Biblia w rok.

Siedemdziesiątego pierwszego dnia podążamy za Balaamem, który prorokuje błogosławieństwo dla Izraela, mimo presji ze strony Balaka. Księga Liczb 23 ukazuje, jak Bóg przemienia przekleństwo w błogosławieństwo dla swojego ludu. W Księdze Powtórzonego Prawa 24-25 Mojżesz przedstawia prawa, które odzwierciedlają sprawiedliwość społeczną i troskę o bliźnich, ukazując wagę uczciwości w relacjach międzyludzkich. Psalm 106 przypomina nam o niewierności Izraela, ale także wychwala miłosierdzie Boga, który pozostaje wierny pomimo ludzkich słabości.

1. Wtedy rzekł Balaam do Balaka: Wznieś mi tu siedem ołtarzy i przyprowadź mi siedem młodych cielców i siedem baranów.

2. Balak uczynił według życzenia Balaama, i ofiarowali wspólnie na każdym ołtarzu młodego cielca i barana.

3. Wtedy rzekł Balaam do Balaka: Pozostań tu przy twojej całopalnej ofierze, ja zaś odejdę. Może objawi mi się Pan, a co mi dozwoli zobaczyć, oznajmię tobie. I poszedł na bezdrzewny pagórek.

4. Objawił się Bóg Balaamowi, a on rzekł do Niego: Ustanowiłem siedem ołtarzy i ofiarowałem na każdym młodego cielca i barana.

5. Wówczas Pan włożył słowa w usta Balaama i rzekł mu: Wróć do Balaka i tak mu powiesz.

6. Wrócił się więc ku niemu, a on stał jeszcze przy swej całopalnej ofierze razem z moabskimi książętami.

7. Wtedy [Balaam] wygłosił swoje pouczenie, mówiąc: Z Aramu sprowadził mnie Balak, ze wschodnich wzgórz - król Moabu: Przyjdź tu, przeklnij mi Jakuba! Przyjdź tu, a zgrom Izraela!

8. Jakże ja mogę przeklinać, kogo Bóg nie przeklina? Jak mogę złorzeczyć, komu nie złorzeczy Pan?

9. Bo widzę go z wierzchu skały, ze wzgórz go dostrzegam, oto lud, który mieszka osobno, a nie wlicza się do narodów.

10. Któż może zliczyć Jakuba jak proch licznego? Któż policzy choćby czwartą część Izraela? Niech umrę śmiercią sprawiedliwych! Niechaj taki jak ich będzie mój koniec!

11. Rzekł na to Balak do Balaama: Cóżeś to mi uczynił? Sprowadziłem cię tu, byś przeklinał nieprzyjaciół moich, a ty zamiast tego im błogosławisz!

12. Lecz on odpowiedział: Czyż nie muszę powiedzieć tego, co Pan włożył w moje usta?

13. Rzekł więc Balak do niego: Chodź, proszę, ze mną na inne miejsce, z którego będziesz ich widział. Stąd widzisz tylko ich część, a wszystkich nie ogarniasz. Przeklnij ich zatem stamtąd.

14. Wziął go więc z sobą na Pole Czatów, na szczyt góry Pisga; zbudował tam siedem ołtarzy i ofiarował na każdym młodego cielca i barana.

15. Rzekł [Balaam] do Balaka: Pozostań tu przy całopalnej ofierze, a ja opodal będę oczekiwał na spotkanie.

16. Wtedy spotkał się Pan z Balaamem, przekazał mu słowa, polecając: Wróć do Balaka i powiedz mu w ten sposób!

17. Gdy wrócił do niego, on stał jeszcze razem z książętami Moabu przy całopalnej ofierze. Balak zapytał go: Co Pan powiedział?

18. Wtedy [Balaam] wygłosił swoje pouczenie, mówiąc: Podnieś się, Balaku, a słuchaj, synu Sippora, nakłoń swego ucha!

19. Bóg nie jest jak człowiek, by kłamał, nie jak syn ludzki, by się wycofywał. Czyż On powie coś, a nie uczyni tego, lub nie wykona tego, co oznajmił?

20. On mnie tu sprowadził, bym błogosławił: On błogosławi - ja tego zmienić nie mogę.

21. Ja nie dostrzegam grzechu u Jakuba, ni w Izraelu nie widzę ja złości. Pan, ich Bóg, jest z nimi: wznoszą Mu okrzyk jako królowi.

