Mosaico decorativo

1. []

1. Yo, Nabucodonosor, estaba tranquilo en mi casa, y satisfecho en mi palacio.

2. []

2. Y tuve un sueño que me aterrorizó. Las obsesiones que tuve en mi lecho y las visiones de mi cabeza me aterraron.

3. []

3. Entonces di orden de traer a mi presencia a todos los sabios de Babilonia para que me dieran a conocer la interpretación del sueño.

4. etouV oktwkaidekatou thV basileiaV naboucodonosor eipen eirhneuwn hmhn en tw oikw mou kai euqhnwn epi tou qronou mou

4. Vinieron los magos, adivinos, caldeos y astrólogos y, en su presencia, conté el sueño, pero su interpretación no me la dieron.

5. enupnion eidon kai eulabhqhn kai foboV moi epepesen

5. Después se presentó ante mí Daniel, por sobrenombre Beltsassar, según el nombre de mi dios, en quien reside el espíritu de los dioses santos. Yo le conté el sueño:

6. []

6. «Beltsassar, jefe de los magos, ya sé que tú posees el espíritu de los dioses santos y que ningún misterio ofrece para ti dificultad: mira el sueño que he tenido; dime su interpretación.

7. []

7. «En mi lecho, contemplaba las visiones de mi cabeza: «Un árbol había en el centro de la tierra, de altura muy grande.

8. []

8. El árbol creció, se hizo corpulento, su altura llegaba hasta el cielo, su expansión, hasta los confines de la tierra.

9. []

9. Era hermoso su ramaje, abundante su fruto; había en él comida para todos, a su sombra se cobijaban las bestias del campo, en sus ramas anidaban los pájaros del cielo, y toda carne se alimentaba de él.

10. ekaqeudon kai idou dendron uyhlon fuomenon epi thV ghV h orasiV autou megalh kai ouk hn allo omoion autw

10. Yo contemplaba, en mi lecho, las visiones de mi cabeza. En esto, un Vigilante, un santo, bajaba del cielo.

11. kai h orasiV autou megalh h korufh autou hggizen ewV tou ouranou kai to kutoV autou ewV twn nefelwn plhroun ta upokatw tou ouranou o hlioV kai h selhnh en autw wkoun kai efwtizon pasan thn ghn

11. Con recia voz gritaba así: "Abatid el árbol, cortad sus ramas, arrancad sus hojas, tirad sus frutos; váyanse las bestias de debajo de él, y los pájaros de sus ramas.

12. oi kladoi autou tw mhkei wV stadiwn triakonta kai upokatw autou eskiazon panta ta qhria thV ghV kai en autw ta peteina tou ouranou enosseuon o karpoV autou poluV kai agaqoV kai ecorhgei pasi toiV zwoiV

12. Pero dejad en tierra tocón y raíces con ataduras de hierro y bronce, entre la hierba del campo. Sea bañado del rocío del cielo y comparta con las bestias la hierba de la tierra.

13. eqewroun en tw upnw mou kai idou aggeloV apestalh en iscui ek tou ouranou

13. Deje de ser su corazón de hombre, désele un corazón de bestia y pasen por él siete tiempos.

14. kai efwnhse kai eipen autw ekkoyate auto kai katafqeirate auto prostetaktai gar apo tou uyistou ekrizwsai kai acreiwsai auto

14. Es la sentencia dictada por los Vigilantes, la cuestión decidida por los Santos, para que sepa todo ser viviente que el Altísimo domina sobre el reino de los hombres: se lo da a quien le place y exalta al más humilde de los hombres."»

15. kai outwV eipe rizan mian afete autou en th gh opwV meta twn qhriwn thV ghV en toiV oresi corton wV bouV nemhtai

15. «Tal es el sueño que he tenido yo, el rey Nabucodonosor. Tú, Beltsassar, dime su interpretación, ya que ninguno de los sabios de mi reino ha podido darme a conocer su interpretación; pero tú puedes, porque en ti reside el espíritu de los dioses santos.»

16. kai apo thV drosou tou ouranou to swma autou alloiwqh kai epta eth boskhqh sun autoiV

16. Entonces Daniel, por sobrenombre Beltsassar, quedó un instante aturdido y turbado en sus pensamientos. El rey tomó la palabra y dijo: «Beltsassar, no te turbe este sueño y su interpretación.» Respondió Beltsassar: «¡ Oh mi señor, sea este sueño para tus enemigos y su interpretación para tus adversarios!

