Księga Hioba, 6
1. Hiob na to odpowiedział:
1. respondens autem Job dixit
2. Proszę was, zważcie nieszczęście, połóżcie na szali zniszczenie:
2. utinam adpenderentur peccata mea quibus iram merui et calamitas quam patior in statera
3. cięższe to od piasku morskiego, stąd nierozważne me słowa.
3. quasi harena maris hæc gravior appareret unde et verba mea dolore sunt plena
4. Bo strzały Boga tkwią we mnie, moja dusza truciznę ich pije, strach przed Bogiem na mnie naciera.
4. quia sagittæ Domini in me sunt quarum indignatio ebibit spiritum meum et terrores Domini militant contra me
5. Czy dziki osioł ryczy na trawie lub mruczy wół, gdy ma paszę?
5. numquid rugiet onager cum habuerit herbam aut mugiet bos cum ante præsepe plenum steterit
6. Czy miła potrawa bez soli, a ślaz czy w smaku przyjemny?
6. aut poterit comedi insulsum quod non est sale conditum aut potest aliquis gustare quod gustatum adfert mortem
7. Dotknąć się tego nie ważę, są niby chleb nieczysty.
7. quæ prius tangere nolebat anima mea nunc præ angustia cibi mei sunt
8. Któż zdoła ziścić mą prośbę? Niech spełni Bóg moje życzenie!
8. quis det ut veniat petitio mea et quod expecto tribuat mihi Deus
9. Oby się zgodził mnie zmiażdżyć i przeciął pasmo dni moich!
9. et qui cœpit ipse me conterat solvat manum suam et succidat me
10. Przez to już będę miał ulgę, ucieszę się w mojej udręce, że nie wzgardziłem słowami Świętego.
10. et hæc mihi sit consolatio ut adfligens me dolore non parcat nec contradicam sermonibus Sancti
11. Czy starczy mi sił, aby przetrwać? Jakiż tu cel cierpliwości?
11. quæ est enim fortitudo mea ut sustineam aut quis finis meus ut patienter agam
12. Czy moja siła z kamienia? Czy ja mam ciało ze spiżu?
12. nec fortitudo lapidum fortitudo mea nec caro mea ærea est
13. Nie znajdę dla siebie pociechy. Choć stokroć pomnożę zasoby, daleki ode mnie ratunek.
13. ecce non est auxilium mihi in me et necessarii quoque mei recesserunt a me
14. W rozpaczy mieć pomoc od bliźnich, to wrócić do czci Wszechmocnego.
14. qui tollit ab amico suo misericordiam timorem Domini derelinquit
15. Najbiliżsi zawiedli jak potok, jak zimowy strumień uchodzą
15. fratres mei præterierunt me sicut torrens qui raptim transit in convallibus
16. od lodu, co płynie, zmącony, gdy śnieg już nad nim topnieje,
16. qui timent pruinam inruet super eos nix
17. a suszą spalony wysycha, zanika w porze upałów.
17. tempore quo fuerint dissipati peribunt et ut incaluerit solventur de loco suo
18. Ze swych dróg karawany zbaczają, w pustyni zagłębią się, zginą:
18. involutæ sunt semitæ gressuum eorum ambulabunt in vacuum et peribunt
19. podróżni z Temy wzrok natężają, szukają wędrowcy ze Saby.
19. considerate semitas Theman itinera Saba et expectate paulisper
20. Wstyd im, że mieli już pewność, zmieszani, gdy przyszli na miejsce.
20. confusi sunt quia speravi venerunt quoque usque ad me et pudore cooperti sunt
21. Tym wy jesteście dla mnie, przeraża was moje nieszczęście.
21. nunc venistis et modo videntes plagam meam timetis
22. Czyż mówiłem: Dajcie mi coś, wykupcie mnie swoim bogactwem?
22. numquid dixi adferte mihi et de substantia vestra donate mihi
23. Uwolnijcie z ręki ciemiężcy, wykupcie mnie od okrutników?
23. vel liberate me de manu hostis et de manu robustorum eruite me
24. Wskazania dajcie - zamilknę, i wyjaśnijcie, w czym błądzę.
24. docete me et ego tacebo et si quid forte ignoravi instruite me
25. Ileż potęgi jest w słowach szczerych! A cóż pomoże wasze łajanie?
25. quare detraxistis sermonibus veritatis cum e vobis nullus sit qui possit arguere
26. Czyż chcecie ganić same słowa - i mowy rozpaczy przez wiatr porywane?
26. ad increpandum tantum eloquia concinnatis et in ventum verba profertis
27. Naprawdę, sierotę gubicie, kupczycie swym przyjacielem.
27. super pupillum inruitis et subvertere nitimini amicum vestrum
28. A teraz popatrzcie na mnie: więc w żywe oczy kłamałbym?
28. verumtamen quod cœpistis explete præbete aurem et videte an mentiar
29. Zmieńcie się, zło niech zaniknie; zmieńcie się, o prawość mą chodzi.
29. respondete obsecro absque contentione et loquentes id quod justum est judicate
30. Czyż język mój jest występny? Czy podniebienie grzechu nie rozezna?
30. et non invenietis in lingua mea iniquitatem nec in faucibus meis stultitia personabit
