Biblia w rok.

Siedemdziesiątego dnia napotykamy jeden z najciekawszych fragmentów Biblii: historię Balaama i jego gadającego osła, opisaną w Księdze Liczb 22, ukazującą, jak Bóg może użyć wszelkich środków, aby wypełnić swoją wolę. Księga Powtórzonego Prawa 23 podkreśla wagę czystości i szacunku dla obecności Boga w obozie. Psalm 105 celebruje cuda, których Bóg dokonał w historii Izraela, zachęcając nas do pamiętania o Jego obietnicach i wiecznej wierności.

1. Potem Izraelici ruszyli dalej i rozbili namioty na równinach Moabu po drugiej stronie Jordanu, naprzeciw Jerycha.

2. Balak, syn Sippora, widział wszystko, co uczynił Izrael Amorytom.

3. Wtedy strach ogarnął Moab przed tym ludem, który był tak liczny, i lękał się Moab Izraelitów.

4. Rzekł więc Moab do starszych spośród Madianitów: Teraz to mnóstwo pożre wszystko wokół nas, jak wół żre trawę na polu. Wówczas królem Moabu był Balak, syn Sippora.

5. On też wysłał posłów do Balaama, syna Beora, do Petor nad Rzeką w kraju Ammawitów, aby go zaprosili tymi słowami: Oto lud, który wyszedł z Egiptu, okrył powierzchnię ziemi i osiadł naprzeciw mnie.

6. Przyjdź więc, proszę, i przeklnij mi ten lud, bo jest silniejszy ode mnie. Być może, uda się go pokonać i z kraju wypędzić. Wiem bowiem, że kogo ty błogosławisz, będzie błogosławiony, a kogo ty przeklniesz, będzie przeklęty.

7. Wybrali się więc starsi Moabitów wraz ze starszymi Madianitów w drogę, zaopatrzeni w dary dla wieszcza. Przybyli do Balaama i przekazali mu słowa Balaka.

8. On zaś im odpowiedział: Pozostańcie tu na noc, a potem dam wam odpowiedź według tego, co mi Pan powie. Pozostali więc książęta Moabitów u Balaama.

9. Przyszedł Bóg do Balaama i rzekł: Cóż to za mężowie są u ciebie?

10. Balaam odpowiedział Bogu: Balak, syn Sippora, król Moabitów, przysłał do mnie wiadomość:

11. Oto lud, który wyszedł z Egiptu, okrył powierzchnię ziemi. Przyjdź, a przeklnij ich, abym mógł z nimi walczyć i wypędzić ich.

12. Na to rzekł Bóg do Balaama: Nie możesz iść z nimi i nie możesz tego ludu przeklinać, albowiem jest on błogosławiony.

13. Gdy powstał Balaam następnego poranka, rzekł do książąt Balaka: Wracajcie do swego kraju, gdyż Pan nie dozwolił mi iść z wami.

14. Powstali wtedy książęta Moabu i przyszli do Balaka donosząc mu: Nie zgodził się Balaam pójść z nami.

15. Wtedy Balak posłał raz jeszcze książąt liczniejszych i bardziej dostojnych niż tamci.

16. Skoro oni przybyli do Balaama, rzekli mu: Tak mówi Balak, syn Sippora: Nie wzbraniaj się przyjść do mnie.

17. Wynagrodzę cię hojnie i wszystko uczynię, cokolwiek mi powiesz. Przyjdźże więc i przeklnij mi ten lud!

18. Balaam odpowiedział sługom Balaka tymi słowami: Choćby mi Balak dawał tyle srebra i złota, ile pałac jego pomieści, to przecież nie mogę przekroczyć rozkazu Pana, Boga [mojego], zarówno w małych rzeczach, jak i wielkich.

19. Pozostańcie jednak przez noc, a zobaczę, co Pan tym razem mi powie.

20. W nocy przyszedł Bóg do Balaama i rzekł mu: Skoro mężowie ci przyszli, aby cię zabrać, wstań, a idź z nimi, lecz uczynisz tylko to, co ci powiem.

21. Wstał więc Balaam rano, osiodłał swoją oślicę i pojechał z książętami Moabu.

22. Jego wyjazd rozpalił gniew Pana i anioł Pana stanął na drodze przeciw niemu, by go zatrzymać. On zaś w towarzystwie dwóch sług jechał na swojej oślicy.

