Biblia w rok.

W 264. dniu Jezus porusza kwestie miłości do Boga i bliźniego, krytykuje hipokrytycznych przywódców i ostrzega przed znakami końca czasów w Ewangelii Mateusza 22-24. Księga Przysłów 19:17-20 podkreśla wagę słuchania rad, sprawiedliwego postępowania i czynienia dobra, kierując nas mądrością dnia codziennego.

Rozdział 22

1. A Jezus znowu w przypowieściach mówił do nich:

2. Królestwo niebieskie podobne jest do króla, który wyprawił ucztę weselną swemu synowi.

3. Posłał więc swoje sługi, żeby zaproszonych zwołali na ucztę, lecz ci nie chcieli przyjść.

4. Posłał jeszcze raz inne sługi z poleceniem: Powiedzcie zaproszonym: Oto przygotowałem moją ucztę: woły i tuczne zwierzęta pobite i wszystko jest gotowe. Przyjdźcie na ucztę!

5. Lecz oni zlekceważyli to i poszli: jeden na swoje pole, drugi do swego kupiectwa,

6. a inni pochwycili jego sługi i znieważywszy [ich], pozabijali.

7. Na to król uniósł się gniewem. Posłał swe wojska i kazał wytracić owych zabójców, a miasto ich spalić.

8. Wtedy rzekł swoim sługom: Uczta wprawdzie jest gotowa, lecz zaproszeni nie byli jej godni.

9. Idźcie więc na rozstajne drogi i zaproście na ucztę wszystkich, których spotkacie.

10. Słudzy ci wyszli na drogi i sprowadzili wszystkich, których napotkali: złych i dobrych. I sala zapełniła się biesiadnikami.

11. Wszedł król, żeby się przypatrzyć biesiadnikom, i zauważył tam człowieka, nie ubranego w strój weselny.

12. Rzekł do niego: Przyjacielu, jakże tu wszedłeś nie mając stroju weselnego? Lecz on oniemiał.

13. Wtedy król rzekł sługom: Zwiążcie mu ręce i nogi i wyrzućcie go na zewnątrz, w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

14. Bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych.

15. Wtedy faryzeusze odeszli i naradzali się, jak by podchwycić Go w mowie.

16. Posłali więc do Niego swych uczniów razem ze zwolennikami Heroda, aby Mu powiedzieli: Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie nauczasz. Na nikim Ci też nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką.

17. Powiedz nam więc, jak Ci się zdaje? Czy wolno płacić podatek Cezarowi, czy nie?

18. Jezus przejrzał ich przewrotność i rzekł: Czemu Mnie wystawiacie na próbę, obłudnicy?

19. Pokażcie Mi monetę podatkową! Przynieśli Mu denara.

20. On ich zapytał: Czyj jest ten obraz i napis?

21. Odpowiedzieli: Cezara. Wówczas rzekł do nich: Oddajcie więc Cezarowi to, co należy do Cezara, a Bogu to, co należy do Boga.

22. Gdy to usłyszeli, zmieszali się i zostawiwszy Go, odeszli.

23. W owym dniu przyszli do Niego saduceusze, którzy twierdzą, że nie ma zmartwychwstania, i zagadnęli go

24. w ten sposób: Nauczycielu, Mojżesz powiedział: Jeśli kto umrze bezdzietnie, niech jego brat weźmie wdowę po nim i wzbudzi potomstwo swemu bratu.

25. Otóż było u nas siedmiu braci. Pierwszy ożenił się i umarł, a ponieważ nie miał potomstwa, zostawił swoją żonę bratu.

26. Tak samo drugi i trzeci - aż do siódmego.

27. W końcu po wszystkich umarła ta kobieta.

28. Do którego więc z tych siedmiu należeć będzie przy zmartwychwstaniu? Bo wszyscy ją mieli [ za żonę ].

29. Jezus im odpowiedział: Jesteście w błędzie, nie znając Pisma ani mocy Bożej.

30. Przy zmartwychwstaniu bowiem nie będą się ani żenić, ani za mąż wychodzić, lecz będą jak aniołowie Boży w niebie.

31. A co do zmartwychwstania umarłych, nie czytaliście, co wam Bóg powiedział w słowach:

32. Ja jestem Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba? Bóg nie jest [Bogiem] umarłych, lecz żywych.

33. A tłumy, słysząc to, zdumiewały się nad Jego nauką.

34. Gdy faryzeusze dowiedzieli się, że zamknął usta saduceuszom, zebrali się razem,

35. a jeden z nich, uczony w Prawie, zapytał , wystawiając Go na próbę:

