Gênesis, 29
1. kai exaraV iakwb touV podaV eporeuqh eiV ghn anatolwn proV laban ton uion baqouhl tou surou adelfon de rebekkaV mhtroV iakwb kai hsau
1. Jacó pôs-se de novo a caminho e foi para a terra dos filhos do oriente.
2. kai ora kai idou frear en tw pediw hsan de ekei tria poimnia probatwn anapauomena ep' autou ek gar tou freatoV ekeinou epotizon ta poimnia liqoV de hn megaV epi tw stomati tou freatoV
2. Olhando em torno de si, viu no campo um poço junto do qual estavam deitados três rebanhos de ovelhas. Esse poço servia de bebedouro para os rebanhos. Mas, sendo grande a pedra que cobria a abertura do poço
3. kai sunhgonto ekei panta ta poimnia kai apekulion ton liqon apo tou stomatoV tou freatoV kai epotizon ta probata kai apekaqistwn ton liqon epi to stoma tou freatoV eiV ton topon autou
3. somente a removiam de cima quando todos os rebanhos fossem recolhidos. Davam então de beber aos animais e recolocavam a pedra no seu devido lugar.
4. eipen de autoiV iakwb adelfoi poqen este umeiV oi de eipan ek carran esmen
4. Jacó disse aos pastores: “Meus irmãos, de onde sois?”. “Somos de Harã” – responderam.
5. eipen de autoiV ginwskete laban ton uion nacwr oi de eipan ginwskomen
5. “Conheceis porventura Labão, filho de Nacor?”. “Sim.”
6. eipen de autoiV ugiainei oi de eipan ugiainei kai idou rachl h qugathr autou hrceto meta twn probatwn
6. “Como vai ele?”. “Vai muito bem; e eis justamente sua filha Raquel que vem com o rebanho.”
7. kai eipen iakwb eti estin hmera pollh oupw wra sunacqhnai ta kthnh potisanteV ta probata apelqonteV boskete
7. “É ainda pleno dia – tornou Jacó – e não é hora de se recolherem os rebanhos. Dai de beber às ovelhas e levai-as de novo ao pasto.”
8. oi de eipan ou dunhsomeqa ewV tou sunacqhnai pantaV touV poimenaV kai apokuliswsin ton liqon apo tou stomatoV tou freatoV kai potioumen ta probata
8. “Não o podemos – responderam eles – antes que todos os rebanhos estejam reunidos. Tiramos então a pedra de cima do poço e damos de beber aos animais.”
9. eti autou lalountoV autoiV kai rachl h qugathr laban hrceto meta twn probatwn tou patroV authV auth gar ebosken ta probata tou patroV authV
9. Falava ainda com eles, quando chegou Raquel com o rebanho do seu pai, porque era pastora.
10. egeneto de wV eiden iakwb thn rachl qugatera laban adelfou thV mhtroV autou kai ta probata laban adelfou thV mhtroV autou kai proselqwn iakwb apekulisen ton liqon apo tou stomatoV tou freatoV kai epotisen ta probata laban tou adelfou thV mhtroV autou
10. Logo que Jacó viu Raquel, filha de Labão, irmão de sua mãe, aproximou-se, rolou a pedra de cima da boca do poço e deu de beber às ovelhas de Labão.
11. kai efilhsen iakwb thn rachl kai bohsaV th fwnh autou eklausen
11. Depois beijou Raquel e pôs-se a chorar.
12. kai anhggeilen th rachl oti adelfoV tou patroV authV estin kai oti uioV rebekkaV estin kai dramousa aphggeilen tw patri authV kata ta rhmata tauta
12. Contou-lhe que era parente de seu pai e filho de Rebeca; e ela correu a anunciar isso ao seu pai.
13. egeneto de wV hkousen laban to onoma iakwb tou uiou thV adelfhV autou edramen eiV sunanthsin autw kai perilabwn auton efilhsen kai eishgagen auton eiV ton oikon autou kai dihghsato tw laban pantaV touV logouV toutouV
13. Tendo Labão ouvido falar de Jacó, filho de sua irmã, correu-lhe ao encontro, abraçou-o, beijou-o e o conduziu à sua casa. Jacó contou-lhe tudo o que se tinha passado,
14. kai eipen autw laban ek twn ostwn mou kai ek thV sarkoV mou ei su kai hn met' autou mhna hmerwn
14. e Labão disse-lhe: “Sim, tu és de meus ossos e de minha carne”. Jacó ficou em casa dele um mês inteiro.
