Liber Psalmorum, 38
1. PSALMUS. David. Ad commemorandum.
1. Gr. Psalm 38 (Heb. 39) εἰς τὸ τέλος τῷ Ιδιθουν ᾠδὴ τῷ Δαυιδ
2. Domine, ne in furore tuo arguas me neque in ira tua corripias me,
2. εἶπα φυλάξω τὰς ὁδούς μου τοῦ μὴ ἁμαρτάνειν ἐν γλώσσῃ μου ἐθέμην τῷ στόματί μου φυλακὴν ἐν τῷ συστῆναι τὸν ἁμαρτωλὸν ἐναντίον μου
3. quoniam sagittae tuae infixae sunt mihi, et descendit super me manus tua.
3. ἐκωφώθην καὶ ἐταπεινώθην καὶ ἐσίγησα ἐξ ἀγαθῶν καὶ τὸ ἄλγημά μου ἀνεκαινίσθη
4. Non est sanitas in carne mea a facie indignationis tuae, non est pax ossibus meis a facie peccatorum meorum.
4. ἐθερμάνθη ἡ καρδία μου ἐντός μου καὶ ἐν τῇ μελέτῃ μου ἐκκαυθήσεται πῦρ ἐλάλησα ἐν γλώσσῃ μου
5. Quoniam iniquitates meae supergressae sunt caput meum et sicut onus grave gravant me nimis. -
5. γνώρισόν μοι κύριε τὸ πέρας μου καὶ τὸν ἀριθμὸν τῶν ἡμερῶν μου τίς ἐστιν ἵνα γνῶ τί ὑστερῶ ἐγώ
6. Putruerunt et corrupti sunt livores mei a facie insipientiae meae.
6. ἰδοὺ παλαιστὰς ἔθου τὰς ἡμέρας μου καὶ ἡ ὑπόστασίς μου ὡσεὶ οὐθὲν ἐνώπιόν σου πλὴν τὰ σύμπαντα ματαιότης πᾶς ἄνθρωπος ζῶν διάψαλμα
7. Inclinatus sum et incurvatus nimis; tota die contristatus ingrediebar.
7. μέντοιγε ἐν εἰκόνι διαπορεύεται ἄνθρωπος πλὴν μάτην ταράσσονται θησαυρίζει καὶ οὐ γινώσκει τίνι συνάξει αὐτά
8. Quoniam lumbi mei impleti sunt ardoribus, et non est sanitas in carne mea.
8. καὶ νῦν τίς ἡ ὑπομονή μου οὐχὶ ὁ κύριος καὶ ἡ ὑπόστασίς μου παρὰ σοῦ ἐστιν
9. Afflictus sum et humiliatus sum nimis, rugiebam a gemitu cordis mei.
9. ἀπὸ πασῶν τῶν ἀνομιῶν μου ῥῦσαί με ὄνειδος ἄφρονι ἔδωκάς με
10. Domine, ante te omne desiderium meum, et gemitus meus a te non est absconditus.
10. ἐκωφώθην καὶ οὐκ ἤνοιξα τὸ στόμα μου ὅτι σὺ εἶ ὁ ποιήσας με
11. Palpitavit cor meum, dereliquit me virtus mea, et lumen oculorum meorum, et ipsum non est mecum.
11. ἀπόστησον ἀπ’ ἐμοῦ τὰς μάστιγάς σου ἀπὸ τῆς ἰσχύος τῆς χειρός σου ἐγὼ ἐξέλιπον
12. Amici mei et proximi mei procul a plaga mea steterunt, et propinqui mei de longe steterunt.
12. ἐν ἐλεγμοῖς ὑπὲρ ἀνομίας ἐπαίδευσας ἄνθρωπον καὶ ἐξέτηξας ὡς ἀράχνην τὴν ψυχὴν αὐτοῦ πλὴν μάτην ταράσσεται πᾶς ἄνθρωπος διάψαλμα
13. Et laqueos posuerunt, qui quaerebant animam meam; et, qui requirebant mala mihi, locuti sunt insidias et dolos tota die meditabantur.
13. εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου κύριε καὶ τῆς δεήσεώς μου ἐνώτισαι τῶν δακρύων μου μὴ παρασιωπήσῃς ὅτι πάροικος ἐγώ εἰμι παρὰ σοὶ καὶ παρεπίδημος καθὼς πάντες οἱ πατέρες μου
14. Ego autem tamquam surdus non audiebam et sicut mutus non aperiens os suum;
14. ἄνες μοι ἵνα ἀναψύξω πρὸ τοῦ με ἀπελθεῖν καὶ οὐκέτι μὴ ὑπάρξω
15. et factus sum sicut homo non audiens et non habens in ore suo redargutiones.
15.
16. Quoniam in te, Domine, speravi, tu exaudies, Domine Deus meus.
16.
17. Quia dixi: “Ne quando supergaudeant mihi; dum commoventur pedes mei, magnificantur super me”.
17.
18. Quoniam ego in lapsum paratus sum, et dolor meus in conspectu meo semper.
18.
19. Quoniam iniquitatem meam annuntiabo et sollicitus sum de peccato meo.
19.
20. Inimici autem mei vivunt et confirmati sunt; et multiplicati sunt, qui oderunt me inique.
20.
21. Retribuentes mala pro bonis detrahebant mihi, pro eo quod sequebar bonitatem.
21.
22. Ne derelinquas me, Domine; Deus meus, ne discesseris a me.
22.
23. Festina in adiutorium meum, Domine, salus mea.
23.
