I Crônicas, 29
1. O rei disse a toda a assembleia: Deus escolheu um só, o meu filho Salomão, que é jovem e tenro; a empresa é grande, porque não se prepara a morada para um homem, mas para Deus.
1. καὶ εἶπεν Δαυιδ ὁ βασιλεὺς πάσῃ τῇ ἐκκλησίᾳ Σαλωμων ὁ υἱός μου εἷς ὃν ᾑρέτικεν ἐν αὐτῷ κύριος νέος καὶ ἁπαλός καὶ τὸ ἔργον μέγα ὅτι οὐκ ἀνθρώπῳ ἡ οἰκοδομή ἀλλ’ ἢ κυρίῳ θεῷ
2. Eu, pois, com todas as minha forças preparei o que era necessário para as despesas da casa do meu Deus: ouro para os vasos de ouro, prata para os de prata, bronze para as obras de bronze, ferro para as de ferro, madeira para as de madeira; preparei também pedras de ónix, e pedras semelhantes ao alabastro, e de diversas cores, toda a casta de pedras preciosas e mármores de Paros em grandíssima quantidade.
2. κατὰ πᾶσαν τὴν δύναμιν ἡτοίμακα εἰς οἶκον θεοῦ μου χρυσίον ἀργύριον χαλκόν σίδηρον ξύλα λίθους σοομ καὶ πληρώσεως καὶ λίθους πολυτελεῖς καὶ ποικίλους καὶ πάντα λίθον τίμιον καὶ πάριον πολύν
3. Além destas coisas, que ofereci para a casa do meu Deus, dou do meu pecúlio o ouro e a prata para o templo do meu Deus, sem falar do que preparei para o santuário:
3. καὶ ἔτι ἐν τῷ εὐδοκῆσαί με ἐν οἴκῳ θεοῦ μου ἔστιν μοι ὃ περιπεποίημαι χρυσίον καὶ ἀργύριον καὶ ἰδοὺ δέδωκα εἰς οἶκον θεοῦ μου εἰς ὕψος ἐκτὸς ὧν ἡτοίμακα εἰς τὸν οἶκον τῶν ἁγίων
4. três mil talentos de ouro de Ofir, e sete mil talentos de prata finíssima para revestimento das paredes do templo.
4. τρισχίλια τάλαντα χρυσίου τοῦ ἐκ Σουφιρ καὶ ἑπτακισχίλια τάλαντα ἀργυρίου δοκίμου ἐξαλειφθῆναι ἐν αὐτοῖς τοὺς τοίχους τοῦ ἱεροῦ
5. Desta sorte, quando seja preciso ouro, façam-se de ouro as obras, quando for preciso a prata, façam-se de prata as obras pelas mãos dos artistas. Se alguém, por sua vontade, oferecer alguma coisa ao Senhor, encha hoje as suas mãos e ofereça ao Senhor o que bem lhe parecer.
5. διὰ χειρὸς τεχνιτῶν καὶ τίς ὁ προθυμούμενος πληρῶσαι τὰς χεῖρας αὐτοῦ σήμερον κυρίῳ
6. Fizeram ofertas voluntàriamente os chefes das famílias, os nobres das tribos de Israel, os chefes de milhar, os centuriões e os intendentes da fazenda do rei.
6. καὶ προεθυμήθησαν ἄρχοντες τῶν πατριῶν καὶ οἱ ἄρχοντες τῶν υἱῶν Ισραηλ καὶ οἱ χιλίαρχοι καὶ οἱ ἑκατόνταρχοι καὶ οἱ προστάται τῶν ἔργων καὶ οἱ οἰκονόμοι τοῦ βασιλέως
7. Deram para as obras da casa de Deus cinco mil talentos de ouro, e dez mil dáricos; dez mil talentos de prata, dezoito mil talentos de cobre, e cem mil talentos de ferro.
