Löydetty 1375 Tulokset: Odejdź Od Boga
Albowiem Żyd Mardocheusz był drugim po królu Aswersie i wielkim w oczach Żydów, i umiłowanym przez mnóstwo braci swoich. Troszczył się o dobro swego ludu i zabiegał o szczęście całego swojego narodu. (3a) I rzekł Mardocheusz: Przez Boga to się stało: (3b) Wspomniałem sobie bowiem sen, który miałem o tych sprawach: nic w nim nie było na próżno: (3c) małe źródło, które stało się rzeką, potem było światło i słońce, i woda wielka. Rzeką tą jest Estera, którą poślubił król i uczynił królową. (3d) A dwa smoki to jestem ja i Haman, (3e) narodami zaś są ci, którzy zgromadzili się, aby wygładzić imię Żydów. (3f) A naród mój to Izrael, który wołał do Boga i został ocalony. Pan ocalił naród swój i uwolnił nas Pan ze wszystkich nieszczęść, i uczynił Bóg znaki i cuda, jakie nie działy się wśród pogan. (3g) W tym celu sporządził dla losy: jeden dla ludu Bożego, a drugi dla narodów pogańskich. (3h) Oba te losy przyszły na godzinę i czas, i na dzień sądu wszystkich narodów przed oblicze Boga. (3i) Bóg zaś wspomniał na lud swój i oddał sprawiedliwość dziedzictwu swemu. (3k) I będą dla nich owe dni w miesiącu Adar, czternastego i piętnastego tegoż miesiąca, dniami zgromadzenia i radości, i wesołości przed obliczem Boga według pokoleń na wieki w Jego narodzie izraelskim. (3l) W czwartym roku panowania Ptolemeusza i Kleopatry przynieśli Dozyteusz, który uważał się za kapłana i lewitę, i Ptolemeusz, syn jego powyższy list dotyczący Frurai, który - jak powiadają - jest wiarygodny. Przetłumaczył go Lizymach, syn Ptolemeusza z Jerozolimy. (Księga Estery 10, 3)
Szatan na to do Pana: Czyż za darmo Hiob czci Boga? (Księga Hioba 1, 9)
Hiob jej odpowiedział: Mówisz jak kobieta szalona. Dobro przyjęliśmy z ręki Boga. Czemu zła przyjąć nie możemy? W tym wszystkim Hiob nie zgrzeszył swymi ustami. (Księga Hioba 2, 10)
Od gniewu Boga on ginie, upada od gniewu Jego oburzenia: (Księga Hioba 4, 9)
Czyż u Boga człowiek jest niewinny, czy u Stwórcy śmiertelnik jest czysty? (Księga Hioba 4, 17)
Lecz ja bym się zwrócił do Boga, Bogu przedstawiłbym sprawę. (Księga Hioba 5, 8)
Bo strzały Boga tkwią we mnie, moja dusza truciznę ich pije, strach przed Bogiem na mnie naciera. (Księga Hioba 6, 4)
Radzę do Boga się zwrócić, o łaskę do Wszechmocnego. (Księga Hioba 8, 5)
Tak z drogą niepomnych na Boga; nadzieja nieprawych zaginie, (Księga Hioba 8, 13)
Nie potępiaj mnie, powiem do Boga. Dlaczego dokuczasz mi, powiedz! (Księga Hioba 10, 2)
Czy dosięgniesz głębin Boga, dotrzesz do granic Wszechmocnego? (Księga Hioba 11, 7)
Spokojne namioty złoczyńców, kto gniewa Boga, jest dufny; za rękę go Bóg prowadzi. (Księga Hioba 12, 6)
