1. Nie podobało się to Jonaszowi i oburzył się.
2. Modlił się przeto do Pana i mówił: Proszę, Panie, czy nie to właśnie miałem na myśli, będąc jeszcze w moim kraju? Dlatego postanowiłem uciec do Tarszisz, bo wiem, żeś Ty jest Bóg łagodny i miłosierny, cierpliwy i pełen łaskawości, litujący się nad niedolą.
3. Teraz Panie, zabierz, proszę, duszę moją ode mnie, albowiem lepsza dla mnie śmierć niż życie.
4. Pan odrzekł: Czy uważasz, że słusznie jesteś oburzony?
5. Jonasz wyszedł z miasta, zatrzymał się po jego stronie wschodniej, tam uczynił sobie szałas i usiadł w cieniu, aby widzieć, co się będzie działo w mieście.
6. A Pan Bóg sprawił, że krzew rycynusowy wyrósł nad Jonaszem po to, by cień był nad jego głową i żeby mu ująć jego goryczy. Jonasz bardzo się ucieszył [tym] krzewem.
7. Ale z nastaniem brzasku dnia następnego Bóg zesłał robaczka, aby uszkodził krzew, tak iż usechł.
8. A potem, gdy wzeszło słońce, zesłał Bóg gorący, wschodni wiatr. Słońce prażyło Jonasza w głowę, tak że osłabł. Życzył więc sobie śmierci i mówił: Lepiej dla mnie umrzeć aniżeli żyć.
9. Na to rzekł Bóg do Jonasza: Czy słusznie się oburzasz z powodu tego krzewu? Odpowiedział: Słusznie gniewam się śmiertelnie.
10. Rzekł Pan: Tobie żal krzewu, którego nie uprawiałeś i nie wyhodowałeś, który w nocy wyrósł i w nocy zginął.
11. A czyż Ja nie powinienem mieć litości nad Niniwą, wielkim miastem, gdzie znajduje się więcej niż sto dwadzieścia tysięcy ludzi, którzy nie odróżniają swej prawej ręki od lewej, a nadto mnóstwo zwierząt?
Notes de bas de page:
4:1-3 - Jonasz jest wściekły na Boże miłosierdzie wobec Niniwy. Ten epizod ukazuje ludzkie wyzwanie, jakim jest zrozumienie Bożej łaski, zwłaszcza gdy rozciąga się ona na tych, których uważamy za wrogów lub niegodnych (zob. także Mt 5,44 i Łk 15,28-32).
4:4-6 - Bóg sprawia, że roślina rośnie, by dać Jonaszowi cień, a potem sprawia, że więdnie. Lekcja z tego jest taka, że musimy zaufać Bożej mądrości i opatrzności, która wie, co jest dla nas najlepsze i uczy nas, jak postępować w naszych okolicznościach (zob. także List do Filipian 4:12-13 i List Jakuba 1:5).
4:7-9 - Bóg pyta Jonasza o jego gniew wobec umierającej rośliny. Ta sytuacja ilustruje ludzką skłonność do przywiązania się do tego, co ulotne, i braku zrozumienia Bożego współczucia dla dobra ogółu (zob. także Rz 9,20-21 i 1 Kor 9,24-27).
4:10-11 - Bóg wyjaśnia Jonaszowi, że ma litość nad Niniwą, dużym miastem liczącym ponad 120 000 mieszkańców. To wzmacnia ideę, że Boże miłosierdzie rozciąga się na wszystkich bez wyjątku i że Bóg pragnie zbawienia każdego (zob. także 2 Piotra 3:9 i 1 Tymoteusza 2:4).
Versets liés à Księga Jonasza, 4:
Czwarty rozdział Księgi Jonasza ukazuje wewnętrzną walkę proroka z miłosierdziem Bożym. Dlaczego Jonasz czuje się urażony współczuciem Boga dla Niniwy? Ten prowokacyjny tekst obnaża gorycz Jonasza i jego przedkładanie sprawiedliwości nad miłosierdzie. W tym rozdziale użyto metafory rośliny, aby nauczyć Jonasza o boskim współczuciu. Księga Jonasza 4 kwestionuje nasze zrozumienie Bożej miłości do wszystkich ludzi i naszą postawę wobec „wrogów”. Zastanów się z nami nad pięcioma fragmentami biblijnymi, które rzucają światło na tematy łaski i miłosierdzia wyrażone w tym trudnym, ostatnim rozdziale.