36. Nauczycielu, które przykazanie w Prawie jest największe?

37. On mu odpowiedział: Będziesz miłował Pana Boga swego całym swoim sercem, całą swoją duszą i całym swoim umysłem.

38. To jest największe i pierwsze przykazanie.

39. Drugie podobne jest do niego: Będziesz miłował swego bliźniego jak siebie samego.

40. Na tych dwóch przykazaniach opiera się całe Prawo i Prorocy.

41. Gdy faryzeusze byli zebrani, Jezus zadał im takie pytanie:

42. Co sądzicie o Mesjaszu? Czyim jest synem? Odpowiedzieli Mu: Dawida.

43. Wtedy rzekł do nich: Jakżeż więc Dawid natchniony przez Ducha może nazywać Go Panem, gdy mówi:

44. Rzekł Pan do Pana mego: Siądź po prawicy mojej, aż położę Twoich nieprzyjaciół pod stopy Twoje.

45. Jeśli więc Dawid nazywa Go Panem, to jak może być [tylko] jego synem?

46. I żaden z nich nie mógł Mu odpowiedzieć. Nikt też od owego dnia nie odważył się więcej Go pytać.

Rozdział 23

1. Wówczas przemówił Jezus do tłumów i do swych uczniów tymi słowami:

2. Na katedrze Mojżesza zasiedli uczeni w Piśmie i faryzeusze.

3. Czyńcie więc i zachowujcie wszystko, co wam polecą, lecz uczynków ich nie naśladujcie. Mówią bowiem, ale sami nie czynią.

4. Wiążą ciężary wielkie i nie do uniesienia i kładą je ludziom na ramiona, lecz sami palcem ruszyć ich nie chcą.

5. Wszystkie swe uczynki spełniają w tym celu, żeby się ludziom pokazać. Rozszerzają swoje filakterie i wydłużają frędzle u płaszczów.

6. Lubią zaszczytne miejsca na ucztach i pierwsze krzesła w synagogach.

7. Chcą, by ich pozdrawiano na rynkach i żeby ludzie nazywali ich Rabbi.

8. Otóż wy nie pozwalajcie nazywać się Rabbi, albowiem jeden jest wasz Nauczyciel, a wy wszyscy braćmi jesteście.

9. Nikogo też na ziemi nie nazywajcie waszym ojcem; jeden bowiem jest Ojciec wasz, Ten w niebie.

10. Nie chciejcie również, żeby was nazywano mistrzami, bo jeden jest tylko wasz Mistrz, Chrystus.

11. Największy z was niech będzie waszym sługą.

12. Kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się poniża, będzie wywyższony.

13. Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo zamykacie królestwo niebieskie przed ludźmi. Wy sami nie wchodzicie i nie pozwalacie wejść tym, którzy do niego idą.

15. Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo obchodzicie morze i ziemię, żeby pozyskać jednego współwyznawcę. A gdy się nim stanie, czynicie go dwakroć bardziej winnym piekła niż wy sami.

16. Biada wam, przewodnicy ślepi, którzy mówicie: Kto by przysiągł na przybytek, to nic nie znaczy; lecz kto by przysiągł na złoto przybytku, ten jest związany przysięgą.

17. Głupi i ślepi! Cóż bowiem jest ważniejsze, złoto czy przybytek, który uświęca złoto?

18. Dalej: Kto by przysiągł na ołtarz, to nic nie znaczy; lecz kto by przysiągł na ofiarę, która jest na nim, ten jest związany przysięgą.

19. Ślepi! Cóż bowiem jest ważniejsze, ofiara czy ołtarz, który uświęca ofiarę?

20. Kto więc przysięga na ołtarz, przysięga na niego i na wszystko, co na nim leży.

21. A kto przysięga na przybytek, przysięga na niego i na Tego, który w nim mieszka.

22. A kto przysięga na niebo, przysięga na tron Boży i na Tego, który na nim zasiada.

23. Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo dajecie dziesięcinę z mięty, kopru i kminku, lecz pomijacie to, co ważniejsze jest w Prawie: sprawiedliwość, miłosierdzie i wiarę. To zaś należało czynić, a tamtego nie opuszczać.