15. eipen de laban tw iakwb oti gar adelfoV mou ei ou douleuseiV moi dwrean apaggeilon moi tiV o misqoV sou estin
15. E Labão disse-lhe: “Acaso, porque és meu parente, me servirás de graça? Dize-me que salário queres”.
16. tw de laban duo qugatereV onoma th meizoni leia kai onoma th newtera rachl
16. Ora, Labão tinha duas filhas: a mais velha chamava-se Lia, e a mais nova Raquel.
17. oi de ofqalmoi leiaV asqeneiV rachl de kalh tw eidei kai wraia th oyei
17. Lia tinha os olhos ternos, e Raquel era bela de corpo e de rosto.
18. hgaphsen de iakwb thn rachl kai eipen douleusw soi epta eth peri rachl thV qugatroV sou thV newteraV
18. Jacó, que amava Raquel, disse a Labão: “Eu te servirei sete anos por Raquel, tua filha mais nova”.
19. eipen de autw laban beltion dounai me authn soi h dounai me authn andri eterw oikhson met' emou
19. “É melhor – respondeu Labão – dá-la a ti que a outro: fica comigo.”
20. kai edouleusen iakwb peri rachl eth epta kai hsan enantion autou wV hmerai oligai para to agapan auton authn
20. Assim, Jacó serviu por Raquel sete anos, que lhe pareceram dias, tão grande era o amor que lhe tinha.
21. eipen de iakwb proV laban apodoV thn gunaika mou peplhrwntai gar ai hmerai mou opwV eiselqw proV authn
21. Disse, pois, a Labão: “Dá-me minha mulher, porque está completo o meu tempo e quero desposá-la”.
22. sunhgagen de laban pantaV touV andraV tou topou kai epoihsen gamon
22. Labão reuniu todos os habitantes do lugar e deu um banquete.
23. kai egeneto espera kai labwn laban leian thn qugatera autou eishgagen authn proV iakwb kai eishlqen proV authn iakwb
23. Mas, à noite, conduziu Lia a Jacó, que se uniu com ela.
24. edwken de laban leia th qugatri autou zelfan thn paidiskhn autou auth paidiskhn
24. E deu à sua filha Lia, sua escrava Zelfa.
25. egeneto de prwi kai idou hn leia eipen de iakwb tw laban ti touto epoihsaV moi ou peri rachl edouleusa para soi kai ina ti parelogisw me
25. Pela manhã, viu Jacó que tinha ficado com Lia. E disse a Labão: “Que me fizeste? Não foi por Raquel que te servi? Por que me enganaste?”.
26. eipen de laban ouk estin outwV en tw topw hmwn dounai thn newteran prin h thn presbuteran
26. “Aqui – respondeu Labão – não é costume casar a mais nova antes da mais velha.
27. sunteleson oun ta ebdoma tauthV kai dwsw soi kai tauthn anti thV ergasiaV hV erga par' emoi eti epta eth etera
27. Acaba a semana com esta, e depois te darei também sua irmã, na condição que me sirvas ainda sete anos.”
28. epoihsen de iakwb outwV kai aneplhrwsen ta ebdoma tauthV kai edwken autw laban rachl thn qugatera autou autw gunaika
28. Assim fez Jacó: acabou a semana com Lia, e depois lhe deu Labão por mulher sua filha Raquel,
29. edwken de laban rachl th qugatri autou ballan thn paidiskhn autou auth paidiskhn
29. dando por serva a Raquel sua escrava Bala.
30. kai eishlqen proV rachl hgaphsen de rachl mallon h leian kai edouleusen autw epta eth etera
30. Jacó uniu-se também a Raquel, a quem amou mais do que a Lia. E serviu ainda por sete anos em casa de Labão.
31. idwn de kurioV oti miseitai leia hnoixen thn mhtran authV rachl de hn steira
31. O Senhor, vendo que Lia era desprezada, tornou-a fecunda, enquanto Raquel permanecia estéril.*
32. kai sunelaben leia kai eteken uion tw iakwb ekalesen de to onoma autou roubhn legousa dioti eiden mou kurioV thn tapeinwsin nun me agaphsei o anhr mou
32. Lia concebeu e deu à luz um filho, ao qual chamou Rúben, “porque – dizia ela – o Senhor olhou minha aflição; agora meu marido me amará”.*
33. kai sunelaben palin leia kai eteken uion deuteron tw iakwb kai eipen oti hkousen kurioV oti misoumai kai prosedwken moi kai touton ekalesen de to onoma autou sumewn
33. Concebeu de novo e deu à luz outro filho. “O Senhor – disse ela – vendo que era desprezada, deu-me ainda este.” E pôs-lhe o nome de Simeão.
34. kai sunelaben eti kai eteken uion kai eipen en tw nun kairw proV emou estai o anhr mou etekon gar autw treiV uiouV dia touto ekalesen to onoma autou leui
34. Concebeu ainda e deu à luz mais um filho. “Desta vez – disse ela – meu marido se apegará a mim, porque já lhe dei à luz três filhos.” Por isso, deu-lhe o nome de Levi.
35. kai sullabousa eti eteken uion kai eipen nun eti touto exomologhsomai kuriw dia touto ekalesen to onoma autou iouda kai esth tou tiktein
35. Concebeu ainda e deu à luz um filho. E disse: “Desta vez, louvarei ao Senhor”. E chamou-o Judá. Depois cessou de ter filhos.