Judite, 16

1. E Judite expressou-se nestes termos: “Entoai um cântico ao meu Deus com tamborins, cantai ao Senhor com címbalos. Entoai-lhe salmos e louvores, exaltai e invocai o seu nome.

1. I mówiła Judyta: Uderzcie w bębny na cześć mojego Boga, zagrajcie Panu na cymbałach, zanućcie Mu psalm i pieśń uwielbienia, wysławiajcie i wzywajcie Jego imię!

2. Porque é um Deus que extermina guerras – Senhor é o seu nome. Acampou no meio do seu povo e me livrou da mão de todos os meus inimigos.

2. Ponieważ Pan jest Bogiem, który niszczy wojny, bo do swego obozu pośród ludu prowadząc, wyrwał mnie z rąk mych prześladowców.

3. Assur veio das montanhas, do norte, veio com imensa tropa de guerreiros. Multidão de encher os vales, cavalaria de cobrir morros inteiros!

3. Aszszur przybył z gór od północy, przyszedł z miriadami swoich sił zbrojnych, mnóstwo ich obsadziło potoki, a konnica ich okryła wzgórza.

4. Ameaçou incendiar a minha terra. Passar meus jovens a fio de espada e esmagar minhas criancinhas, levar embora meus filhos e minhas filhas, ao cativeiro...

4. Mówił, że wypali góry moje, a młodzieńców moich mieczem wytnie, niemowlęta moje o ziemię rozbije, moje dzieci wyda na łup, a dziewice moje na grabież.

5. O Senhor onipotente os rechaçou, por mãos de uma mulher!

5. Lecz Pan Wszechmogący pokrzyżował im szyki ręką kobiety.

6. Seu caudilho foi derrotado, não por jovens; foi ferido, não por filhos de Titãs; vencido, não por gigantes enormes: foi Judite, filha de Merari, quem o paralisou com a formosura de seu rosto.*

6. Albowiem mocarz ich nie zginął z ręki młodzieńców, ani nie uderzyli na niego synowie tytanów, ani nie napadli na niego olbrzymi giganci, ale Judyta, córka Merariego, obezwładniła go pięknością swojego oblicza.

7. Despiu o seu vestido de viúva, para consolação dos que sofriam em Israel. Ungiu o rosto com essência perfumada,

7. Zdjęła bowiem swoje szaty wdowie, aby wywyższyć uciśnionych w Izraelu, namaściła twarz swoją olejkami.

8. cingiu os cabelos com um diadema e vestiu um vestido de linho, para o seduzir.

8. Włosy swoje związała pod zawojem i ubrała szaty swoje, aby go oszukać.

9. Suas sandálias arrebataram-lhe os olhos, sua beleza extasiou-lhe a alma e a espada lhe decepou a nuca.

9. Sandały jej przykuły jego oko, jej piękność usidliła jego duszę, a miecz przeciął kark jego.

10. Os persas tremeram com sua audácia, os medos se acovardaram perante sua ousadia.

10. Zlękli się Persowie jej odwagi, a Medów przeraziła swoją śmiałością.

11. Então, os humildes gritaram e eles tremeram espavoridos, os fracos do meu povo clamaram e eles foram tomados de espanto; ao estrépito das vozes, deitaram a fugir.

11. Niedawno podnieśli krzyk uciśnieni moi rodacy i słabych moich ogarnął lęk i przerażenie: podnieśli jednak swój głos, a tamci uciekli.

12. Filhos de jovens mães os transpassaram e, como a meninos fugitivos, os feriram. Ei-los derrotados na batalha de meu Senhor!

12. Dzieci młodych matek ich poprzebijały, przekuły ich jak uciekających niewolników. Zginęli w bitwie z Panem moim.

13. Cantarei a Deus um cântico novo: Senhor, sois grande e glorioso, de admirável poder, invencível.

13. Bogu memu chcę zaśpiewać pieśń nową: Panie, jesteś wielki i przesławny, przedziwny w sile swojej i niezwyciężony.

14. Todas as criaturas vos rendam homenagem, porque com uma só palavra fizestes todas as coisas; enviastes o vosso espírito e foram criadas, e nada pôde resistir à vossa voz.

