Job, 20

1. Sofar de Naamat tomó la palabra y dijo:

1. Sofar iz Naamata progovori tad i reèe:

2. Por esto mis pensamientos a replicar me incitan: por la impaciencia que me urge.

2. "Misli me tjeraju da ti odgovorim, i zato u meni vri to uzbuðenje

3. Una lección que me ultraja he escuchado, mas el soplo de mi inteligencia me incita a responder.

3. dok slušam ukore koji me sramote, al' odgovor mudar um æe moj veæ naæi.

4. ¿No sabes tú que desde siempre, desde que el hombre en la tierra fue puesto,

4. Zar tebi nije od davnine poznato, otkad je èovjek na zemlju stavljen bio,

5. es breve la alegría del malvado, y de un instante el gozo del impío?

5. da je kratka vijeka radost opakoga, da kao tren proðe sreæa bezbožnièka.

6. Aunque su talla se alzara hasta los cielos y las nubes tocara su cabeza,

6. Pa ako stasom i do neba naraste, ako mu se glava dotakne oblaka,

7. como un fantasma desaparece para siempre, los que le veían dicen: «¿Dónde está?»

7. poput utvare on zauvijek nestaje; koji ga vidješe kažu: 'Gdje je sad on?'

8. Se vuela como un sueño inaprensible, se le ahuyenta igual que a una visión nocturna.

8. Kao san bez traga on se rasplinjuje, nestaje ga kao priviðenja noænog.

9. El ojo que le observaba ya no le ve más, ni le divisa el lugar donde estaba.

9. Nijedno ga oko više gledat neæe, niti æe ga mjesto njegovo vidjeti

10. A los pobres tendrán que indemnizar sus hijos, sus niños habrán de devolver sus bienes.

10. Njegovu æe djecu gonit' siromasi: rukama æe svojim vraæati oteto.

11. Sus huesos rebosaban de vigor juvenil: mas ya con él postrado está en el polvo.

11. Kosti su njegove bujale mladošæu; gle, zajedno s njome pokošen je sada.

12. Si el mal era dulce a su boca, si bajo su lengua lo albergaba,

12. Zlo bijaše slatko njegovim ustima te ga je pod svojim jezikom skrivao;

13. si allí lo guardaba tenazmente y en medio del paladar lo retenía,

13. sladio se pazeæ' da ga ne proguta i pod nepcem svojim zadržavao ga.

14. su alimento en sus entrañas se corrompe, en su interior se le hace hiel de áspid.

14. Ali hrana ta mu trune u utrobi, otrovom zmijskim u crijevima postaje.

15. Vomita las riquezas que engulló, Dios se las arranca de su vientre.

15. Blago progutano mora izbljuvati. Bog æe ga istjerat' njemu iz utrobe.

16. Veneno de áspides chupaba: lengua de víbora le mata.

16. Iz zmijine glave otrov je sisao: sada umire od jezika gujina.

17. Ya no verá los arroyos de aceite, los torrentes de miel y de cuajada.

17. Potoke ulja on gledat' više neæe, ni vidjet' gdje rijekom med i mlijeko teku.

18. Devuelve su ganancia sin tragarla, no saborea el fruto de su negocio.

18. Vratit æe dobitak ne okusivši ga, neæe uživat' u plodu trgovine.

19. Porque estrujó las chozas de los pobres, robó casas en vez de construirlas;

19. Jer je sirotinju gnjeo i tlaèio, otimao kuæe koje ne sazida,

20. porque su vientre se mostró insaciable, sus tesoros no le salvarán;

20. jer ne bješe kraja požudi njegovoj, njegova ga blaga neæe izbaviti.

21. porque a su voracidad nada escapaba, por eso no dura su prosperidad.

21. Jer mu proždrljivost ništa ne poštedi, ni sreæa njegova dugo trajat neæe.

22. En plena abundancia la estrechez le sorprende, la desgracia, en tromba, cae sobre él.

22. Sred izobilja u škripcu æe se naæi, svom æe snagom na nj se oboriti bijeda.

23. En el momento de llenar su vientre, suelta Dios contra él el ardor de su cólera y lanza sobre su carne una lluvia de saetas.

23. I dok hranom bude trbuh svoj punio, Bog æe na nj pustiti jarost svoga gnjeva, sasut' dažd strelica na meso njegovo.

24. Si del arma de hierro logra huir, el arco de bronce le traspasa.

24. Ako i izmakne gvozdenom oružju, luk æe mjedeni njega prostrijeliti.

25. Sale una flecha por su espalda, una hoja fulgurante de su hígado. Los terrores se abalanzan sobre él,

25. Strijelu bi izvuk'o, al' mu probi leða, a šiljak blistavi viri mu iz žuèi. Kamo god krenuo, strepnje ga vrebaju,

26. total tiniebla aguarda a sus tesoros. Un fuego que nadie atiza le devora, y consume lo que en su tienda aún queda,

26. na njega tmine sve tajom oèekuju. Vatra ga ništi, ni od kog zapaljena, i proždire sve pod njegovim šatorom.

27. Los cielos ponen su culpa al descubierto, y la tierra se alza contra él.

27. Gle, nebo krivicu njegovu otkriva i èitava zemlja na njega se diže.

28. La hacienda de su casa se derrama, como torrentes, en el día de la cólera.

28. Njegovu æe kuæu raznijeti poplava, otplaviti je u dan Božje jarosti.

29. Tal es la suerte que al malvado Dios reserva, la herencia de Dios para el maldito.

29. Takvu sudbinu Bog priprema zlikovcu i takvu baštinu on mu dosuðuje."