Mosaico decorativo

1. Enquanto percorria as províncias superiores, soube o rei Antíoco que na Pérsia, em Elimaida, havia uma cidade famosa por suas riquezas, sua prata e seu ouro.*

1. Mientras el rey Antíoco recorría las provincias del norte, supo que Elimaida, en Persia, era una ciudad famosa por la abundancia de oro y plata;

2. Seu templo, extremamente rico, possuía véus de ouro, escudos, couraças e armas, abandonados ali por Alexandre, filho de Filipe, rei da Macedônia, que foi o primeiro a reinar sobre a Grécia.

2. que había un templo riquísimo con piezas de armadura de oro, coraza y armas dejadas por Alejandro, hijo de Filipo, rey de Macedonia, primer rey de Grecia.

3. Dirigiu-se ele para essa cidade, com a finalidade de tomá-la e pilhá-la, mas foi em vão, porque os habitantes haviam sido prevenidos.

3. Fue allá, e intentó apoderarse de la ciudad; pero no lo consiguió porque sus habitantes conocieron su intención y

4. Eles se aprontaram para lhe resistir e ele teve que voltar de lá, para alcançar Babilônia com grande humilhação.

4. salieron armados contra él; tuvo que huir, alejándose con inmensa tristeza, para volver a Babilonia.

5. E eis que, na Pérsia, um mensageiro veio dizer-lhe que as tropas enviadas à Judeia tinham sido derrotadas,

5. Estando todavía en Persia le comunicaron las derrotas de los ejércitos enviados a Judea;

6. e que Lísias, tendo partido a princípio com um poderoso exército, havia fugido na presença dos judeus, os quais haviam aumentado ainda suas forças com armas e tropas e se tinham enriquecido com todo o material raptado de seus campos devastados.

6. que Lisias, aunque había ido con un ejército poderosísimo, tuvo que huir ante los judíos, que se habían fortalecido con las armas y abundante botín apresados a los ejércitos vencidos;

7. Eles tinham também destruído a Abominação edificada por ele sobre o altar, em Jerusalém, e haviam cercado o templo com altas muralhas, como outrora, assim como a cidade de Betsur.

7. que habían destruido el ídolo repugnante levantado por él sobre el altar de Jerusalén y habían rodeado de altas murallas, como antes, el templo y Betsur, una de sus ciudades.

8. Ouvindo essas novas, o rei ficou irado e profundamente perturbado. Atirou-se à cama e caiu doente de tristeza, porque os acontecimentos não tinham cor­respondido à sua expectativa.

8. Estas noticias le afectaron profundamente, hasta el punto que cayó enfermo en cama de tristeza por no haber realizado sus propósitos.

9. Passou assim muitos dias, porque sua mágoa se renovava sem cessar e pensava na morte.

9. Así estuvo muchos días, en estado de profunda angustia. Creyendo que iba a morir,

10. Mandou chamar todos os seus amigos e lhes disse: “O sono fugiu de meus olhos e meu coração desfalece de tristeza.

10. llamó a sus amigos y les dijo: "El sueño ha huido de mis ojos, y la angustia me agobia el corazón.

11. Eu repito para mim mesmo: Em que aflição fui eu cair e a que desolação fui eu reduzido até o presente! Eu, que era bom e querido no tempo de meu poder!

11. Y me digo: ¡A qué tribulaciones he llegado y en qué mar de tristezas me encuentro yo, que era feliz y amado en los días de mi poder!

12. Mas agora me lembro dos males que causei em Jerusalém, de todos os objetos de ouro e de prata que saqueei, e de todos os habitantes de Judá que exterminei sem motivo.

12. Pasan ahora por mi mente los crímenes cometidos en Jerusalén, los objetos de plata y oro que quité, los habitantes de Judea que exterminé sin motivo.

13. Reconheço que foi por causa disso que todos esses males me fulminaram, e agora morro de tristeza numa terra estrangeira”.

13. Ahora reconozco que por esto me han venido estas desgracias y que muero de pena en tierra extraña".

14. Chamou Filipe, um de seus amigos, e constituiu-o regente de todo o reino.

14. Llamó a Filipo, uno de sus amigos, y lo nombró jefe de todo su reino;

15. Entregou-lhe seu diadema, seu manto e seu anel, com a responsabilidade de guiar seu filho Antíoco e de educá-lo para sua realeza.

