Biblia w rok.

W 130. dniu, 2 Samuela 12 ukazuje Natana konfrontującego Dawida z jego grzechem, co prowadzi do skruchy i duchowego odrodzenia. 1 Kronik 16 opisuje organizację nabożeństw i celebrację chwały Bożej. Psalm 51 to potężny hymn pokutny, uczący nas szukania przebaczenia i czystości serca przed Panem.

1. Pan posłał do Dawida proroka Natana. Ten przybył do niego i powiedział: W pewnym mieście było dwóch ludzi, jeden był bogaczem, a drugi biedakiem.

2. Bogacz miał owce i wielką liczbę bydła,

3. biedak nie miał nic, prócz jednej małej owieczki, którą nabył. On ją karmił i wyrosła przy nim wraz z jego dziećmi, jadła jego chleb i piła z jego kubka, spała u jego boku i była dla niego jak córka.

4. Raz przyszedł gość do bogacza, lecz jemu żal było brać coś z owiec i własnego bydła, czym mógłby posłużyć podróżnemu, który do niego zawitał. Więc zabrał owieczkę owemu biednemu mężowi i tę przygotował człowiekowi, co przybył do niego.

5. Dawid oburzył się bardzo na tego człowieka i powiedział do Natana: Na życie Pana, człowiek, który tego dokonał, jest winien śmierci.

6. Nagrodzi on za owieczkę w czwórnasób, gdyż dopuścił się czynu bez miłosierdzia.

7. Natan oświadczył Dawidowi: Ty jesteś tym człowiekiem. To mówi Pan, Bóg Izraela: Ja namaściłem cię na króla nad Izraelem. Ja uwolniłem cię z rąk Saula.

8. Dałem ci dom twojego pana, a żony twego pana na twoje łono, oddałem ci dom Izraela i Judy, a gdyby i tego było za mało, dodałbym ci jeszcze więcej.

9. Czemu zlekceważyłeś słowo Pana, popełniając to, co złe w Jego oczach? Zabiłeś mieczem Chetytę Uriasza, a jego żonę wziąłeś sobie za małżonkę. Zamordowałeś go mieczem Ammonitów.

10. Dlatego właśnie miecz nie oddali się od domu twojego na wieki, albowiem Mnie zlekceważyłeś, a żonę Uriasza Chetyty wziąłeś sobie za małżonkę.

11. To mówi Pan: Oto Ja wywiodę przeciwko tobie nieszczęście z własnego twego domu, żony zaś twoje zabiorę sprzed oczu twoich, a oddam je twojemu współzawodnikowi, który będzie obcował z twoimi żonami - wobec tego słońca.

12. Uczyniłeś to wprawdzie w ukryciu, jednak Ja obwieszczę tę rzecz wobec całego Izraela i wobec słońca.

13. Dawid rzekł do Natana: Zgrzeszyłem wobec Pana. Natan odrzekł Dawidowi: Pan odpuszcza ci też twój grzech - nie umrzesz,

14. lecz dlatego, że przez ten czyn odważyłeś się wzgardzić Panem, syn, który ci się urodzi, na pewno umrze.

15. Natan udał się potem do swego domu. Pan dotknął dziecko, które urodziła Dawidowi żona Uriasza, tak iż ciężko zachorowało.

16. Dawid błagał Boga za chłopcem i zachowywał surowy post, a wróciwszy do siebie, całą noc leżał na ziemi.

17. Dostojnicy jego domu, podszedłszy do niego, chcieli podźwignąć go z ziemi: bronił się jednak; w ogóle z nimi nie jadał.

18. W siódmym dniu dziecko zmarło. Słudzy Dawida obawiali się powiadomić go, że dziecko umarło. Twierdzili: Jeżeli, gdy dziecko jeszcze żyło, przemawialiśmy do niego, a głosu naszego nie usłuchał, to jak możemy mu powiedzieć, że chłopiec umarł? Może uczynić sobie coś złego.

19. Gdy jednak Dawid zauważył, że słudzy jego rozmawiają szeptem, zrozumiał, że dziecko zmarło. Pytał więc sługi swoje: Czy dziecko umarło? Odpowiedzieli: Umarło.

20. Dawid podniósł się z ziemi, umył się i namaścił, zmienił swe ubranie i wszedłszy do domu Pańskiego oddał pokłon. Powróciwszy do domu zażądał, by mu podano posiłek, którym się pożywił.

21. Słudzy na to mu powiedzieli: Co ma znaczyć twój sposób postępowania? Gdy dziecko żyło - płakałeś, lecz gdy zmarło - powstałeś i posiliłeś się.

