Liber Proverbiorum, 26
1. Quomodo nix in aestate et pluvia in messe, sic indecens est stulto gloria.
1. ὥσπερ δρόσος ἐν ἀμήτῳ καὶ ὥσπερ ὑετὸς ἐν θέρει οὕτως οὐκ ἔστιν ἄφρονι τιμή
2. Sicut avis ad alia transvolans et hirundo volitans, sic maledictum frustra prolatum non superveniet.
2. ὥσπερ ὄρνεα πέταται καὶ στρουθοί οὕτως ἀρὰ ματαία οὐκ ἐπελεύσεται οὐδενί
3. Flagellum equo et camus asino et virga dorso stultorum.
3. ὥσπερ μάστιξ ἵππῳ καὶ κέντρον ὄνῳ οὕτως ῥάβδος ἔθνει παρανόμῳ
4. Ne respondeas stulto iuxta stultitiam suam, ne tu quoque efficiaris ei similis;
4. μὴ ἀποκρίνου ἄφρονι πρὸς τὴν ἐκείνου ἀφροσύνην ἵνα μὴ ὅμοιος γένῃ αὐτῷ
5. responde stulto iuxta stultitiam suam, ne sibi sapiens esse videatur.
5. ἀλλὰ ἀποκρίνου ἄφρονι κατὰ τὴν ἀφροσύνην αὐτοῦ ἵνα μὴ φαίνηται σοφὸς παρ’ ἑαυτῷ
6. Amputat sibi pedes et iniuriam bibit, qui mittit verba per manum stulti.
6. ἐκ τῶν ἑαυτοῦ ποδῶν ὄνειδος πίεται ὁ ἀποστείλας δι’ ἀγγέλου ἄφρονος λόγον
7. Quomodo molles claudo tibiae, sic in ore stultorum parabola.
7. ἀφελοῦ πορείαν σκελῶν καὶ παροιμίαν ἐκ στόματος ἀφρόνων
8. Sicut qui celat lapidem in acervo, ita qui tribuit insipienti honorem.
8. ὃς ἀποδεσμεύει λίθον ἐν σφενδόνῃ ὅμοιός ἐστιν τῷ διδόντι ἄφρονι δόξαν
9. Spina crescens in manu temulenti, sic parabola in ore stultorum.
9. ἄκανθαι φύονται ἐν χειρὶ τοῦ μεθύσου δουλεία δὲ ἐν χειρὶ τῶν ἀφρόνων
10. Sagittarius, qui conicit ad omnia, ita qui stultum conducit et qui vagos conducit.
10. πολλὰ χειμάζεται πᾶσα σὰρξ ἀφρόνων συντρίβεται γὰρ ἡ ἔκστασις αὐτῶν
11. Sicut canis, qui revertitur ad vomitum suum, sic stultus, qui iterat stultitiam suam.
11. ὥσπερ κύων ὅταν ἐπέλθῃ ἐπὶ τὸν ἑαυτοῦ ἔμετον καὶ μισητὸς γένηται οὕτως ἄφρων τῇ ἑαυτοῦ κακίᾳ ἀναστρέψας ἐπὶ τὴν ἑαυτοῦ ἁμαρτίαν (11a) ἔστιν αἰσχύνη ἐπάγουσα ἁμαρτίαν καὶ ἔστιν αἰσχύνη δόξα καὶ χάρις
12. Vidisti hominem sapientem sibi videri? Magis illo spem habebit stultus.
12. εἶδον ἄνδρα δόξαντα παρ’ ἑαυτῷ σοφὸν εἶναι ἐλπίδα μέντοι ἔσχεν μᾶλλον ἄφρων αὐτοῦ
