Liber Proverbiorum, 18
1. Occasiones quaerit, qui vult recedere ab amico; omni consilio exacerbatur.
1. προφάσεις ζητεῖ ἀνὴρ βουλόμενος χωρίζεσθαι ἀπὸ φίλων ἐν παντὶ δὲ καιρῷ ἐπονείδιστος ἔσται
2. Non delectatur stultus prudentia sed in revelatione cordis sui.
2. οὐ χρείαν ἔχει σοφίας ἐνδεὴς φρενῶν μᾶλλον γὰρ ἄγεται ἀφροσύνῃ
3. Cum venerit impius, veniet et contemptio, et cum ignominia opprobrium.
3. ὅταν ἔλθῃ ἀσεβὴς εἰς βάθος κακῶν καταφρονεῖ ἐπέρχεται δὲ αὐτῷ ἀτιμία καὶ ὄνειδος
4. Aqua profunda verba ex ore viri, et torrens redundans fons sapientiae.
4. ὕδωρ βαθὺ λόγος ἐν καρδίᾳ ἀνδρός ποταμὸς δὲ ἀναπηδύει καὶ πηγὴ ζωῆς
5. Accipere personam impii non est bonum, ut declines iustum in iudicio.
5. θαυμάσαι πρόσωπον ἀσεβοῦς οὐ καλόν οὐδὲ ὅσιον ἐκκλίνειν τὸ δίκαιον ἐν κρίσει
6. Labia stulti miscent se rixis, et os eius plagas provocat.
6. χείλη ἄφρονος ἄγουσιν αὐτὸν εἰς κακά τὸ δὲ στόμα αὐτοῦ τὸ θρασὺ θάνατον ἐπικαλεῖται
7. Os stulti ruina eius, et labia ipsius laqueus animae eius.
7. στόμα ἄφρονος συντριβὴ αὐτῷ τὰ δὲ χείλη αὐτοῦ παγὶς τῇ ψυχῇ αὐτοῦ
8. Verba susurronis quasi dulcia, et ipsa perveniunt usque ad interiora ventris.
8. ὀκνηροὺς καταβάλλει φόβος ψυχαὶ δὲ ἀνδρογύνων πεινάσουσιν
9. Qui mollis et dissolutus est in opere suo, frater est viri dissipantis.
9. ὁ μὴ ἰώμενος ἑαυτὸν ἐν τοῖς ἔργοις αὐτοῦ ἀδελφός ἐστιν τοῦ λυμαινομένου ἑαυτόν
10. Turris fortissima nomen Domini; ad ipsum currit iustus et exaltabitur.
10. ἐκ μεγαλωσύνης ἰσχύος ὄνομα κυρίου αὐτῷ δὲ προσδραμόντες δίκαιοι ὑψοῦνται
11. Substantia divitis urbs roboris eius et quasi murus excelsus in cogitatione eius.
11. ὕπαρξις πλουσίου ἀνδρὸς πόλις ὀχυρά ἡ δὲ δόξα αὐτῆς μέγα ἐπισκιάζει
12. Antequam conteratur, exaltatur cor hominis; et, antequam glorificetur, humiliatur.
12. πρὸ συντριβῆς ὑψοῦται καρδία ἀνδρός καὶ πρὸ δόξης ταπεινοῦται
13. Qui prius respondet quam audiat, stultitia est ei et contumelia.
13. ὃς ἀποκρίνεται λόγον πρὶν ἀκοῦσαι ἀφροσύνη αὐτῷ ἐστιν καὶ ὄνειδος
14. Spiritus viri sustentat imbecillitatem suam; spiritum vero confractum, quis poterit sustinere?
14. θυμὸν ἀνδρὸς πραΰνει θεράπων φρόνιμος ὀλιγόψυχον δὲ ἄνδρα τίς ὑποίσει
15. Cor prudens possidebit scientiam, et auris sapientium quaerit doctrinam.
15. καρδία φρονίμου κτᾶται αἴσθησιν ὦτα δὲ σοφῶν ζητεῖ ἔννοιαν
16. Donum hominis dilatat viam eius et ante principes deducit eum.
16. δόμα ἀνθρώπου ἐμπλατύνει αὐτὸν καὶ παρὰ δυνάσταις καθιζάνει αὐτόν
17. Qui prior in contentione loquitur, putatur iustus; venit amicus eius et arguet eum.
17. δίκαιος ἑαυτοῦ κατήγορος ἐν πρωτολογίᾳ ὡς δ’ ἂν ἐπιβάλῃ ὁ ἀντίδικος ἐλέγχεται
18. Lites comprimit sors et inter potentes quoque diiudicat.
18. ἀντιλογίας παύει κλῆρος ἐν δὲ δυνάσταις ὁρίζει
19. Frater, qui offenditur, durior est civitate firma, et lites quasi vectes urbium.
19. ἀδελφὸς ὑπὸ ἀδελφοῦ βοηθούμενος ὡς πόλις ὀχυρὰ καὶ ὑψηλή ἰσχύει δὲ ὥσπερ τεθεμελιωμένον βασίλειον
20. De fructu oris viri replebitur venter eius, et genimina labiorum ipsius saturabunt eum.
20. ἀπὸ καρπῶν στόματος ἀνὴρ πίμπλησιν κοιλίαν αὐτοῦ ἀπὸ δὲ καρπῶν χειλέων αὐτοῦ ἐμπλησθήσεται
21. Mors et vita in manu linguae; qui diligunt eam, comedent fructus eius.
21. θάνατος καὶ ζωὴ ἐν χειρὶ γλώσσης οἱ δὲ κρατοῦντες αὐτῆς ἔδονται τοὺς καρποὺς αὐτῆς
22. Qui invenit mulierem bonam, invenit bonum et hausit gratiam a Domino.
22. ὃς εὗρεν γυναῖκα ἀγαθήν εὗρεν χάριτας ἔλαβεν δὲ παρὰ θεοῦ ἱλαρότητα (22a) ὃς ἐκβάλλει γυναῖκα ἀγαθήν ἐκβάλλει τὰ ἀγαθά ὁ δὲ κατέχων μοιχαλίδα ἄφρων καὶ ἀσεβής
23. Cum obsecrationibus loquetur pauper, et dives effabitur rigide.
23. []
24. Vir cum amicis concuti potest, sed est amicus, qui adhaereat magis quam frater.
24. []