7. καὶ ἔδωκαν εἰς τὰ ἔργα οἴκου κυρίου χρυσίου τάλαντα πεντακισχίλια καὶ χρυσοῦς μυρίους καὶ ἀργυρίου ταλάντων δέκα χιλιάδας καὶ χαλκοῦ τάλαντα μύρια ὀκτακισχίλια καὶ σιδήρου ταλάντων χιλιάδας ἑκατόν
8. Todos os que tinham pedras preciosas, deram-nas para os tesouros da casa do Senhor, por mão de Jaiel Gersonita.
8. καὶ οἷς εὑρέθη παρ’ αὐτοῖς λίθος ἔδωκαν εἰς τὰς ἀποθήκας οἴκου κυρίου διὰ χειρὸς Ιιηλ τοῦ Γηρσωνι
9. O povo alegrou-se, ao fazer estas oferendas voluntárias, porque as fazia de todo o seu coração ao Senhor; o rei Davide da mesma sorte se alegrou em extremo,
9. καὶ εὐφράνθη ὁ λαὸς ὑπὲρ τοῦ προθυμηθῆναι ὅτι ἐν καρδίᾳ πλήρει προεθυμήθησαν τῷ κυρίῳ καὶ Δαυιδ ὁ βασιλεὺς εὐφράνθη μεγάλως
10. e louvou o Senhor diante de toda esta multidão, dizendo: Bem-dito és tu, ó Senhor Deus de Israel, nosso pai, de eternidade em eternidade.
10. καὶ εὐλόγησεν ὁ βασιλεὺς Δαυιδ τὸν κύριον ἐνώπιον τῆς ἐκκλησίας λέγων εὐλογητὸς εἶ κύριε ὁ θεὸς Ισραηλ ὁ πατὴρ ἡμῶν ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος
11. Tua é, Senhor, a grandeza, o poder, honra, majestade e porque tudo o que há no céu e na terra, é teu; teu é, Senhor, o império, e tu estás acima de todos os príncipes.
11. σοί κύριε ἡ μεγαλωσύνη καὶ ἡ δύναμις καὶ τὸ καύχημα καὶ ἡ νίκη καὶ ἡ ἰσχύς ὅτι σὺ πάντων τῶν ἐν τῷ οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς δεσπόζεις ἀπὸ προσώπου σου ταράσσεται πᾶς βασιλεὺς καὶ ἔθνος
12. Tuas são as riquezas, tua é a glória; tu és o dominador de tudo, na tua mão está a fortaleza e o poder; na tua mão está o dar grandeza e solidez a todas as coisas.
12. παρὰ σοῦ ὁ πλοῦτος καὶ ἡ δόξα σὺ πάντων ἄρχεις κύριε ὁ ἄρχων πάσης ἀρχῆς καὶ ἐν χειρί σου ἰσχὺς καὶ δυναστεία καὶ ἐν χειρί σου παντοκράτωρ μεγαλῦναι καὶ κατισχῦσαι τὰ πάντα
13. Agora, pois, ó Deus nosso, nós te louvamos e celebramos o teu nome glorioso.
13. καὶ νῦν κύριε ἐξομολογούμεθά σοι καὶ αἰνοῦμεν τὸ ὄνομα τῆς καυχήσεώς σου
14. Quem sou eu, e quem é o meu povo, para te podermos oferecer todas estas coisas? Tudo é teu, e o que recebemos da tua mão, isso mesmo te oferecemos.
14. καὶ τίς εἰμι ἐγὼ καὶ τίς ὁ λαός μου ὅτι ἰσχύσαμεν προθυμηθῆναί σοι κατὰ ταῦτα ὅτι σὰ τὰ πάντα καὶ ἐκ τῶν σῶν δεδώκαμέν σοι
15. Nós somos peregrinos e estrangeiros diante de ti, como todos os nossos pais. Os nossos dias são como a sombra sobre a terra, e não há consistência alguma.