13. Dicit piger: “Leaena est in via, et leo in plateis”.
13. λέγει ὀκνηρὸς ἀποστελλόμενος εἰς ὁδόν λέων ἐν ταῖς ὁδοῖς
14. Ostium vertitur in cardine suo, et piger in lectulo suo.
14. ὥσπερ θύρα στρέφεται ἐπὶ τοῦ στρόφιγγος οὕτως ὀκνηρὸς ἐπὶ τῆς κλίνης αὐτοῦ
15. Abscondit piger manum in catino et laborat, si ad os suum eam converterit.
15. κρύψας ὀκνηρὸς τὴν χεῖρα ἐν τῷ κόλπῳ αὐτοῦ οὐ δυνήσεται ἐπενεγκεῖν ἐπὶ τὸ στόμα
16. Sapientior sibi piger videtur septem viris respondentibus sententias.
16. σοφώτερος ἑαυτῷ ὀκνηρὸς φαίνεται τοῦ ἐν πλησμονῇ ἀποκομίζοντος ἀγγελίαν
17. Apprehendit auribus canem, qui transiens commiscetur rixae alterius.
17. ὥσπερ ὁ κρατῶν κέρκου κυνός οὕτως ὁ προεστὼς ἀλλοτρίας κρίσεως
18. Sicut insanit, qui mittit sagittas et lanceas in mortem,
18. ὥσπερ οἱ ἰώμενοι προβάλλουσιν λόγους εἰς ἀνθρώπους ὁ δὲ ἀπαντήσας τῷ λόγῳ πρῶτος ὑποσκελισθήσεται
19. ita vir, qui decipit amicum suum et dicit: “Nonne ludens feci?”.
19. οὕτως πάντες οἱ ἐνεδρεύοντες τοὺς ἑαυτῶν φίλους ὅταν δὲ φωραθῶσιν λέγουσιν ὅτι παίζων ἔπραξα
20. Cum defecerint ligna, exstinguetur ignis, et, susurrone subtracto, iurgia conquiescent.
20. ἐν πολλοῖς ξύλοις θάλλει πῦρ ὅπου δὲ οὐκ ἔστιν δίθυμος ἡσυχάζει μάχη
21. Sicut carbones ad prunas et ligna ad ignem, sic homo litigiosus ad inflammandas rixas.
21. ἐσχάρα ἄνθραξιν καὶ ξύλα πυρί ἀνὴρ δὲ λοίδορος εἰς ταραχὴν μάχης
22. Verba susurronis quasi dulcia et ipsa perveniunt ad intima ventris.
22. λόγοι κερκώπων μαλακοί οὗτοι δὲ τύπτουσιν εἰς ταμίεια σπλάγχνων
23. Sicut argentum sordidum ornans vas fictile, sic labia levia et cor malum.
23. ἀργύριον διδόμενον μετὰ δόλου ὥσπερ ὄστρακον ἡγητέον χείλη λεῖα καρδίαν καλύπτει λυπηράν
24. Labiis suis se dissimulabit inimicus, cum in corde tractaverit dolos:
24. χείλεσιν πάντα ἐπινεύει ἀποκλαιόμενος ἐχθρός ἐν δὲ τῇ καρδίᾳ τεκταίνεται δόλους
25. quando mollierit vocem suam, ne credideris ei, quoniam septem abominationes sunt in corde illius;
25. ἐάν σου δέηται ὁ ἐχθρὸς μεγάλῃ τῇ φωνῇ μὴ πεισθῇς ἑπτὰ γάρ εἰσιν πονηρίαι ἐν τῇ ψυχῇ αὐτοῦ
26. operiet odium fraudulenter, revelabitur autem malitia eius in concilio.
26. ὁ κρύπτων ἔχθραν συνίστησιν δόλον ἐκκαλύπτει δὲ τὰς ἑαυτοῦ ἁμαρτίας εὔγνωστος ἐν συνεδρίοις
27. Qui fodit foveam, incidet in eam; et, qui volvit lapidem, revertetur ad eum.
27. ὁ ὀρύσσων βόθρον τῷ πλησίον ἐμπεσεῖται εἰς αὐτόν ὁ δὲ κυλίων λίθον ἐφ’ ἑαυτὸν κυλίει
28. Lingua fallax non amat veritatem, et os lubricum operatur ruinas.
28. γλῶσσα ψευδὴς μισεῖ ἀλήθειαν στόμα δὲ ἄστεγον ποιεῖ ἀκαταστασίας