15. le dio su corona, el mando y el anillo, con el encargo de educar a su hijo Antíoco y prepararlo para el gobierno.

16. O rei Antíoco morreu ali, no ano cento e quarenta e nove.

16. Atíoco murió allí el año 149.

17. Por sua vez, apenas soube Lísias que o rei tinha morrido, elevou ao trono seu filho Antíoco, a quem havia educado desde a infância, e deu-lhe o nome de Eupátor.

17. Lisias, al enterarse de la muerte del rey, proclamó rey a su hijo Antíoco, a quien había educado desde niño, y le apellidó Eupator.

18. Nesse ínterim, os ocupantes da fortaleza importunavam os judeus que se dirigiam ao templo, procuravam constantemente causar-lhes dano, para apoiar os gentios.

18. Los de la ciudadela tenían bloqueados a los israelitas en torno al templo y trataban continuamente de hacerles daño y apoyar a los gentiles.

19. Judas resolveu arrancar-lhes das mãos a fortaleza e convocou todo o povo para sitiá-los.

19. Judas decidió acabar con ellos, y convocó a todo el pueblo para sitiarlos.

20. Reuniram-se, portanto, para começar o cerco no ano cento e cinquenta, e construíram balistas e máquinas de guerra.

20. Se reunieron, y comenzaron el asedio el año 150, con ballestas y máquinas de guerra.

21. Mas alguns dos sitiados, aos quais se juntaram alguns israelitas perversos, fugiram

21. Pero algunos asediados rompieron el cerco, se juntaron con unos israelitas renegados

22. e correram ao rei para lhe dizer: “Até quando deixarás de fazer justiça e vingar nossos irmãos?

22. y fueron a decir al rey: "¿Cuándo irás a hacer justicia y a vengar a nuestros hermanos?

23. Julgamos bom servir a teu pai, obedecer suas ordens e seguir suas leis;

23. Nosotros aceptamos servir a tu padre, obedecer sus órdenes y observar sus leyes.

24. e os filhos de nosso povo se afastaram de nós como dos estrangeiros. Eles cercam a fortaleza; mal capturam um dos nossos, matam-no e pilham os nossos bens.

24. Por esto nos han odiado los de nuestro pueblo, han matado a cuantos de nosotros han encontrado y nos han quitado nuestros bienes.

25. E não é somente sobre nós que eles estendem a mão, mas ainda contra os povos vizinhos.

25. Y no sólo han puesto su mano sobre nosotros, sino también sobre los países limítrofes.

26. Eis que hoje eles se empossaram da fortaleza, para serem senhores do templo e da cidade, e fortificaram Betsur.

26. Han sitiado la ciudadela de Jerusalén para conquistarla, y han fortificado el templo y Betsur.

27. Se tu não os prevenires, farão ainda piores males e tu não poderás mais detê-los”.

27. Si no te apresuras a detenerlos, harán cosas peores y no podrás frenarlos".

28. A essas palavras, o rei se encolerizou. Convocou todos os seus amigos, os generais de seus exércitos e os chefes de sua cavalaria.

28. Al oír esto el rey montó en cólera y reunió a sus amigos, los jefes del ejército y los capitanes de caballería.

29. E ajuntaram-se a ele outros reinos e ilhas marítimas, tropas de mercenários.

29. Llegaron de otros reinos y de las islas del mar tropas mercenarias,

30. Seu exército atingiu a cem mil infantes, vinte mil cavaleiros e trinta e dois elefantes, prontos para a guerra.

30. juntando un ejército de cien mil soldados de infantería, veinte mil de caballería y treinta y dos elefantes adiestrados para la guerra.

31. Atravessaram eles a Idumeia e acamparam diante de Betsur, onde combateram por muito tempo. Construíram máquinas de guerra, mas os sitiados saíram e lançaram fogo, lutando com coragem.

31. Atravesaron Idumea, acamparon junto a Betsur y la asaltaron durante muchos días con máquinas de guerra; pero los sitiados salieron y quemaron las máquinas, luchando heroicamente.

32. Abandonando a fortaleza, veio Judas estabelecer-se em Bet-Zacarias, defronte do campo de luta do rei.

32. Entonces Judas se alejó de la ciudadela y acampó en Bet Zacaría, frente al campamento del rey.

33. Ao amanhecer, levantou-se o rei e dirigiu impetuosamente suas tropas em direção a Bet-Zacarias. As forças se prepararam para o combate e soaram as trombetas.