24. Przewodnicy ślepi, którzy przecedzacie komara, a połykacie wielbłąda!

25. Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo dbacie o czystość zewnętrznej strony kubka i misy, a wewnątrz pełne są zdzierstwa i niepowściągliwości.

26. Faryzeuszu ślepy! Oczyść wpierw wnętrze kubka, żeby i zewnętrzna jego strona stała się czysta.

27. Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo podobni jesteście do grobów pobielanych, które z zewnątrz wyglądają pięknie, lecz wewnątrz pełne są kości trupich i wszelkiego plugastwa.

28. Tak i wy z zewnątrz wydajecie się ludziom sprawiedliwi, lecz wewnątrz pełni jesteście obłudy i nieprawości.

29. Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo budujecie groby prorokom i zdobicie grobowce sprawiedliwych,

30. i mówicie: Gdybyśmy żyli za czasów naszych przodków, nie bylibyśmy ich wspólnikami w zabójstwie proroków.

31. Przez to sami przyznajecie, że jesteście potomkami tych, którzy mordowali proroków.

32. Dopełnijcie i wy miary waszych przodków!

33. Węże, plemię żmijowe, jak wy możecie ujść potępienia w piekle?

34. Dlatego oto Ja posyłam do was proroków, mędrców i uczonych. Jednych z nich zabijecie i ukrzyżujecie; innych będziecie biczować w swych synagogach i przepędzać z miasta do miasta.

35. Tak spadnie na was wszystka krew niewinna, przelana na ziemi, począwszy od krwi Abla sprawiedliwego aż do krwi Zachariasza, syna Barachiasza, którego zamordowaliście między przybytkiem a ołtarzem.

36. Zaprawdę, powiadam wam: Przyjdzie to wszystko na to pokolenie.

37. Jeruzalem, Jeruzalem! Ty zabijasz proroków i kamienujesz tych, którzy do ciebie są posłani. Ile razy chciałem zgromadzić twoje dzieci, jak ptak swe pisklęta zbiera pod skrzydła, a nie chcieliście.

38. Oto wasz dom zostanie wam pusty.

39. Albowiem powiadam wam: Nie ujrzycie Mnie odtąd, aż powiecie: Błogosławiony, który przychodzi w imię Pańskie.

Rozdział 24

1. Gdy Jezus szedł po wyjściu ze świątyni, podeszli do Niego uczniowie, aby Mu pokazać budowle świątyni.

2. Lecz On rzekł do nich: Widzicie to wszystko? Zaprawdę, powiadam wam, nie zostanie tu kamień na kamieniu, który by nie był zwalony.

3. A gdy siedział na Górze Oliwnej, podeszli do Niego uczniowie i pytali na osobności: Powiedz nam, kiedy to nastąpi i jaki będzie znak Twego przyjścia i końca świata?

4. Na to Jezus im odpowiedział: Strzeżcie się, żeby was kto nie zwiódł.

5. Wielu bowiem przyjdzie pod moim imieniem i będą mówić: Ja jestem Mesjaszem. I wielu w błąd wprowadzą.

6. Będziecie słyszeć o wojnach i o pogłoskach wojennych; uważajcie, nie trwóżcie się tym. To musi się stać, ale to jeszcze nie koniec!

7. Powstanie bowiem naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu. Będzie głód i zaraza, a miejscami trzęsienia ziemi.

8. Lecz to wszystko jest dopiero początkiem boleści.

9. Wtedy wydadzą was na udrękę i będą was zabijać, i będziecie w nienawiści u wszystkich narodów, z powodu mego imienia.

10. Wówczas wielu zachwieje się w wierze; będą się wzajemnie wydawać i jedni drugich nienawidzić.

11. Powstanie wielu fałszywych proroków i wielu w błąd wprowadzą;

12. a ponieważ wzmoże się nieprawość, oziębnie miłość wielu.

13. Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.

14. A ta Ewangelia o królestwie będzie głoszona po całej ziemi, na świadectwo wszystkim narodom. I wtedy nadejdzie koniec.

15. Gdy więc ujrzycie "ohydę spustoszenia", o której mówi prorok Daniel, zalegającą miejsce święte - kto czyta, niech rozumie -

16. wtedy ci, którzy będą w Judei, niech uciekają w góry!

