Księga Mądrości, 8

1. Sięga potężnie od krańca do krańca i włada wszystkim z dobrocią.

1. adtingit enim a fine usque ad finem fortiter et disponit omnia suaviter

2. Ją to pokochałem, jej od młodości szukałem: pragnąłem ją sobie wziąć za oblubienicę i stałem się miłośnikiem jej piękna.

2. hanc amavi et exquisivi a juventute mea et quæsivi sponsam mihi adsumere et amator factus sum formæ illius

3. Sławi ona swe szlachetne pochodzenie, gdyż obcuje z Bogiem i miłuje ją Władca wszechrzeczy,

3. generositatem glorificat contubernium habens Dei sed et omnium Dominus dilexit illam

4. bo jest wtajemniczona w wiedzę Boga i w Jego dziełach dokonuje wyboru.

4. doctrix est enim disciplinæ Dei et electrix operum illius

5. Jeśli w życiu bogactwo jest dobrem pożądanym - cóż cenniejszego niż Mądrość, która wszystko sprawia?

5. et si divitiæ appetuntur in vita quid sapientiæ locupletius quæ omnia operatur

6. Jeśli rozwaga jest twórcza - któreż ze stworzeń bardziej twórcze niż Mądrość?

6. si autem sensus operatur quis horum quæ sunt magis quam illa est artifex

7. I jeśli kto miłuje sprawiedliwość - jej to dziełem są cnoty: uczy bowiem umiarkowania i roztropności, sprawiedliwości i męstwa, od których nie ma dla ludzi nic lepszego w życiu.

7. et si justitiam quis diligit labores hujus magnas habent virtutes sobrietatem enim et sapientiam docet et justitiam et virtutem quibus utilius nihil est in vita hominibus

8. A jeśli kto jest żądny wielkiej wiedzy - ona zna przeszłość i o przyszłości wnioskuje, zna zawiłości słów i rozwiązania zagadek, wiedza wyprzedza znaki i cuda, następstwa chwil i czasów.

8. et si multitudinem scientiæ desiderat quis scit præterita et de futuris æstimat scit versutias sermonum et dissolutiones argumentorum signa et monstra scit antequam fiant et eventus temporum et sæculorum

9. Postanowiłem więc wziąć ją za towarzyszkę życia, wiedząc, że mi będzie doradczynią w dobrem, a w troskach i w smutku pociechą.

9. proposui ergo hanc adducere mihi ad convivendum sciens quoniam communicabit mecum de bonis et erit adlocutio cogitationis et tædii mei

10. Dzięki niej znajdę chwałę u ludu i cześć u starszych, sam będąc młody.

10. habebo propter hanc claritatem ad turbas et honorem apud seniores juvenis

11. Bystrym znajdą mnie w sądzie, wzbudzę podziw u możnych.

11. acutus inveniar in judicio et in conspectu potentium admirabilis ero et facies principum mirabuntur me

12. Gdy będę milczał - wyczekiwać będą, a gdy przemówię - uważać; i jeśli długo przemawiać będę - położą rękę na ustach.

12. tacentem me sustinebunt et loquentem me respicient et sermocinante plura manus ori suo inponent

13. Przez nią zdobędę nieśmiertelność, zostawię wieczną pamięć potomnym.

13. propterea habebo per hanc inmortalitatem et memoriam æternam his qui post me futuri sunt relinquam

14. Będę władał ludami, poddane mi będą narody:

14. disponam populos et nationes mihi erunt subiectæ

15. usłyszawszy mnie ulękną się władcy straszliwi. Okażę się dobrym wśród ludu i mężnym na wojnie.

15. timebunt me audientes reges horrendi in multitudine videbor bonus et in bello fortis

16. Wszedłszy do swego domu przy niej odpocznę, bo obcowanie z nią nie sprawia przykrości ani współżycie z nią nie przynosi udręki, ale wesele i radość.

16. intrans in domum meam conquiescam cum illa non enim habet amaritudinem conversatio illius nec tædium convictus ipsius sed lætitiam et gaudium

17. Gdym sobie nad tym pomyślał i rozważyłem to w sercu, że w zażyłości z Mądrością leży nieśmiertelność,

17. hæc cogitans apud me et commemorans in corde meo quoniam inmortalitas est in cogitatione sapientiæ

18. w przyjaźni z nią szlachetna rozkosz, w dziełach jej rąk nieprzebrane bogactwa, a roztropność we wspólnych z nią ćwiczeniach i sława w posiadaniu jej nauki - krążyłem, szukając, jak by ją wziąć do siebie.

18. et in amicitia illius delectatio bona et in operibus manuum illius honestas sine defectione et in certamine loquellæ illius sapientia et præclaritas in communicatione sermonum ipsius circuibam quærens ut mihi illam adsumerem

19. Byłem dzieckiem dorodnym i dusza przypadła mi dobra,

19. puer autem eram ingeniosus et sortitus sum animam bonam

20. a raczej: będąc dobrym wszedłem do ciała nieskalanego.

20. et cum essem magis bonus veni ad corpus incoinquinatum

21. Wiedząc jednak, że nie zdobędę jej inaczej, tylko jeśli Bóg udzieli - a i to już było sprawą Mądrości wiedzieć, czyja jest ta łaska - udałem się do Pana i błagałem Go i mówiłem z całego serca:

21. et ut scivi quoniam aliter non possum esse continens nisi Deus det et hoc ipsum erat sapientiæ scire cujus esset hoc donum adii Dominum et deprecatus sum illum et dixi ex totis præcordiis meis