierci, jakże przykra jest pamięć o tobie dla człowieka żyjącego spokojnie wśród swoich bogactw; dla męża, który jest beztroski i ma we wszystkim powodzenie i który może jeszcze smakować przyjemności.

2. O, śmierci, dobry jest twój wyrok dla człowieka biednego i pozbawionego siły, dla starca zgrzybiałego, nękanego troskami o wszystko, zbuntowanego, i tego, co stracił cierpliwość.

3. Nie bój się wyroku śmierci, pamiętaj o tych, co przed tobą byli i będą po tobie.

4. Taki jest wyrok wydany przez Pana na wszelkie ciało: i po co odrzucać to, co się podoba Najwyższemu? Dziesięć, sto czy tysiąc lat żyć będziesz, w Szeolu nie czyni się wyrzutów z powodu [długości] życia.

5. Potomstwo grzeszników jest potomstwem obmierzłym, i to, co żyje razem w domach bezbożników.

6. Dziedzictwo dzieci grzeszników pójdzie na zatracenie, a hańba stale idzie razem z ich nasieniem.

7. Dzieci czynić będą zarzuty bezbożnemu ojcu, że przez niego są w pogardzie.

8. Biada wam, ludzie bezbożni, że porzuciliście prawo Boga Najwyższego.

9. Jeżeli zostaliście zrodzeni, narodziliście się na przekleństwo, a jeżeli pomrzecie, przekleństwo jako swój dział weźmiecie.

10. Jak wszystko, co jest z ziemi, powróci do ziemi, tak bezbożni z przekleństwa - do zguby.

11. Żałoba u ludzi dotyczy ich zwłok, imię zaś grzeszników, jako niedobre, będzie wymazane.

12. Zatroszcz się o imię, albowiem ono ci zostanie, gdyż więcej znaczy niż tysiąc wielkich skarbów złota.

13. Dostatnie życie jest liczbą dni ograniczone, a dobre imię trwa na wieki.

14. Dzieci, zachowujcie w pokoju moją naukę! Mądrość zakryta i skarb niewidzialny - jakiż pożytek z obojga?

15. Lepszy jest człowiek ukrywający swoją głupotę, niż człowiek ukrywający swą mądrość.

16. Dlatego wstydźcie się tego, co powiem, bo nie jest dobrze każdy wstyd zachowywać i nie wszystko przez wszystkich będzie wiernie ocenione.

17. Wstydźcie się przed ojcem i matką - nierządu, przed księciem i władcą - kłamstwa,

18. przed sędzią i urzędnikiem - przestępstwa, przed zgromadzeniem i ludem - bezprawia,

19. przed towarzyszem i przyjacielem - nieprawości, przed miejscem, gdzie mieszkasz - kradzieży;

20. zapomnienia prawdy Boga i Przymierza - opierania się łokciem na chlebie,

21. obelżywego postępowania, gdy coś bierzesz czy dajesz, milczenia przed tymi, którzy cię pozdrawiają,

22. patrzenia na nierządnicę, odwracania oblicza od krewnego,

23. zabrania dziedzictwa i podarunku i przyglądania się kobiecie zamężnej,

24. poufałości z jego służącą - i nie zbliżaj się do jej łoża!

25. słów obelżywych na przyjaciela, - a gdy coś dasz, nie czyń wyrzutów!

26. powtarzania mowy usłyszanej i wyjawiania tajemnic:

27. a będziesz prawdziwie wstydliwy i znajdziesz łaskę u wszystkich ludzi.

1. Nie zazdrość ludziom nieprawym, nie pragnij ich towarzystwa:

2. bo serce ich przemoc obmyśla, ich wargi mówią złośliwie.

3. Dom się buduje mądrością, a roztropnością - umacnia;

4. rozsądek napełnia spichlerze wszelkimi dobrami drogimi, miłymi.

5. Mąż rozumny jest lepszy niż krzepki, a światły muskularnego przewyższa;

6. bo roztropnie poprowadzisz wojnę; tam zwycięstwo, gdzie wielki doradca.

7. Za wzniosła dla głupca jest mądrość, w bramie on ust nie otworzy.