17. Kto będzie na dachu, niech nie schodzi, by zabrać rzeczy z domu.

18. A kto będzie na polu, niech nie wraca, żeby wziąć swój płaszcz.

19. Biada zaś brzemiennym i karmiącym w owe dni!

20. A módlcie się, żeby ucieczka wasza nie wypadła w zimie albo w szabat.

21. Będzie bowiem wówczas wielki ucisk, jakiego nie było od początku świata aż dotąd i nigdy nie będzie.

22. Gdyby ów czas nie został skrócony, nikt by nie ocalał. Lecz z powodu wybranych ów czas zostanie skrócony.

23. Wtedy jeśliby wam kto powiedział: Oto tu jest Mesjasz albo: Tam, nie wierzcie!

24. Powstaną bowiem fałszywi mesjasze i fałszywi prorocy i działać będą wielkie znaki i cuda, by w błąd wprowadzić, jeśli to możliwe, także wybranych.

25. Oto wam przepowiedziałem.

26. jeśli więc wam powiedzą: Oto jest na pustyni, nie chodźcie tam! Oto wewnątrz domu, nie wierzcie!

27. Albowiem jak błyskawica zabłyśnie na wschodzie, a świeci aż na zachodzie, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego.

28. Gdzie jest padlina, tam się i sępy zgromadzą.

29. Zaraz też po ucisku owych dni słońce się zaćmi i księżyc nie da swego blasku; gwiazdy zaczną padać z nieba i moce niebios zostaną wstrząśnięte.

30. Wówczas ukaże się na niebie znak Syna Człowieczego, i wtedy będą narzekać wszystkie narody ziemi; i ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach niebieskich z wielką mocą i chwałą.

31. Pośle On swoich aniołów z trąbą o głosie potężnym, i zgromadzą Jego wybranych z czterech stron świata, od jednego krańca nieba aż do drugiego.

32. A od figowego drzewa uczcie się przez podobieństwo! Gdy jego gałązka staje się soczysta i liście wypuszcza, poznajecie, że zbliża się lato.

33. Tak samo i wy, kiedy ujrzycie to wszystko, wiedzcie, że blisko jest, we drzwiach.

34. Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się to wszystko stanie.

35. Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą.

36. Lecz o dniu owym i godzinie nikt nie wie, nawet aniołowie niebiescy, tylko sam Ojciec.

37. A jak było za dni Noego, tak będzie z przyjściem Syna Człowieczego.

38. Albowiem jak w czasie przed potopem jedli i pili, żenili się i za mąż wydawali aż do dnia, kiedy Noe wszedł do arki,

39. i nie spostrzegli się, aż przyszedł potop i pochłonął wszystkich, tak również będzie z przyjściem Syna Człowieczego.

40. Wtedy dwóch będzie w polu: jeden będzie wzięty, drugi zostawiony.

41. Dwie będą mleć na żarnach: jedna będzie wzięta, druga zostawiona.

42. Czuwajcie więc, bo nie wiecie, w którym dniu Pan wasz przyjdzie.

43. A to rozumiejcie: Gdyby gospodarz wiedział, o której porze nocy złodziej ma przyjść, na pewno by czuwał i nie pozwoliłby włamać się do swego domu.

44. Dlatego i wy bądźcie gotowi, bo w chwili, której się nie domyślacie, Syn Człowieczy przyjdzie.

45. Któż jest tym sługą wiernym i roztropnym, którego pan ustanowił nad swoją służbą, żeby na czas rozdał jej żywność?

46. Szczęśliwy ów sługa, którego pan, gdy wróci, zastanie przy tej czynności.

47. Zaprawdę, powiadam wam: Postawi go nad całym swoim mieniem.

48. Lecz jeśli taki zły sługa powie sobie w duszy: Mój pan się ociąga,

49. i zacznie bić swoje współsługi, i będzie jadł i pił z pijakami,

50. to nadejdzie pan tego sługi w dniu, kiedy się nie spodziewa, i o godzinie, której nie zna.

51. Każe go ćwiartować i z obłudnikami wyznaczy mu miejsce. Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.

17. Pożycza [samemu] Panu - kto dla biednych życzliwy, za dobrodziejstwo On mu nagrodzi.

18. ćwicz syna, dopóki jest nadzieja, nie unoś się aż do skrzywdzenia go.

19. Za mocny gniew należy się grzywna, a chcąc go wyrwać, jeszcze go wzmożesz.

20. Posłuchaj rady, przyjmij naukę, abyś był mądry w przyszłości.