17. ewV an gnw ton kurion tou ouranou exousian ecein pantwn twn en tw ouranw kai twn epi thV ghV kai osa an qelh poiei en autoiV [17a] enwpion mou exekoph en hmera mia kai h katafqora autou en wra mia thV hmeraV kai oi kladoi autou edoqhsan eiV panta anemon kai eilkusqh kai errifh kai ton corton thV ghV meta twn qhriwn thV ghV hsqie kai eiV fulakhn paredoqh kai en pedaiV kai en ceiropedaiV calkaiV edeqh up' autwn sfodra eqaumasa epi pasi toutoiV kai o upnoV mou apesth apo twn ofqalmwn mou

17. Ese árbol que has visto, que se hizo grande y corpulento, cuya altura llegaba hasta el cielo y que era visible en toda la tierra,

18. kai anastaV to prwi ek thV koithV mou ekalesa ton danihl ton arconta twn sofistwn kai ton hgoumenon twn krinontwn ta enupnia kai dihghsamhn autw to enupnion kai upedeixe moi pasan thn sugkrisin autou

18. que tenía hermoso ramaje y abundante fruto, en el que había alimento para todos, bajo el cual se cobijaban las bestias del campo y en cuyas ramas anidaban los pájaros del cielo,

19. megalwV de eqaumasen o danihl kai uponoia katespeuden auton kai fobhqeiV tromou labontoV auton kai alloiwqeishV thV orasewV autou kinhsaV thn kefalhn wran mian apoqaumasaV apekriqh moi fwnh praeia basileu to enupnion touto toiV misousi se kai h sugkrisiV autou toiV ecqroiV sou epelqoi

19. eres tú, oh rey, que te has hecho grande y poderoso, cuya grandeza ha crecido y ha llegado hasta el cielo, y cuyo dominio se extiende hasta los confines de la tierra.

20. to dendron to en th gh pefuteumenon ou h orasiV megalh su ei basileu

20. «En cuanto a lo que ha visto el rey: un Vigilante, un santo que bajaba del cielo y decía: "Abatid el árbol, destruidlo, pero el tocón y sus raíces dejadlos en tierra, con ataduras de hierro y bronce, entre la hierba del campo, y sea bañado del rocío del cielo y comparta la suerte con las bestias del campo hasta que hayan pasado por él siete tiempos",

21. kai panta ta peteina tou ouranou ta nosseuonta en autw h iscuV thV ghV kai twn eqnwn kai twn glwsswn paswn ewV twn peratwn thV ghV kai pasai ai cwrai soi douleuousi

21. ésta es su interpretación, oh rey, y el decreto del Altísimo que ha tocado a mi señor el rey:

22. to de anuywqhnai to dendron ekeino kai eggisai tw ouranw kai to kutoV autou ayasqai twn nefelwn su basileu uywqhV uper pantaV touV anqrwpouV touV ontaV epi proswpou pashV thV ghV uywqh sou h kardia uperhfania kai iscui ta proV ton agion kai touV aggelouV autou ta erga sou wfqh kaqoti exerhmwsaV ton oikon tou qeou tou zwntoV epi taiV amartiaiV tou laou tou hgiasmenou

22. «Serás arrojado de entre los hombres y con las bestias del campo morarás; hierba, como los bueyes, tendrás por comida, y serás bañado del rocío del cielo; siete tiempos pasarán por ti, hasta que reconozcas que el Altísimo domina sobre el imperio de los hombres y que se lo da a quien le place.

23. kai h orasiV hn eideV oti aggeloV en iscui apestalh para tou kuriou kai oti eipen exarai to dendron kai ekkoyai h krisiV tou qeou tou megalou hxei epi se

23. «Y la orden de dejar el tocón y las raíces del árbol, significa que tu reino se te conservará hasta que hayas reconocido que todo poder viene del Cielo.

24. kai o uyistoV kai oi aggeloi autou epi se katatrecousin

24. Por eso, oh rey, acepta mi consejo: rompe tus pecados con obras de justicia y tus iniquidades con misericordia para con los pobres, para que tu ventura sea larga.»