Łukasza 15:28-30: "Najstarszy syn był pełen gniewu i nie chciał wejść. Wtedy wyszedł jego ojciec i namawiał go. Ale on odpowiedział ojcu: „Patrz! Przez te wszystkie lata pracowałem jak niewolnik w Twojej służbie i nigdy nie sprzeciwiłem się Twoim rozkazom. Ale nigdy nie dałeś mi nawet dziecka, żebym mógł świętować z przyjaciółmi. Ale kiedy wróci do domu ten twój syn, który roztrwonił twój majątek z prostytutkami, zabijesz dla niego utuczone cielę!" - Postawa najstarszego syna z przypowieści o synu marnotrawnym odzwierciedla oburzenie Jonasza z powodu miłosierdzia Bożego wobec Niniwy.
Rzymian 9:15-16: "Mówi bowiem do Mojżesza: Zmiłuję się, nad kim się zlituję, i zlituję się, nad kim się zlituję. Nie zależy to więc od ludzkich pragnień i wysiłków, ale od miłosierdzia Bożego." - Werset ten odzwierciedla temat Bożej suwerenności i miłosierdzia, centralny dla konfliktu Jonasza w rozdziale 4.
Micheasza 7:18: "Kto jest równy Tobie, Boże, który przebaczasz grzechy i zapominasz o występku resztki swego dziedzictwa? Wy, którzy nie trwacie wiecznie w gniewie, ale czerpiecie przyjemność z okazywania miłości." - Micheasz wywyższa miłosierdzie Boże, co kontrastuje z postawą Jonasza z rozdziału 4.
Psalmy 103:8-10: "Pan jest współczujący i miłosierny, bardzo cierpliwy i pełen miłości. Nie oskarża nas nieustannie ani nie ma do nas żalu w nieskończoność; Nie postępuje z nami według naszych grzechów i nie odpłaca nam według naszych nieprawości." - Psalm ten celebruje atrybuty Boga, które Jonasz miał trudności z zaakceptowaniem w rozdziale 4.
Izajasza 55:8-9: "Bo myśli moje nie są myślami waszymi i wasze drogi moimi drogami – wyrocznia Pana. „Jak niebiosa są wyższe niż ziemia, tak moje drogi są wyższe niż wasze drogi i moje myśli niż wasze myśli”." - Werset ten odzwierciedla temat wyższości myśli i dróg Boga, kontrastując z ograniczoną perspektywą Jonasza z rozdziału 4.
FAQ:
Jak Jonasz zareagował na miłosierdzie okazane Niniwie przez Boga?
Jonasz rozgniewał się, widząc Boże miłosierdzie względem Niniwy, i pragnął zniszczenia miasta, nie rozumiejąc dobroci Boga. (Jonasz 4:1-3)
Czego Bóg nauczył Jonasza poprzez roślinę, która wyrosła?
Bóg sprawił, że wyrosła roślina, aby dać Jonaszowi cień, a potem sprawił, że zwiędła, ucząc go, że Boże miłosierdzie jest wielkie i że On ma współczucie dla wszystkich. (Jonasza 4:6-11)
Dlaczego Bóg zganił Jonasza na końcu księgi?
Bóg zganił Jonasza za to, że współczuł roślinie, ale nie przejmował się zbliżającym się zniszczeniem Niniwy. Pokazał mu, że musi nauczyć się okazywać ludziom współczucie, tak jak Bóg. (Jonasza 4:9-11)
Co Bóg objawia o swojej naturze w Księdze Jonasza?
Bóg objawia swoje współczucie, miłosierdzie i gotowość do przebaczenia nawet najbardziej zatwardziałym grzesznikom, takim jak mieszkańcy Niniwy (Jonasz 4:10-11).
Jaka jest główna lekcja płynąca z Księgi Jonasza?
Najważniejszą nauką płynącą z Księgi Jonasza jest to, że Bóg okazuje swoje miłosierdzie każdemu, bez względu na jego pochodzenie czy grzech, i oczekuje, że Jego naśladowcy będą dzielić to współczucie. (Jonasz 4:10-11)