15. ὅτι πάροικοί ἐσμεν ἐναντίον σου καὶ παροικοῦντες ὡς πάντες οἱ πατέρες ἡμῶν ὡς σκιὰ αἱ ἡμέραι ἡμῶν ἐπὶ γῆς καὶ οὐκ ἔστιν ὑπομονή
16. Senhor nosso Deus, toda esta riqueza, que juntamos para se edificar uma casa ao teu santo nome, veio da tua mão, e todas as coisas são tuas.
16. κύριε ὁ θεὸς ἡμῶν πᾶν τὸ πλῆθος τοῦτο ὃ ἡτοίμακα οἰκοδομηθῆναι οἶκον τῷ ὀνόματι τῷ ἁγίῳ σου ἐκ χειρός σού ἐστιν καὶ σοὶ τὰ πάντα
17. Eu sei, Deus meu, que sondas os corações e que amas a simplicidade, e por isso eu também te ofereci alegre todas estas coisas, na simplicidade do meu coração, e vi que o teu povo, que aqui está reunido, te ofereceu os seus presentes com grande alegria.
17. καὶ ἔγνων κύριε ὅτι σὺ εἶ ὁ ἐτάζων καρδίας καὶ δικαιοσύνην ἀγαπᾷς ἐν ἁπλότητι καρδίας προεθυμήθην πάντα ταῦτα καὶ νῦν τὸν λαόν σου τὸν εὑρεθέντα ὧδε εἶδον ἐν εὐφροσύνῃ προθυμηθέντα σοι
18. Senbor Deus de nossos pais Abraão, Isaac e Israel, conserva eternamente este afeto no coração do teu povo, e encaminha para ti o seu coração.
18. κύριε ὁ θεὸς Αβρααμ καὶ Ισαακ καὶ Ισραηλ τῶν πατέρων ἡμῶν φύλαξον ταῦτα ἐν διανοίᾳ καρδίας λαοῦ σου εἰς τὸν αἰῶνα καὶ κατεύθυνον τὰς καρδίας αὐτῶν πρὸς σέ
19. Dá também a meu filho Salomão um coração perfeito, para que guarde os teus mandamentos, as tuas leis e as tuas cerimônias, cumpra tudo, e edifique a casa, para a qual fiz preparativos.
19. καὶ Σαλωμων τῷ υἱῷ μου δὸς καρδίαν ἀγαθὴν ποιεῖν τὰς ἐντολάς σου καὶ τὰ μαρτύριά σου καὶ τὰ προστάγματά σου καὶ τοῦ ἐπὶ τέλος ἀγαγεῖν τὴν κατασκευὴν τοῦ οἴκου σου
20. Depois disto, Davide disse a todo o ajuntamento: Bem-dizei o Senhor nosso Deus. E todo o povo bem-disse o Senhor Deus de seus pais, prostrando-se e adorando a Deus, e em seguida (prestando as suas homenagens) ao rei.
20. καὶ εἶπεν Δαυιδ πάσῃ τῇ ἐκκλησίᾳ εὐλογήσατε κύριον τὸν θεὸν ὑμῶν καὶ εὐλόγησεν πᾶσα ἡ ἐκκλησία κύριον τὸν θεὸν τῶν πατέρων αὐτῶν καὶ κάμψαντες τὰ γόνατα προσεκύνησαν τῷ κυρίῳ καὶ τῷ βασιλεῖ
21. Imolaram vítimas ao Senhor, e, no dia seguinte, ofereceram em holocausto mil touros, mil carneiros, mil cordeiros, com as suas libações ordinárias e muitos outros sacrifícios por todo o Israel.
21. καὶ ἔθυσεν Δαυιδ τῷ κυρίῳ θυσίας καὶ ἀνήνεγκεν ὁλοκαυτώματα τῷ θεῷ τῇ ἐπαύριον τῆς πρώτης ἡμέρας μόσχους χιλίους κριοὺς χιλίους ἄρνας χιλίους καὶ τὰς σπονδὰς αὐτῶν καὶ θυσίας εἰς πλῆθος παντὶ τῷ Ισραηλ
22. E comeram e beberam naquele dia diante do Senhor, com grande regozijo. Ungiram segunda vez Salomão, filho de Davide. Ungiram-no diante do Senhor como rei, e a Sadoc como pontífice.