22. Odrzekł: Dopóki dziecko żyło, pościłem i płakałem, gdyż mówiłem sobie: Kto wie, może Pan nade mną się ulituje i dziecko będzie żyło?

23. Tymczasem umarło. Po cóż mam pościć? Czyż zdołam je wskrzesić? Ja pójdę do niego, ale ono do mnie nie wróci.

24. Dawid okazywał współczucie dla swej żony Batszeby. Poszedł do niej i spał z nią. Urodził się jej syn, któremu dała imię Salomon. A Pan umiłował go

25. i posłał o tym wiadomość, i za pośrednictwem Natana nazwał go Jedidiasz - ze względu na Pana.

26. A Joab staczał walki w ammonickim Rabba i zdobył stolicę królestwa.

27. Wysyłając posłów do Dawida donosił: Natarłem na Rabba i zdobyłem już Miasto Wód.

28. A teraz zbierz pozostałe wojsko i prowadź dalej walkę przeciw miastu. Podbij je, ażebym nie ja był jego zdobywcą i nie nadano mu mego imienia.

29. Dawid zebrał więc całe wojsko i udał się do Rabba, natarł na miasto i zdobył je.

30. Z głowy Milkoma zdjął koronę, która ważyła talent złota. Miała ona drogocenny kamień, który posłużył za ozdobę głowy Dawida. Zabrał też z miasta niezliczoną ilość łupów.

31. Ludność zaś, która w nim była, uprowadził i przeznaczył do obsługi pił, kilofów i żelaznych siekier oraz kazał jej przejść do wyrobu cegły. W ten sposób postąpił z wszystkimi miastami ammonickimi. Potem wrócił Dawid z całym wojskiem do Jerozolimy.

1. Przyniesiono więc Arkę Bożą i ustawiono ją w środku namiotu, jaki rozpiął dla niej Dawid, po czym złożono całopalenia i ofiary pojednania.

2. Gdy zaś Dawid skończył składanie całopaleń i ofiar pojednania, pobłogosławił lud w imieniu Pana.

3. I potem rozdał wszystkim Izraelitom, tak mężczyznom jak i kobietom, każdemu po bochenku chleba, po kawałku mięsa i po kubku wina.

4. Ustanowił przed Arką Pańską niektórych lewitów z obsługi, aby sławili, dzięki czynili i wychwalali Pana, Boga Izraelowego:

5. Asafa - przełożonym, Zachariasza - jego zastępcą, potem Uzzjela, Szemiramota, Jechiela, Mattitiasza, Eliaba, Benajasza, Obed-Edoma i Jejela, na instrumentach: harfach i cytrach, Asafa zaś, by grał na cymbałach;

6. Benajasza i Jachazjela, by stale trąbili przed Arką Przymierza Bożego.

7. Owego dnia postanowił Dawid po raz pierwszy, aby tak wielbiono Pana za pośrednictwem Asafa i jego braci:

8. Dzięki czyńcie Panu, wzywajcie Jego imienia, głoście dzieła Jego wśród narodów!

9. Śpiewajcie Mu, grajcie Mu psalmy, rozpowiadajcie wszystkie Jego cuda.

10. Szczyćcie się świętym Jego imieniem, niech się weseli serce szukających Pana!

11. Rozważajcie o Panu i Jego potędze, szukajcie zawsze Jego oblicza:

12. Pamiętajcie o cudach, które On zdziałał, o Jego znakach i sądach ust Jego.

13. Potomstwo Izraela, Jego sługi, synowie Izraela, Jego wybrańcy!

14. On, Pan, jest naszym Bogiem, Jego wyroki obejmują świąt cały.

15. Na wieki pamięta o swoim przymierzu - obietnicę dał dla tysiąca pokoleń.

16. Zawarł je z Abrahamem i przysięgę dał Izaakowi.

17. Ustanowił dla Jakuba jako prawo wieczne przymierze dla Izraela,

18. mówiąc: Dam tobie ziemię Kanaanu na waszą własność dziedziczną,

19. gdy was było niewielu - nieliczni i obcy w niej.

20. Wędrowali od szczepu do szczepu, z jednego królestwa do drugiego ludu,

21. a nie pozwolił nikomu ich uciskać z ich powodu karał królów:

22. Nie dotykajcie moich pomazańców i prorokom moim nie czyńcie krzywdy!

23. Śpiewajcie Panu, wszystkie krainy, z dnia na dzień głoście Jego zbawienie!

24. Rozgłaszajcie Jego chwałę wśród pogan, Jego cuda - wśród wszystkich narodów,

25. bo wielki jest Pan, godzien wielkiej chwały: wzbudza On większy lęk niż wszyscy bogowie.