22. Bóg, który z Egiptu ich wywiódł, jest dla nich jakby rogami bawołu.

23. Skoro nie ma czarów wśród Jakuba ani wróżbiarstwa w Izraelu, w czasie właściwym przepowie się Jakubowi, Izraelowi to, co Bóg uczyni.

24. Patrz, oto naród jak wstająca lwica, na podobieństwo lwa on się podnosi i nie położy się, aż pożre swą zdobycz i krew zabitych wypije.

25. Rzekł wówczas Balak do Balaama: Gdy już nie możesz przeklinać, przynajmniej im nie błogosław

26. Balaam odpowiedział Balakowi: Czyż nie mówiłem ci: Co Pan powie, wszystko uczynię?

27. Wtedy rzekł znowu Balak do Balaama: Chodź, proszę, a na inne miejsce jeszcze cię wprowadzę. Może spodoba się Bogu, byś przynajmniej z tego miejsca mi go przeklął.

28. Potem wziął Balak Balaama na szczyt Peor, który się wznosi nad pustynią.

29. Balaam rzekł do Balaka: Zbuduj mi tu siedem ołtarzy i przyprowadź siedem młodych cielców i siedem baranów.

30. Spełnił Balak żądanie Balaama. Wtedy on złożył na każdym ołtarzu w ofierze młodego cielca i barana.

Rozdział 24

1. Jeśli mężczyzna poślubi kobietę i zostanie jej mężem, lecz nie będzie jej darzył życzliwością, gdyż znalazł u niej coś odrażającego, napisze jej list rozwodowy, wręczy go jej, potem odeśle ją od siebie.

2. Jeśli ona wyszedłszy z jego domu, pójdzie i zostanie żoną innego,

3. a ten drugi też ją znienawidzi, wręczy jej list rozwodowy i usunie ją z domu, albo jeśli ten drugi mąż, który ją poślubił, umrze,

4. nie będzie mógł pierwszy jej mąż, który ją odesłał, wziąć jej powtórnie za żonę jako splugawionej. To bowiem budzi odrazę u Pana, a ty nie możesz dopuścić do takiej nieprawości w kraju, który ci daje w posiadanie Pan, Bóg twój.

5. Jeśli mąż dopiero co poślubi żonę, to nie pójdzie do wojska i żaden publiczny obowiązek na niego nie przypadnie, lecz pozostanie przez jeden rok w domu, aby ucieszyć żonę, którą poślubił.

6. Nie wolno brać w zastaw kamienia młyńskiego górnego ani dolnego, gdyż tym samym brałoby się w zastaw samo życie.

7. Jeśli znajdą człowieka, porywającego kogoś ze swych braci, z Izraelitów - czy sam będzie go używał jako niewolnika, czy go sprzeda - taki złodziej musi umrzeć. Usuniesz zło spośród siebie.

8. Bardzo pilnie uważaj na plagę trądu, aby uczynić wszystko, o czym was pouczą kapłani-lewici. Co im zleciłem, tego pilnie będziecie przestrzegali.

9. Przypomnij sobie, co Pan, Bóg twój, uczynił Miriam w drodze, gdyście wychodzili z Egiptu.

10. Jeśli bliźniemu swemu udzielisz pożyczki z zabezpieczeniem, nie wejdziesz do jego domu, by zabrać cośkolwiek w zastaw.

11. Na dworze będziesz stał, a człowiek, któremu pożyczyłeś, wyniesie ci ten zastaw na zewnątrz.

12. Wszakże jeśli to jest człowiek ubogi, nie położysz się spać nakryty tym zastawem,

13. lecz zwrócisz mu zastaw przed zachodem słońca, aby mógł spać pod swym płaszczem, błogosławiąc tobie, a Pan, Bóg twój, policzy ci to za dobry czyn.

14. Nie będziesz niesprawiedliwie gnębił najemnika ubogiego i nędznego, czy to będzie brat twój, czy obcy, o ile jest w twoim kraju, w twoich murach.

15. Tegoż dnia oddasz mu zapłatę, nie pozwolisz zajść nad nią słońcu, gdyż jest on biedny i całym sercem jej pragnie; by nie wzywał Pana przeciw tobie, a to by cię obciążyło grzechem.

16. Ojcowie nie poniosą śmierci za winy synów ani synowie za winy swych ojców. Każdy umrze za swój własny grzech.

17. Nie będziesz łamał prawa obcokrajowca i sieroty ani nie weźmiesz w zastaw odzieży od wdowy.

18. Pamiątaj, żeś był niewolnikiem w Egipcie i wybawił cię stamtąd Pan, Bóg twój; dlatego to ja ci nakazuję zachować to prawo.

