Mosaico decorativo

1. Dicono fra loro sragionando: «La nostra vita è breve e triste; non c'è rimedio, quando l'uomo muore, e non si conosce nessuno che liberi dagli inferi.

1. dixerunt enim apud se cogitantes non recte exiguum et cum tædio est tempus vitæ nostræ et non est refrigerium in fine hominis et non est qui agnitus sit reversus ab inferis

2. Siamo nati per caso e dopo saremo come se non fossimo stati. E' un fumo il soffio delle nostre narici, il pensiero è una scintilla nel palpito del nostro cuore.

2. quia ex nihilo nati sumus et post hoc erimus tamquam non fuerimus quoniam fumus afflatus est in naribus nostris et sermo scintillæ ad commovendum cor nostrum

3. Una volta spentasi questa, il corpo diventerà cenere e lo spirito si dissiperà come aria leggera.

3. quia extincta cinis erit corpus et spiritus diffundetur tamquam mollis ær et transiet vita nostra tamquam vestigium nubis et sicut nebula dissolvetur quæ fugata est a radiis solis et a calore illius adgravata

4. Il nostro nome sarà dimenticato con il tempo e nessuno si ricorderà delle nostre opere. La nostra vita passerà come le tracce di una nube, si disperderà come nebbia scacciata dai raggi del sole e disciolta dal calore.

4. et nomen nostrum oblivionem accipiet per tempus et nemo memoriam habebit operum nostrorum

5. La nostra esistenza è il passare di un'ombra e non c'è ritorno alla nostra morte, poiché il sigillo è posto e nessuno torna indietro.

5. umbræ enim transitus est tempus nostrum et non est reversio finis nostri quoniam consignata est et nemo revertetur

6. Su, godiamoci i beni presenti, facciamo uso delle creature con ardore giovanile!

6. venite ergo et fruamur bonis quæ sunt et utamur creaturam tamquam in juventute celeriter

7. Inebriamoci di vino squisito e di profumi, non lasciamoci sfuggire il fiore della primavera,

7. vino pretioso et unguentis nos impleamus et non prætereat nos flos temporis

8. coroniamoci di boccioli di rose prima che avvizziscano;

8. coronemus nos rosis antequam marcescant nullum pratum sit quod non pertranseat luxuria nostra

9. nessuno di noi manchi alla nostra intemperanza. Lasciamo dovunque i segni della nostra gioia perché questo ci spetta, questa è la nostra parte.

9. ubique relinquamus signa lætitiæ quoniam hæc est pars nostra et hæc est sors

10. Spadroneggiamo sul giusto povero, non risparmiamo le vedove, nessun riguardo per la canizie ricca d'anni del vecchio.

10. opprimamus pauperem justum et non parcamus viduæ nec veterani revereamur canos multi temporis

11. La nostra forza sia regola della giustizia, perché la debolezza risulta inutile.

11. sit autem fortitudo nostra lex iniustitiæ quod infirmum est enim inutile invenitur

12. Tendiamo insidie al giusto, perché ci è di imbarazzo ed è contrario alle nostre azioni; ci rimprovera le trasgressioni della legge e ci rinfaccia le mancanze contro l'educazione da noi ricevuta.

12. circumveniamus ergo justum quoniam inutilis est nobis et contrarius est operibus nostris et inproperat nobis peccata legis et diffamat in nos peccata disciplinæ nostræ

13. Proclama di possedere la conoscenza di Dio e si dichiara figlio del Signore.

13. promittit scientiam Dei se habere et filium Dei se nominat

14. E' diventato per noi una condanna dei nostri sentimenti; ci è insopportabile solo al vederlo,

14. factus est nobis in traductionem cogitationum nostrarum

15. perché la sua vita è diversa da quella degli altri, e del tutto diverse sono le sue strade.

15. gravis est nobis etiam ad videndum quoniam dissimilis est aliis vita illius et inmutatæ sunt viæ ejus

16. Moneta falsa siam da lui considerati, schiva le nostre abitudini come immondezze. Proclama beata la fine dei giusti e si vanta di aver Dio per padre.

16. tamquam nugaces æstimati sumus ab illo et abstinet se a viis nostris tamquam ab inmunditiis et præfert novissima justorum et gloriatur patrem Deum se habere

17. Vediamo se le sue parole sono vere; proviamo ciò che gli accadrà alla fine.

17. videamus ergo si sermones illius veri sunt et temptemus quæ ventura sunt illi et sciemus quæ erunt novissima illius

18. Se il giusto è figlio di Dio, egli l'assisterà, e lo libererà dalle mani dei suoi avversari.

18. si enim est verus filius Dei suscipiet illum et liberabit eum de manu contrariorum

19. Mettiamolo alla prova con insulti e tormenti, per conoscere la mitezza del suo carattere e saggiare la sua rassegnazione.

19. contumelia et tormento interrogemus eum ut sciamus reverentiam illius et probemus patientiam ipsius

20. Condanniamolo a una morte infame, perché secondo le sue parole il soccorso gli verrà».

20. morte turpissima condemnemus illum erit enim ei respectus ex sermonibus illius

21. La pensano così, ma si sbagliano; la loro malizia li ha accecati.

21. hæc cogitaverunt et erraverunt excæcavit enim illos malitia eorum

22. Non conoscono i segreti di Dio; non sperano salario per la santità né credono alla ricompensa delle anime pure.

22. et nescierunt sacramenta Dei neque mercedem speraverunt justitiæ nec judicaverunt honorem animarum sanctarum

23. Sì, Dio ha creato l'uomo per l'immortalità; lo fece a immagine della propria natura.

23. quoniam Deus creavit hominem inexterminabilem et ad imaginem suæ similitudinis fecit illum

24. Ma la morte è entrata nel mondo per invidia del diavolo; e ne fanno esperienza coloro che gli appartengono.

24. invidia autem diaboli mors introivit in orbem terrarum

25.

25. imitantur autem illum qui sunt ex parte illius



Leia a Bíblia em um Ano

Junte-se a nossa comunidade e complete a leitura de toda a Bíblia em 365 dias. Um caminho estruturado e inspirador para aprofundar sua fé e conhecimento das Escrituras.