14. Niech Ci służy wszelkie Twoje stworzenie, bo Ty rzekłeś i stało się. Tyś posłał Twego ducha, a on zbudował wszystko, i nie ma nikogo, kto by się sprzeciwił Twemu głosowi.

15. Podem abalar-se montanhas e águas, rochedos derreter-se como cera diante de vossa face: para aqueles que vos temem sereis sempre propício.

15. Góry bowiem poruszają się od podstaw razem z wodami, a skały jak wosk się topią przed Tobą, ale dla bojących się Ciebie Ty jesteś łaskawy.

16. Bem pouca coisa é o sacrifício de suave fragrância, é como nada a gorda carne dos sacrifícios; quem teme ao Senhor, este é grande, para sempre!

16. Chociaż za mała jest wszelka ofiara, by wonią przyjemną była dla Ciebie, i za mało wszelkiego tłuszczu na całopalenie dla Ciebie, lecz ten, który boi się Pana, będzie wielki po wszystkie czasy.

17. Ai das nações que se insurgirem contra o meu povo! No dia do juízo as punirá o Senhor Todo-poderoso: entregará as suas carnes aos vermes e ao fogo e hão de chorar eterna dor”.

17. Biada poganom, którzy powstają przeciw memu narodowi: Pan Wszechmocny ich ukarze w dzień sądu, ześle w ich ciało ogień i robactwo, i jęczeć będą z bólu na wieki.

18. Depois dessa vitória, todo o povo foi a Jerusalém para adorar o Senhor. Purificaram-se e todos ofereceram os seus holocaustos, cumprindo os seus votos e suas promessas.

18. A kiedy potem przybyli do Jerozolimy i oddali pokłon Bogu, a lud się oczyścił, złożyli swoje całopalenia, ofiary dobrowolne i dary.

19. Judite ofereceu todas as armas de Holofernes recebidas do povo e o cortinado que ela mesma tinha tirado do leito de Holofernes para que servisse de anátema de esquecimento.*

19. Judyta zaś ofiarowała wszystkie sprzęty Holofernesa, które jej podarował lud. Także kotarę, którą sama wzięła z jego sypialni, ofiarowała Bogu.

20. O povo alegrou-se grandemente diante do santuário e o regozijo dessa vitória foi celebrado com Judite durante três meses.

20. Lud radował się przed świątynią w Jerozolimie przez trzy miesiące, a Judyta była razem z nimi.

21. Terminada a festa, cada um voltou para a sua casa. Judite, que tinha grande crédito em Betúlia, adquiriu ainda maior renome em todo o país de Israel.

21. Po tych dniach każdy wrócił do swego dziedzictwa. Judyta również wróciła do Betulii i pozostała tam zarządzając swoim majątkiem. I była sławną do końca życia w całym kraju.

22. À coragem juntava a castidade, de tal sorte que nunca em toda a sua vida conheceu outro homem, desde que morreu Manassés, seu marido.

22. Wielu pragnęło ją wziąć za żonę, ale żaden mężczyzna nie zbliżył się do niej przez wszystkie dni jej życia, począwszy od dnia, w którym zmarł jej mąż Manasses i połączył się ze swymi przodkami.

23. Nos dias de festa aparecia em público com todos os seus adornos.

23. I zestarzała się bardzo i dożyła w domu męża swego stu pięciu lat. Niewolnicę swoją obdarzyła wolnością. Zmarła w Betulii i pochowano ją w pieczarze grobowej jej męża Manassesa.

24. Ela viveu cento e cinco anos na casa de seu marido. Deu liberdade à sua escrava. Morreu e foi sepultada em Betúlia junto de seu marido.

24. Dom Izraela opłakiwał ją przez siedem dni. Przed śmiercią swoją rozdała cały swój majątek krewnym swego męża Manassesa i krewnym ze swojej rodziny.

25. Todo o povo a chorou durante sete dias.

25. I nie było więcej nikogo, kto by niepokoił synów Izraela ani za życia Judyty, ani też przez długi czas po jej śmierci.

26. Em todos os dias de sua vida e muitos anos depois de sua morte, não houve quem perturbasse a paz de Israel.

26.

27. O aniversário de sua vitória foi posto pelos hebreus no número dos dias santos e ainda hoje é celebrado pelos judeus.*

27.