19. Jeśli będziesz żął we żniwa na swoim polu i zapomnisz snopka na polu, nie wrócisz się, aby go zabrać, lecz zostanie dla obcego, sieroty i wdowy, aby ci błogosławił Pan, Bóg twój, we wszystkim, co czynić będą twe ręce.

20. Jeśli będziesz zbierał oliwki, nie będziesz drugi raz trząsł gałęzi; niech zostanie coś dla obcego, sieroty i wdowy.

21. Gdy będziesz zbierał winogrona, nie szukaj powtórnie pozostałych winogron; niech zostaną dla obcego, sieroty i wdowy.

22. Pamiętaj, żeś i ty był niewolnikiem w ziemi egipskiej; dlatego ja ci nakazuję zachować to prawo.

Rozdział 25

1. Jeśli wyniknie spór między ludźmi, staną przed sądem, tam ich osądzą i za sprawiedliwego uznają niewinnego, a skażą winowajcę.

2. O ile winowajca zasłuży na karę chłosty, każe go sędzia położyć na ziemi i w jego obecności wymierzą mu chłostę w liczbie odpowiadającej przewinieniu.

3. Otrzyma nie więcej niż czterdzieści uderzeń, aby przez mnożenie razów ponad tę liczbę chłosta nie była nadmierna i nie został pohańbiony twój brat w twoich oczach.

4. Nie zawiążesz pyska wołowi młócącemu.

5. Jeśli bracia będą mieszkać wspólnie i jeden z nich umrze, a nie będzie miał syna, nie wyjdzie żona zmarłego za mąż za kogoś obcego, spoza rodziny, lecz szwagier jej zbliży się do niej, weźmie ją sobie za żonę, dopełniając obowiązku lewiratu.

6. A najstarszemu synowi, którego ona urodzi, nadadzą imię zmarłego brata, by nie zaginęło jego imię w Izraelu.

7. Jeśli nie będzie chciał ten mężczyzna wziąć swej bratowej za żonę, pójdzie bratowa do bramy miasta, do starszych i powie: Nie mam szwagra, który by podtrzymał imię brata swego w Izraelu. Szwagier nie chce na moją korzyść dopełnić obowiązku, jaki ciąży na nim.

8. Starsi tego miasta zawezwą go i przemówią do niego. Jeśli będzie obstawał przy swoim i powie: Nie chcę jej poślubić,

9. pójdzie do niego bratowa na oczach starszych, zdejmie mu sandał z nogi, plunie mu w twarz i powie: Tak się postępuje z człowiekiem, który nie chce odbudować domu swego brata.

10. I będzie nazwane imię jego w Izraelu: Dom tego, któremu zzuto sandał.

11. Jeśli się bić będą mężczyźni, mężczyzna i jego brat, i zbliży się żona jednego z nich i - chcąc wyrwać męża z rąk bijącego - wyciągnie rękę i chwyci go za części wstydliwe,

12. odetniesz jej rękę, nie będzie twe oko miało litości.

13. Nie będziesz miał w torbie podwójnego ciężarka: cięższego i lżejszego;

14. nie będziesz miał w swoim domu podwójnej efy: większej i mniejszej.

15. Będziesz miał ciężarek nie umniejszony i dokładny; będziesz miał efę nie umniejszoną i dokładną, abyś długo żył na ziemi, którą ci daje Pan, Bóg twój;

16. gdyż brzydzi się Pan każdym, który tak czyni, każdym, który postępuje niesprawiedliwie.

17. Pamiętaj, co ci uczynił Amalek w drodze, gdyś wyszedł z Egiptu.

18. Zaszedł ci drogę i napadł na wszystkich osłabionych, na twoje tyły, gdyś ty był zmęczony i wyczerpany, on Boga się nie lękał.

19. Gdy Pan, Bóg twój, da ci bezpieczeństwo od wszystkich twoich wrogów okolicznych w kraju, który ci daje Pan, Bóg twój, w posiadanie, wygładzisz imię Amaleka spod nieba. Nie zapomnij o tym!

1. Alleluja. Chwalcie Pana, bo dobry, bo na wieki Jego łaskawość.

2. Któż opowie dzieła potęgi Pana, ogłosi wszystkie Jego pochwały?

3. Szczęśliwi, którzy strzegą przykazań, w każdym czasie czynią to, co sprawiedliwe.

4. Pamiętaj o nas, Panie, gdyż masz upodobanie w swym ludzie. Przyjdź nam z pomocą,

5. abyśmy ujrzeli szczęście Twych wybranych, radowali się radością Twojego ludu, chlubili się razem z Twoim dziedzictwem.