25. eiV fulakhn apaxousi se kai eiV topon erhmon apostelousi se

25. Todo esto le sobrevino al rey Nabucodonosor.

26. kai h riza tou dendrou h afeqeisa epei ouk exerrizwqh o topoV tou qronou sou soi sunthrhqhsetai eiV kairon kai wran idou epi se etoimazontai kai mastigwsousi se kai epaxousi ta kekrimena epi se

26. Doce meses después, paseándose por la terraza del palacio real de Babilonia,

27. kurioV zh en ouranw kai h exousia autou epi pash th gh autou dehqhti peri twn amartiwn sou kai pasaV taV adikiaV sou en elehmosunaiV lutrwsai ina epieikeia doqh soi kai poluhmeroV genh epi tou qronou thV basileiaV sou kai mh katafqeirh se toutouV touV logouV agaphson akribhV gar mou o logoV kai plhrhV o cronoV sou

27. iba diciendo el rey: «¿No es ésta la gran Babilonia que yo he edificado como mi residencia real, con el poder de mi fuerza y para la gloria de mi majestad?»

28. kai epi sunteleia twn logwn naboucodonosor wV hkouse thn krisin tou oramatoV touV logouV en th kardia sunethrhse

28. Aún estaban estas palabras en la boca del rey, cuando una voz cayó del cielo: «¡A ti se te habla, rey Nabucodonosor! La realeza se te ha ido.

29. kai meta mhnaV dwdeka o basileuV epi twn teicwn thV polewV meta pashV thV doxhV autou periepatei kai epi twn purgwn authV dieporeueto

29. De entre los hombres serás arrojado, con las bestias del campo morarás; hierba como los bueyes tendrás por comida, y siete tiempos pasarán por ti, hasta que reconozcas que el Altísimo domina sobre el reino de los hombres, y se lo da a quien le place.»

30. kai apokriqeiV eipen auth esti babulwn h megalh hn egw wkodomhsa kai oikoV basileiaV mou en iscui kratouV mou klhqhsetai eiV timhn thV doxhV mou

30. Y al punto se cumplió la palabra en Nabucodonosor: fue arrojado de entre los hombres, se alimentó de hierba como los bueyes, su cuerpo fue bañado del rocío del cielo, hasta crecerle sus cabellos como plumas de águila y sus uñas como las de las aves.

31. kai epi sunteleiaV tou logou autou fwnhn ek tou ouranou hkouse soi legetai naboucodonosor basileu h basileia babulwnoV afhrhtai sou kai eterw didotai exouqenhmenw anqrwpw en tw oikw sou idou egw kaqisthmi auton epi thV basileiaV sou kai thn exousian sou kai thn doxan sou kai thn trufhn sou paralhyetai opwV epignwV oti exousian ecei o qeoV tou ouranou en th basileia twn anqrwpwn kai w ean boulhtai dwsei authn ewV de hliou anatolhV basileuV eteroV eufranqhsetai en tw oikw sou kai krathsei thV doxhV sou kai thV iscuoV sou kai thV exousiaV sou

31. «Al cabo del tiempo fijado, yo, Nabucodonosor, levanté los ojos al cielo, y la razón volvió a mí; entonces bendije al Altísimo, alabando y exaltando al que vive eternamente, cuyo imperio es un imperio eterno, y cuyo reino dura por todas las generaciones.

32. kai oi aggeloi diwxontai se epi eth epta kai ou mh ofqhV oud' ou mh lalhshV meta pantoV anqrwpou corton wV boun se ywmisousi kai apo thV clohV thV ghV estai h nomh sou idou anti thV doxhV sou dhsousi se kai ton oikon thV trufhV sou kai thn basileian sou eteroV exei

32. Los habitantes todos de la tierra ante él, como si no contaran, hace lo que quiere con el ejército del cielo y con los habitantes de la tierra. Nadie puede detener su mano o decirle: "¿Qué haces?"

33. ewV de prwi panta telesqhsetai epi se naboucodonosor basileu babulwnoV kai ouc usterhsei apo pantwn toutwn ouqen [33a] egw naboucodonosor basileuV babulwnoV epta eth epedhqhn corton wV boun eywmisan me kai apo thV clohV thV ghV hsqion kai meta eth epta edwka thn yuchn mou eiV dehsin kai hxiwsa peri twn amartiwn mou kata proswpon kuriou tou qeou tou ouranou kai peri twn agnoiwn mou tou qeou twn qewn tou megalou edehqhn [33b] kai ai triceV mou egenonto wV pterugeV aetou oi onuceV mou wsei leontoV hlloiwqh h sarx mou kai h kardia mou gumnoV periepatoun meta twn qhriwn thV ghV enupnion eidon kai uponoiai me eilhfasi kai dia cronou upnoV me elabe poluV kai nustagmoV epepese moi

33. «En aquel momento, la razón volvió a mí, y para gloria de mi realeza volvieron también a mí majestad y esplendor; mis consejeros y mis grandes me reclamaron, se me restableció en mi reino, y se me dio una grandeza todavía mayor.

