Jó, 30

1. Agora zombam de mim os mais jovens do que eu, aqueles cujos pais eu desdenharia de colocar com os cães do meu rebanho.*

1. A teraz śmieją się ze mnie wiekiem ode mnie młodsi. Ich ojców umieścić nie chciałem z psami przy mojej trzodzie:

2. De que me serviria a força de seus braços, homens cujo vigor já pereceu inteiramente?

2. bo cóż mi po pracy ich rąk, gdy siły ich opuściły,

3. Reduzidos a nada pela miséria e pela fome, roem um solo árido e desolado.

3. wynędzniali z biedy i głodu? Zrywają rośliny pustyni, ziemi od dawna jałowej.

4. Colhem ervas e cascas dos arbustos, e por pão têm somente a raiz das giestas.

4. Żywią się malwą i liśćmi krzewów. Chlebem ich - korzeń jałowca.

5. São expulsos do povo e gritam com eles como se fossem ladrões.

5. Społeczność się ich wyrzeka, krzyczy się na nich jak na złodzieja,

6. Moram em barrancos medonhos, nas cavernas da terra e dos rochedos.

6. mieszkają na brzegu rzeki, w jamach podziemnych i skałach.

7. Ouvem-se seus gritos entre os arbustos e amontoam-se debaixo das urtigas.

7. Między krzewami zawodzą, stłoczeni, nocują pod cierniem;

8. São filhos de infames e de gente sem nome, que são expulsos da terra…

8. jak synów przestępcy i głupca wypędza się ich z ojczyzny.

9. Agora, porém, sou o assunto de suas canções, tema de seus escárnios.

9. A teraz jestem przedmiotem ich fraszek i tematem wesołych pieśni,

10. Afastam-se de mim com horror e não receiam cuspir-me no rosto.

10. brzydzą się, omijają z dala, nie wstydzą się pluć mi w twarz.

11. Desamarraram a corda para humilhar-me, sacudiram de si todo o freio diante de mim.

11. Cięciwę mą On zluźnił, zwalił mnie, wytrącił mi wodze z ust moich.

12. À minha direita levanta-se a raça deles, tentam atrapalhar meus pés e abrem diante de mim o caminho da sua desgraça.*

12. Motłoch mi stanął po prawej stronie, nogom mym odejść rozkazał, na zgubne skierował mnie drogi.

13. Embaralham minha vereda para me perder e trabalham para a minha ruína.

13. Zniszczył mą ścieżkę, starał się o moją zagładę, nie było żadnego sprzeciwu.

14. Penetram como por uma grande brecha e irrompem entre escombros.

14. Wszedł poprzez wyłom szeroki, wpadł jak zawierucha.

15. O pavor me invade. Minha esperança é varrida como se fosse pelo vento e minha felicidade passa como uma nuvem.

15. Nagły strach mnie ogarnął, jak burza porwał mi szczęście. Uciecha minęła jak chmura.

16. Agora minha alma se dissolve e os dias de aflição me dominaram.

16. We łzach rozpływa się dusza, zgnębiły mnie dni niedoli,

17. A noite traspassa meus ossos e consome-os. Os males que me roem não dormem.

17. nocą kości me jak piec rozpalone, cierpienie moje nie milknie.

18. Com violência agarra a minha veste e aperta-me como o colarinho de minha túnica.

18. Suknia mocno do mnie przywarła, szczelnie przylega tunika,

19. Deus jogou-me no lodo e eu me confundo com a poeira e a cinza.

19. gwałtownie do błota On mnie wrzucił, podobny jestem do pyłu i piasku.

20. Clamo por ti e não me respondes. Ponho-me diante de ti, e não olhas para mim.

20. Ciebie błagam o pomoc. Bez echa. Stałem, a nie zważałeś na mnie.

21. Tornaste-te cruel para comigo e atacas-me com toda a força de tua mão.

21. Stałeś się dla mnie okrutny. Uderzasz potężną prawicą.

22. Tu me arrebatas e me faz cavalgar o tufão, para me aniquilar na tempestade.

22. Porywasz, zezwalasz unosić wichrowi, rozwiewasz moją nadzieję.

23. Bem sei que me levarás à morte, ao lugar onde se encontram todos os viventes.

23. Wiem, że mnie prowadzisz do śmierci, wspólnego miejsca żyjących.

24. Mas não é para aquele que cai que estendi a mão quando, na ruína, pedia socorro?

24. Czy zniszczonemu nie podaje się ręki? W nieszczęściu nie woła się o pomoc?

25. Não chorei com os oprimidos? Não teve minha alma piedade dos pobres?

25. Czy nie płakałem z innym w dzień smutku? Współczuła z biedakiem ma dusza.

26. Esperava a felicidade e veio a desgraça, esperava a luz e vieram as trevas.

26. Czekałem na szczęście - a przyszło zło, szukałem światła - a nastał mrok.

27. Minhas entranhas abrasam-se sem nenhum descanso, assaltaram-me os dias de aflição.

27. Wnętrze mi kipi, nie milczy, bo spadły na mnie dni klęski.

28. Caminho no luto, sem sol; levanto-me numa multidão de gritos.

28. Chodzę sczerniały, spalony od słońca, powstaję w gromadzie, by krzyczeć.

29. Tornei-me irmão dos chacais e companheiro dos avestruzes.

29. Stałem się bratem szakali i sąsiadem młodych strusiów:

30. Minha pele enegrece-se e cai, e meus ossos são consumidos pela febre.

30. Ma skóra nad piec rozpalona, a kości me - nad wiatr piekący,

31. Minha cítara só dá acordes lúgubres, e minha flauta sons queixosos.

31. stąd gra mi harfa żałobnie, a głos piszczałki posmętniał.