23. Gdy oślica zobaczyła anioła Pana stojącego z wyciągniętym mieczem na drodze, zboczyła z drogi i poszła w pole. Balaam uderzył ją, chcąc zawrócić na właściwą drogę.

24. Wtedy stanął anioł Pana na ciasnej drodze między winnicami, a mur był z jednej i z drugiej strony.

25. Gdy oślica zobaczyła anioła Pana, przyparła do muru i przytarła nogę Balaama do tego muru, a on ponownie zaczął bić oślicę.

26. Anioł posunął się dalej i stanął w miejscu tak ciasnym, że nie było można go wyminąć ani z prawej, ani też z lewej strony.

27. Gdy oślica ujrzała znowu anioła Pana, położyła się pod Balaamem. Rozgniewał się więc Balaam bardzo i zaczął okładać oślicę kijem.

28. Wówczas otworzył Pan usta oślicy, i rzekła do Balaama: Cóż ci uczyniłam, żeś mnie zbił już trzy razy?

29. Balaam odpowiedział oślicy: Dlatego, żeś sobie drwiła ze mnie. Gdybym tak miał miecz w ręku, już bym cię zabił!

30. Oślica jednak rzekła do Balaama: Czyż nie jestem twoją oślicą, na której jeździsz, odkąd jesteś, aż po dzień dzisiejszy? Czyż miałam zwyczaj czynić ci coś podobnego? Odpowiedział: Nie!

31. Wtedy otworzył Pan oczy Balaama i zobaczył on anioła Pana, stojącego na drodze z obnażonym mieczem w ręku. Ukląkł więc i oddał pokłon twarzą do ziemi.

32. Anioł zaś Pana rzekł do niego: Czemu aż trzy razy zbiłeś swoją oślicę? Ja jestem tym, który przyszedł, aby ci bronić przejazdu, albowiem droga twoja jest dla ciebie zgubna.

33. Oślica ujrzała mnie i trzy razy usunęła się z drogi. Gdyby się nie usunęła, byłbym cię dawno zabił, a ją przy życiu zostawił.

34. Rzekł więc Balaam do anioła Pana: Zgrzeszyłem. Nie wiedziałem, że ty stanąłeś przeciwko mnie na drodze. Teraz jednak, gdy wiem, że ci się droga moja nie podoba, chcę wracać.

35. Lecz anioł Pana rzekł do Balaama: Idź z tymi mężami, ale nie mów nic innego ponad to, co ci powiem. Poszedł więc Balaam z książętami Balaka.

36. Gdy usłyszał Balak, że Balaam się zbliża, wyszedł naprzeciw niego aż do Ir-Moab, które leży nad Arnonem, na samej granicy kraju.

37. Balak rzekł do Balaama: Czyż nie posyłałem już po ciebie, by cię przywołać? Czemu nie przybyłeś? Czyż nie mogę hojnie ci zapłacić?

38. Balaam jednak oświadczył Balakowi: Przecież teraz przybyłem do ciebie. Czy rzeczywiście mogę coś oznajmić? Będę mówił tylko te słowa, które Bóg włoży w moje usta.

39. I poszedł Balaam z Balakiem, i przybyli do Kiriat-Chusot.

40. Balak złożył w ofierze woły i owce i [część] z tego posłał Balaamowi i książętom, którzy z nim przyszli.

41. Na drugi dzień zabrał Balak Balaama i zaprowadził na Bamot-Baal, skąd było widać kraniec [obozu] ludu [izraelskiego].

1. Nikt nie poślubi żony swego ojca i nie odkryje brzegu płaszcza ojca swego.

2. Nikt, kto ma zgniecione jądra lub odcięty członek, nie wejdzie do zgromadzenia Pana.

3. Nie wejdzie syn nieprawego łoża do zgromadzenia Pana, nawet w dziesiątym pokoleniu nie wejdzie do zgromadzenia Pana.

4. Nie wejdzie Ammonita i Moabita do zgromadzenia Pana, nawet w dziesiątym pokoleniu; nie wejdzie do zgromadzenia Pana na wieki,

5. za to, że nie wyszli oni ku wam na drogę z chlebem i wodą, gdyście szli z Egiptu i jeszcze opłacili przeciwko tobie Balaama, syna Beora, z Petor w Aram-Naharaim, aby cię przeklinał.

