Isaías, 31
1. Ai dos que descem ao Egito a buscar socorro, esperando nos (seus) cavalos, tendo confiança nos seus carros, porque são muitos, e nos cavaleiros, porque são valentes, em vez de lançarem os olhos para o Santo de Israel e buscarem o Senhor!
1. οὐαὶ οἱ καταβαίνοντες εἰς Αἴγυπτον ἐπὶ βοήθειαν οἱ ἐφ’ ἵπποις πεποιθότες καὶ ἐφ’ ἅρμασιν ἔστιν γὰρ πολλά καὶ ἐφ’ ἵπποις πλῆθος σφόδρα καὶ οὐκ ἦσαν πεποιθότες ἐπὶ τὸν ἅγιον τοῦ Ισραηλ καὶ τὸν θεὸν οὐκ ἐξεζήτησαν
2. (Infelizes!) pois o mesmo (Senhor) é sábio (por excelência), envia-lhes calamidades, não deixa de cumprir as suas palavras; levantar-se-á contra a casa dos maus e contra o auxílio dos que cometem a iniquidade.
2. καὶ αὐτὸς σοφὸς ἦγεν ἐπ’ αὐτοὺς κακά καὶ ὁ λόγος αὐτοῦ οὐ μὴ ἀθετηθῇ καὶ ἐπαναστήσεται ἐπ’ οἴκους ἀνθρώπων πονηρῶν καὶ ἐπὶ τὴν ἐλπίδα αὐτῶν τὴν ματαίαν
3. O Egito é um homem, e não um Deus; os seus cavalos são carne, e não espírito. Quando o Senhor estender a sua mão, cambaleará o auxiliador, cairá o auxiliado, e todos juntamente perecerão.
3. Αἰγύπτιον ἄνθρωπον καὶ οὐ θεόν ἵππων σάρκας καὶ οὐκ ἔστιν βοήθεια ὁ δὲ κύριος ἐπάξει τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπ’ αὐτούς καὶ κοπιάσουσιν οἱ βοηθοῦντες καὶ ἅμα πάντες ἀπολοῦνται
4. Porque isto me diz o Senhor: Assim como ruge o leão, ou o cachorro do leão, sobre a sua presa, - ainda que se apresente diante um tropel de pastores, não se aterrará ao seu alarido, nem se espantará da sua multidão - assim descerá o Senhor dos exércitos para pelejar sobre o monte Sião, sobre a sua colina.
4. ὅτι οὕτως εἶπέν μοι κύριος ὃν τρόπον ἐὰν βοήσῃ ὁ λέων ἢ ὁ σκύμνος ἐπὶ τῇ θήρᾳ ᾗ ἔλαβεν καὶ κεκράξῃ ἐπ’ αὐτῇ ἕως ἂν ἐμπλησθῇ τὰ ὄρη τῆς φωνῆς αὐτοῦ καὶ ἡττήθησαν καὶ τὸ πλῆθος τοῦ θυμοῦ ἐπτοήθησαν οὕτως καταβήσεται κύριος σαβαωθ ἐπιστρατεῦσαι ἐπὶ τὸ ὄρος τὸ Σιων ἐπὶ τὰ ὄρη αὐτῆς
5. Como as aves que voam (em volta do seu ninho), assim protegerá Jerusalém o Senhor dos exércitos; protegerá e livrará, preservará e salvará.
5. ὡς ὄρνεα πετόμενα οὕτως ὑπερασπιεῖ κύριος ὑπὲρ Ιερουσαλημ καὶ ἐξελεῖται καὶ περιποιήσεται καὶ σώσει
6. Convertei-vos, filhos de Israel, àquele de quem vos tínheis afastado.
6. ἐπιστράφητε οἱ τὴν βαθεῖαν βουλὴν βουλευόμενοι καὶ ἄνομον
7. Naquele dia cada um lançará fora os seus ídolos de prata, e os seus ídolos de ouro, que vós fabricastes com as vossas mãos para pecar.
7. ὅτι τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ἀπαρνήσονται οἱ ἄνθρωποι τὰ χειροποίητα αὐτῶν τὰ ἀργυρᾶ καὶ τὰ χρυσᾶ ἃ ἐποίησαν αἱ χεῖρες αὐτῶν
8. Assur cairá ao fio da espada, mas não da espada dum homem; pois a espada, que o há-de trespassar, não será espada de um mortal (mas de Deus). Ele fugirá diante da espada, e serão tributários (ou subjugados) os seus jovens (guerreiros).
8. καὶ πεσεῖται Ασσουρ οὐ μάχαιρα ἀνδρὸς οὐδὲ μάχαιρα ἀνθρώπου καταφάγεται αὐτόν καὶ φεύξεται οὐκ ἀπὸ προσώπου μαχαίρας οἱ δὲ νεανίσκοι ἔσονται εἰς ἥττημα
9. Desfalecerá de terror a sua fortaleza, e os seus príncipes, espavoridos, abandonarão as suas bandeiras. (Assim) disse o Senhor, que tem o seu fogo em Sião, e a sua fornalha em Jerusalém.
9. πέτρᾳ γὰρ περιλημφθήσονται ὡς χάρακι καὶ ἡττηθήσονται ὁ δὲ φεύγων ἁλώσεται τάδε λέγει κύριος μακάριος ὃς ἔχει ἐν Σιων σπέρμα καὶ οἰκείους ἐν Ιερουσαλημ