33. El rey se levantó temprano, y mandó a su ejército avanzar rápidamente hacia Bet Zacaría, donde sus tropas se pusieron en orden de batalla al toque de las trompetas.

34. Mostraram aos elefantes sucos de uva e de amora para incitá-los ao combate.

34. Los soldados emborracharon a los elefantes con zumo de uvas y moras para excitarlos en la lucha.

35. Foram repartidos nas falanges, pondo-se em volta de cada elefante mil homens armados de cotas de malhas e de capacetes de bronze para a cabeça. Quinhentos cavaleiros escolhidos estavam igualmente ao redor de cada animal.

35. Repartieron los animales entre los batallones, poniendo con cada elefante mil hombres con corazas de malla y yelmos de bronce en la cabeza; quinientos jinetes escogidos

36. Esses cavaleiros tinham o costume de estar com o animal onde quer que ele estivesse e de ir aonde ele ia sem jamais se afastarem dele.

36. precedían todos los movimientos de la bestia y la acompañaban a todas partes sin alejarse jamás de ella.

37. Sobre cada um havia também fortes torres de madeira, muito firmes e defendidas pelas máquinas. Sobre cada um havia também valentes guerreiros, que combatiam lá em cima, além do condutor indiano.

37. Sobre cada elefante, como defensa, iba montada una torre sólida de madera, bien protegida y sujeta con cinchas; y en cada torre tres hombres valientes, además del indio que lo guiaba.

38. O rei dispôs o restante da cavalaria de um lado e de outro, nas duas alas, para manobrar e proteger as falanges.

38. El rey dispuso el resto de la caballería en los dos flancos del ejército para provocar el temor y proteger a los batallones.

39. Quando o sol brilhou sobre os escudos de ouro e bronze, a montanha resplandeceu, como que iluminada por outras tantas lâmpadas.

39. Cuando el sol se reflejó en los escudos de oro y bronce, resplandecieron las montañas y brillaron como llamas de fuego.

40. Uma parte das tropas do rei se espalhou sobre as colinas e outra pela planície, caminhando com precaução e em boa ordem.

40. Una parte del ejército del rey se desplegó en las cumbres de las montañas; otra en la llanura, avanzando todos con seguridad y orden.

41. O ruído de seu nú­mero, de sua marcha, da colisão de suas armas era pavoroso, porque era um exército extremamente numeroso e possante.

41. Cuantos oían el clamor de aquella muchedumbre, la marcha de tanta gente y el ruido de las armas quedaban aterrorizados: era verdaderamente un ejército numeroso y temible.

42. Judas, no entanto, avançou com os seus para travar a batalha. Seiscentos ho­mens do exército do rei foram aniquilados.

42. Judas se acercó con su ejército y atacó; cayeron seis mil hombres del ejército real.

43. Eleazar, cognominado Auarã, viu que um dos elefantes estava armado com a armadura real e ultrapassava todos os outros. Supondo que o rei estivesse em cima,*

43. Eleazar, apellidado Avarán, observó que un elefante, engualdrapado con coraza regia, sobresalía de los demás; y suponiendo que el rey estaría montado en él,

44. entregou-se a si mesmo para salvar todo o povo e conquistar um nome eterno.

44. se propuso salvar a su pueblo y conquistar fama inmortal.

45. Precipitou-se audaciosamente nessa direção, para o meio da falange, matando à direita e à esquerda e separando o inimigo de lado a lado.

45. Corrió con arrojo hacia el elefante por en medio del batallón, matando a derecha e izquierda y consiguiendo que todos se apartasen de él.

46. Conseguiu chegar até o elefante e, tomando posição abaixo dele, matou-o. O animal rolou sobre Eleazar, que ali morreu.

46. Se puso bajo el elefante, le clavó la espada y lo mató. El elefante cayó encima de él, y murió.

47. No entanto, averiguando o poder do exército real e a impetuosidade de suas tropas, retiraram-se os judeus.

47. Pero los judíos, al ver las fuerzas del rey y el valor de su ejército, se retiraron.

48. Mas os soldados do rei subiram-lhe ao encontro até Jerusalém, dirigindo-se então o rei à Judeia e ao monte Sião.

48. El ejército real los persiguió hasta Jerusalén, acampó en Judea y sitió el monte Sión;

49. Fez um acordo de paz com os habitantes de Betsur, porquanto estes saíram da cidade, porque já não tinham víveres para continuar ali, pois era o ano sabático.