22. καὶ ἔφαγον καὶ ἔπιον ἐναντίον κυρίου ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ μετὰ χαρᾶς καὶ ἐβασίλευσαν ἐκ δευτέρου τὸν Σαλωμων υἱὸν Δαυιδ καὶ ἔχρισαν αὐτὸν τῷ κυρίῳ εἰς βασιλέα καὶ Σαδωκ εἰς ἱερωσύνην
23. Salomão sentou-se no trono do Senhor, como rei em lugar de Davide, seu pai; agradou a todos, e todo o Israel lhe rendeu obediência.
23. καὶ ἐκάθισεν Σαλωμων ἐπὶ θρόνου Δαυιδ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ καὶ εὐδοκήθη καὶ ἐπήκουσαν αὐτοῦ πᾶς Ισραηλ
24. Todos os príncipes, todos os grandes, mesmo todos os filhos do rei Davide juraram fidelidade e submeteram-se ao rei Salomão.
24. οἱ ἄρχοντες καὶ οἱ δυνάσται καὶ πάντες υἱοὶ τοῦ βασιλέως Δαυιδ πατρὸς αὐτοῦ ὑπετάγησαν αὐτῷ
25. O Senhor elevou Salomão sobre todo o Israel e deu-lhe no seu reinado tal glória, qual antes dele não teve nenhum rei de Israel.
25. καὶ ἐμεγάλυνεν κύριος τὸν Σαλωμων ἐπάνωθεν ἐναντίον παντὸς Ισραηλ καὶ ἔδωκεν αὐτῷ δόξαν βασιλέως ὃ οὐκ ἐγένετο ἐπὶ παντὸς βασιλέως ἔμπροσθεν αὐτοῦ
26. Davide, filho de Isaf, assim reinou sobre todo o Israel.
26. καὶ Δαυιδ υἱὸς Ιεσσαι ἐβασίλευσεν ἐπὶ Ισραηλ
27. O tempo que reinou sobre Israel foi de quarenta anos: em Hebron reinou sete anos, e em Jerusalém trinta e três anos.
27. ἔτη τεσσαράκοντα ἐν Χεβρων ἔτη ἑπτὰ καὶ ἐν Ιερουσαλημ ἔτη τριάκοντα τρία
28. Morreu numa ditosa velhice, cheio de dias, de bens e de glória. Salomão seu filho reinou em lugar dele.
28. καὶ ἐτελεύτησεν ἐν γήρει καλῷ πλήρης ἡμερῶν πλούτῳ καὶ δόξῃ καὶ ἐβασίλευσεν Σαλωμων υἱὸς αὐτοῦ ἀντ’ αὐτοῦ
29. As ações do rei Davide, desde as primeiras às últimas, estão escritas no livro de Samuel, o vidente, no livro do profeta Natan e no volume de Gad, o vidente,
29. οἱ δὲ λοιποὶ λόγοι τοῦ βασιλέως Δαυιδ οἱ πρότεροι καὶ οἱ ὕστεροι γεγραμμένοι εἰσὶν ἐν λόγοις Σαμουηλ τοῦ βλέποντος καὶ ἐπὶ λόγων Ναθαν τοῦ προφήτου καὶ ἐπὶ λόγων Γαδ τοῦ βλέποντος
30. com tudo o que ocorreu no seu reinado, o seu poder e as vicissitudes por que passou, assim como Israel e todos os reinos da terra.
30. περὶ πάσης τῆς βασιλείας αὐτοῦ καὶ τῆς δυναστείας αὐτοῦ καὶ οἱ καιροί οἳ ἐγένοντο ἐπ’ αὐτῷ καὶ ἐπὶ τὸν Ισραηλ καὶ ἐπὶ πάσας βασιλείας τῆς γῆς