26. Bo wszyscy bogowie pogan to ułuda, a Pan uczynił niebiosa.

27. Przed Nim kroczą majestat i piękno, potęga i jasność w Jego przybytku.

28. Oddajcie Panu, rodziny narodów, oddajcie Panu chwałę i potęgę,

29. oddajcie Panu chwałę Jego imienia. Nieście ofiary i wchodźcie przed Jego oblicze, oddajcie pokłon Panu, w święte szaty odziani.

30. W obliczu Jego zadrżyj, ziemio cała! Umocnił On świat, by się nie poruszył.

31. Niech cieszy się niebo i ziemia raduje. Mówcie wśród pogan: Pan jest królem.

32. Niech szumi morze i co je napełnia, niech się weselą pola i wszystko, co na nich.

33. Niech tak się uradują drzewa leśne w obliczu Pana, bo nadchodzi, aby rządzić ziemią.

34. Chwalcie Pana, bo dobry, bo na wieki Jego łaskawość.

35. Mówcie: Ratuj nas, Boże zbawienia naszego, zgromadź nas i wybaw spośród narodów, abyśmy wielbili święte imię Twoje i dumni byli z Twej chwały.

36. Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, od wieków na wieki. A cały naród odpowiedział: Amen i chwalił Pana.

37. Dawid pozostawił tam przed Arką Przymierza Pańskiego Asafa i jego braci, aby pełnili służbę ustawicznie przed Arką, według porządku każdego dnia;

38. i Obed-Edoma z jego sześćdziesięciu ośmiu braćmi, Obed-Edoma, syna Jedutuna, i Chosę jako odźwiernych;

39. kapłana Sadoka i braci jego, kapłanów pozostawił przed przybytkiem Pańskim na wyżynie, która jest w Gibeonie,

40. aby stale ofiarowali Panu ofiary całopalne na ołtarzu całopalenia, rano i wieczorem - według wszystkiego, co napisane jest w Prawie Pana, które On zlecił Izraelowi.

41. Z nimi byli Heman i Jedutun i reszta wybranych, imiennie wyznaczonych, aby dzięki czynić Panu, bo na wieki Jego łaskawość.

42. U Hemana i Jedutuna były przechowywane trąby i cymbały dla grających i instrumenty towarzyszące pieśni Bożej. A synowie Jedutuna byli przy bramie.

43. I wrócił się cały lud - każdy do swego domu. Powrócił też Dawid, aby wnieść błogosławieństwo do swego domu.

1. Kierownikowi chóru. Psalm. Dawida,

2. gdy przybył do niego prorok Natan po jego grzechu z Batszebą.

3. Zmiłuj się nade mną, Boże, w swojej łaskawości, w ogromie swego miłosierdzia wymaż moją nieprawość!

4. Obmyj mnie zupełnie z mojej winy i oczyść mnie z grzechu mojego!

5. Uznaję bowiem moją nieprawość, a grzech mój jest zawsze przede mną.

6. Tylko przeciw Tobie zgrzeszyłem i uczyniłem, co złe jest przed Tobą, tak że się okazujesz sprawiedliwym w swym wyroku i prawym w swoim osądzie.

7. Oto zrodzony jestem w przewinieniu i w grzechu poczęła mnie matka.

8. Oto Ty masz upodobanie w ukrytej prawdzie, naucz mnie tajników mądrości.

9. Pokrop mnie hizopem, a stanę się czysty, obmyj mnie, a nad śnieg wybieleję.

10. Spraw, bym usłyszał radość i wesele: niech się radują kości, któreś skruszył!

11. Odwróć oblicze swe od moich grzechów i wymaż wszystkie moje przewinienia!

12. Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów w mojej piersi ducha niezwyciężonego!

13. Nie odrzucaj mnie od swego oblicza i nie odbieraj mi świętego ducha swego!

14. Przywróć mi radość z Twojego zbawienia i wzmocnij mnie duchem ochoczym!

15. Chcę nieprawych nauczyć dróg Twoich i nawrócą się do Ciebie grzesznicy.

16. Od krwi uwolnij mnie, Boże, mój Zbawco: niech mój język sławi Twoją sprawiedliwość!

17. Otwórz moje wargi, Panie, a usta moje będą głosić Twoją chwałę.

18. Ty się bowiem nie radujesz ofiarą i nie chcesz całopaleń, choćbym je dawał.

19. Moją ofiarą, Boże, duch skruszony, nie gardzisz, Boże, sercem pokornym i skruszonym.

20. Panie, okaż Syjonowi łaskę w Twej dobroci: odbuduj mury Jeruzalem!

21. Wtedy będą Ci się podobać prawe ofiary, dary i całopalenia, wtedy będą składać cielce na Twoim ołtarzu.