49. hizo las paces con los de Betsur, que salieron de la ciudad, pues no tenían víveres para mantener el asedio por ser año sabático para la tierra.

50. Assim, o rei apoderou-se da cidade e pôs nela uma guarnição.

50. El rey se apoderó así de Betsur y puso una guarnición para custodiarla.

51. Por muitos dias cercou a cidade santa, construiu máquinas de guerra, guindastes para lançar fogo e pedras, escorpiões para lançar flechas e fundas.

51. Durante muchos días acampó ante el templo y allí colocó ballestas, máquinas de guerra, lanzafuegos, catapultas, escorpiones para lanzar flechas y hondas.

52. De seu lado, os sitiados construíram também máquinas, para se oporem aos seus inimigos, e combateram por muito tempo.

52. Los sitiados también construyeron máquinas contra las de los sitiadores y lucharon largo tiempo.

53. Todavia, faltavam víveres nos celeiros, por ser o sétimo ano, e todos os que se achavam refugiados na Judeia, para fugir dos gentios, tinham esgotado o resto da reserva.*

53. Pero carecían de víveres en los almacenes por ser el año séptimo y porque los israelitas llegados a Judea de los países paganos habían consumido las reservas.

54. Restavam afinal poucos homens para a defesa do templo, atingidos como estavam pela fome e por dispersarem-se cada um para sua casa.

54. Quedaron pocos hombres en el templo, pues había ya mucha hambre; los otros se fueron cada uno a su casa.

55. Filipe, que antes de morrer o rei Antíoco fora designado para educar seu filho Antíoco para a realeza,

55. Entretanto, Filipo, a quien el rey Antíoco había confiado en vida la educación de su hijo Antíoco para prepararlo para gobernar,

56. tinha chegado da Pérsia e da Média com o exército do rei e procurava apoderar-se do governo.

56. había vuelto de Persia y Media con el ejército que había acompañado al rey, e intentaba hacerse con las riendas del gobierno.

57. Soube-o Lísias e apressou a partida dizendo ao rei, aos oficiais e aos homens: “Estamos nos enfraquecendo aqui dia após dia. Temos poucos víveres e o lugar que sitiamos é forte, enquanto nos devemos ocupar com os negócios do reino.

57. Lisias, al enterarse de esto, decidió partir rápidamente, y dijo al rey, a los generales del ejército y a los soldados: "Cada día venimos a menos, escasean los víveres, el lugar que sitiamos está fuertemente defendido, y tenemos la obligación de ocuparnos de los problemas del reino.

58. Estendamos a mão a esses homens e façamos a paz com eles e com toda a sua raça.

58. Hagamos la paz con estos hombres y un pacto con su nación.

59. Deixemo-los viver como outrora segundo as suas próprias leis, porque foi por causa dessas leis que abolimos, que eles se revoltaram e fizeram tudo isso”.

59. Dejémosles que vivan según sus costumbres como antes, pues se han enfurecido contra nosotros y han hecho todo esto porque nosotros hemos abolido sus leyes".

60. Essa proposta agradou ao rei e aos generais. Enviou, pois, alguém para tratar da paz com os sitiados, que a aceitaram.

60. Esto agradó al rey y a los jefes, y el rey envió a tratar la paz con los judíos, quienes la aceptaron.

61. Sob a palavra de juramento feito pelo rei e os generais, abandonaram a fortaleza.

61. El rey y los jefes confirmaron el tratado con juramento, y los judíos salieron de la fortaleza.

62. O rei subiu o monte Sião e visitou as fortificações, mas violou a palavra dada e ordenou a destruição da muralha.

62. El rey subió al monte Sión y, al ver las fortificaciones, rompió el juramento y mandó destruir el muro que lo cercaba.

63. Em seguida, partiu a toda pressa, e voltou para Antioquia, onde achou Filipe como senhor da cidade. Atacou-a e tomou a cidade à força.

63. Luego partió aprisa y volvió a Antioquía, donde encontró a Filipo dueño de la ciudad. Luchó contra él, y se apoderó de la ciudad por la fuerza.


Bíblia Ave Maria - Kaikki oikeudet pidätetään.


Lue Raamattu vuodessa

Liity yhteisöömme ja lue koko Raamattu 365 päivässä. Jäsennelty ja inspiroiva polku uskosi ja Raamatun tuntemuksesi syventämiseen.