34. kai epi sunteleia twn epta etwn o cronoV mou thV apolutrwsewV hlqe kai ai amartiai mou kai ai agnoiai mou eplhrwqhsan enantion tou qeou tou ouranou kai edehqhn peri twn agnoiwn mou tou qeou twn qewn tou megalou kai idou aggeloV eiV ekalese me ek tou ouranou legwn naboucodonosor douleuson tw qew tou ouranou tw agiw kai doV doxan tw uyistw to basileion tou eqnouV sou soi apodidotai

34. Ahora, pues, yo, Nabucodonosor, alabo, exalto y glorifico al Rey del Cielo, porque sus obras todas son verdad, justicia todos sus caminos; él sabe humillar a los que caminan con orgullo.»

35. []

35.

36. en ekeinw tw kairw apokatestaqh h basileia mou emoi kai h doxa mou apedoqh moi

36.

37. tw uyistw anqomologoumai kai ainw tw ktisanti ton ouranon kai thn ghn kai taV qalassaV kai touV potamouV kai panta ta en autoiV exomologoumai kai ainw oti autoV esti qeoV twn qewn kai kurioV twn kuriwn kai basileuV twn basilewn oti autoV poiei shmeia kai terata kai alloioi kairouV kai cronouV afairwn basileian basilewn kai kaqistwn eterouV ant' autwn [37a] apo tou nun autw latreusw kai apo tou fobou autou tromoV eilhfe me kai pantaV touV agiouV autou ainw oi gar qeoi twn eqnwn ouk ecousin en eautoiV iscun apostreyai basileian basilewV eiV eteron basilea kai apokteinai kai zhn poihsai kai poihsai shmeia kai qaumasia megala kai fobera kai alloiwsai upermegeqh pragmata kaqwV epoihsen en emoi o qeoV tou ouranou kai hlloiwsen ep' emoi megala pragmata egw pasaV taV hmeraV thV basileiaV mou peri thV yuchV mou tw uyistw qusiaV prosoisw eiV osmhn euwdiaV tw kuriw kai to areston enwpion autou poihsw egw kai o laoV mou to eqnoV mou kai ai cwrai mou ai en th exousia mou kai osoi elalhsan eiV ton qeon tou ouranou kai osoi an katalhfqwsi lalounteV ti toutouV katakrinw qanatw [37b] egraye de o basileuV naboucodonosor epistolhn egkuklion pasi toiV kata topon eqnesi kai cwraiV kai glwssaiV pasaiV taiV oikousaiV en pasaiV taiV cwraiV en geneaiV kai geneaiV kuriw tw qew tou ouranou aineite kai qusian kai prosforan prosferete autw endoxwV egw basileuV basilewn anqomologoumai autw endoxwV oti outwV epoihse met' emou en auth th hmera ekaqise me epi tou qronou mou kai thV exousiaV mou kai thV basileiaV mou en tw law mou ekrathsa kai h megalwsunh mou apokatestaqh moi [37c] naboucodonosor basileuV pasi toiV eqnesi kai pasaiV taiV cwraiV kai pasi toiV oikousin en autaiV eirhnh umin plhqunqeih en panti kairw kai nun upodeixw umin taV praxeiV aV epoihse met' emou o qeoV o megaV edoxe de moi apodeixai umin kai toiV sofistaiV umwn oti esti qeoV kai ta qaumasia autou megala to basileion autou basileion eiV ton aiwna h exousia autou apo genewn eiV geneaV kai apesteilen epistolaV peri pantwn twn genhqentwn autw en th basileia autou pasi toiV eqnesi toiV ousin upo thn basileian autou

37.



Lue Raamattu vuodessa

Liity yhteisöömme ja lue koko Raamattu 365 päivässä. Jäsennelty ja inspiroiva polku uskosi ja Raamatun tuntemuksesi syventämiseen.