6. Zgrzeszyliśmy, wraz z naszymi przodkami, popełniliśmy nieprawość, żyliśmy występnie.

7. Ojcowie nasi w Egipcie nie pojęli Twych cudów, nie pamiętali ogromu łask Twoich, lecz zbuntowali się przeciw Najwyższemu nad Morzem Czerwonym.

8. Ale ocalił ich przez wzgląd na swoje imię, aby objawić swoją potęgę.

9. Zgromił Morze Czerwone i wyschło, i poprowadził ich przez fale jakby przez pustynię.

10. I ocalił ich z ręki ciemięzcy, i z ręki przeciwnika uwolnił.

11. Wody pokryły ich wrogów: ani jeden z nich nie pozostał.

12. Słowom więc Jego uwierzyli i śpiewali Jemu pochwały.

13. Szybko o dziełach Jego zapomnieli: na Jego radę nie czekali.

14. Pałali żądzą na pustyni, na próbę wystawiali Boga na odludziu.

15. Uczynił zadość ich żądaniu, lecz zesłał na nich zarazę.

16. Zazdrościli Mojżeszowi w obozie, Aaronowi, świętemu Pańskiemu.

17. Otwarła się ziemia i połknęła Datana, i nakryła zgraje Abirama.

18. I ogień zapłonął przeciw ich zgrai, i płomień spalił bezecnych.

19. U stóp Horebu zrobili cielca i oddawali pokłon ulanemu posągowi.

20. Zamienili swą Chwałę na wizerunek cielca jedzącego siano.

21. Zapomnieli o Bogu, który ich ocalił, który wielkich rzeczy dokonał w Egipcie,

22. dziwów - w krainie Chama, zdumiewających - nad Morzem Czerwonym.

23. Postanowił ich zatem wytracić, gdyby nie Mojżesz, Jego wybraniec: on wstawił się do Niego, aby gniew Jego odwrócić, by ich nie wyniszczył.

24. I wzgardzili wspaniałą ziemią, nie uwierzyli Jego słowu.

25. Ale szemrali w swoich namiotach, nie słuchali głosu Pańskiego.

26. I przysiągł im z ręką podniesioną, że powali ich na pustyni,

27. że ich potomstwo rozproszy wśród ludów, że ich rozsypie po krajach.

28. Potem przystali do Baal-Peora, spożywali z ofiar dla [bogów] umarłych.

29. Drażnili Go swymi postępkami i spadła na nich plaga.

30. Lecz powstał Pinchas, odbył sąd i zaraza ustąpiła.

31. Uznano mu to za czyn sprawiedliwy z pokolenia na pokolenie, na zawsze.

32. Rozdrażnili Go znowu przy wodach Meriba; przez nich nieszczęście spotkało Mojżesza,

33. bo rozgoryczyli jego ducha i nierozważnie powiedział swymi wargami.

34. Nie wytracili narodów, jak im to Pan nakazał.

35. Lecz się zmieszali z poganami i nauczyli się ich uczynków;

36. poczęli czcić ich bałwany, które się stały dla nich pułapką.

37. I składali w ofierze swych synów i swoje córki złym duchom.

38. I krew niewinną przelali: "krew synów swoich i córek, które złożyli w ofierze posągom kananejskim". I ziemia krwią się skalała,

39. a oni się splamili swoimi czynami i swoimi występkami dopuścili się wiarołomstwa.

40. Gniew Pana zapłonął przeciw Jego ludowi, tak iż poczuł wstręt do swego dziedzictwa.

41. I wydał ich w ręce pogan, a zapanowali nad nimi ich przeciwnicy.

42. Ich wrogowie znęcali się nad nimi; pod ręką ich doznawali ucisku.

43. Wielokrotnie ich uwalniał, oni zaś sprzeciwiali się Jego planom, ginęli zatem przez swe nieprawości.

44. Lecz wejrzał na ich utrapienie, gdy wysłuchiwał ich błagań.

45. I wspomniał dla ich dobra na swoje przymierze i pożałował [ich] w swej wielkiej łaskawości.

46. I wzbudził dla nich litość u wszystkich, co ich uprowadzili w niewolę.

47. Ratuj nas, Panie, Boże nasz, zgromadź spośród narodów, abyśmy wielbili święte imię Twoje i dumni byli z Twej chwały.

48. Błogosławiony Pan, Bóg Izraela, od wieków na wieki! A cały lud niech powie: Amen! Alleluja!