6. Lecz Pan, Bóg twój, nie chciał słuchać Balaama, i Pan, Bóg twój, zamienił przekleństwo względem ciebie na błogosławieństwo, bo Pan, Bóg twój, umiłował ciebie.

7. Nie będziesz się starał o ich szczęście ani o ich powodzenie, jak długo będziesz żył.

8. Nie będziesz się brzydził Edomitą, bo jest twoim bratem, ani Egipcjaninem, bo przybyszem byłeś w jego kraju.

9. W trzecim pokoleniu jego potomkowie mogą być dopuszczeni do zgromadzenia Pana.

10. Gdy wyjdziesz rozbić namioty naprzeciw twego wroga, będziesz się wystrzegał wszelkiego zła.

11. Jeśli się znajdzie wśród ciebie człowiek nieczysty z powodu zmazy nocnej, wyjdzie z obozu i do obozu twego nie wróci.

12. Pod wieczór wymyje się, a o zachodzie słońca może wrócić do obozu.

13. Będziesz miał miejsce poza obozem i tam poza obóz będziesz wychodził.

14. Zaopatrzysz się w kołek, a gdy wyjdziesz na zewnątrz, wydrążysz nim dołek, a wracając przykryjesz to, czegoś się pozbył,

15. gdyż Pan, Bóg twój, przechadza się po twoim obozie, aby chronić ciebie, a wrogów na łup twój wydać. Stąd obóz twój musi być święty. Pan nie może w nim ujrzeć nic odrażającego, aby się nie odwrócił od ciebie.

16. Nie wydasz panu niewolnika, który się schroni u ciebie przed swoim właścicielem.

17. Z tobą będzie przebywał, w twym kraju, w miejscu, które sobie wybierze, w jednym z twoich miast, gdzie będzie się czuł dobrze; nie będziesz go dręczył.

18. Nie będzie nierządnicy sakralnej wśród córek Izraela ani mężczyzn uprawiających nierząd sakralny wśród synów Izraela.

19. Nie zaniesiesz do domu Pana, Boga twego, zarobku nierządnicy, jak i zapłaty dla psa, jako rzeczy ofiarowanej ślubem. Tak jednym, jak i drugim brzydzi się Pan, Bóg twój.

20. Nie będziesz żądał od brata swego odsetek z pieniędzy, z żywności ani odsetek z czegokolwiek, co się pożycza na procent.

21. Od obcego możesz się domagać, ale od brata nie będziesz żądał odsetek, aby ci Pan, Bóg twój, błogosławił we wszystkim, do czego rękę przyłożysz w ziemi, którą idziesz posiąść.

22. Jeśli złożysz ślub Panu, Bogu swemu, nie będziesz się ociągał z jego wypełnieniem, gdyż Pan, Bóg twój, będzie się tego domagał od ciebie, a na tobie będzie ciążył grzech.

23. Jeśli się wstrzymasz od ślubowania, nie będzie grzech ciążył na tobie,

24. lecz co z ust twych już wyszło, tego strzeż i wypełnij ślub, który twe usta złożyły jako dar dobrowolny Panu, Bogu twemu.

25. Gdy wejdziesz do winnicy swego bliźniego, możesz zjeść winogron do syta, ile zechcesz; lecz do swego koszyka nie weźmiesz.

26. Gdy wejdziesz do zboża bliźniego swego, ręką możesz zrywać kłosy, lecz sierpa nie przyłożysz do zboża swego bliźniego.

1. Sławcie Pana, wzywajcie Jego imienia, głoście dzieła Jego wśród narodów!

2. Śpiewajcie Mu i grajcie Mu, rozpowiadajcie wszystkie Jego cuda!

3. Szczyćcie się Jego świętym imieniem; niech się weseli serce szukających Pana!

4. Rozmyślajcie o Panu i Jego potędze, szukajcie zawsze Jego oblicza!

5. Pamiętajcie o cudach, które On zdziałał, o Jego znakach i sądach ust Jego,

6. potomstwo Abrahama, Jego słudzy, synowie Jakuba, Jego wybrańcy.

7. On, Jahwe, jest naszym Bogiem: Jego wyroki obejmują świat cały.

8. Na wieki pamięta o swoim przymierzu, obietnicę dał dla tysiąca pokoleń.

9. Zawarł je z Abrahamem i przysięgę dał Izaakowi,

10. ustanowił dla Jakuba jako prawo, dla Izraela jako wieczne przymierze,

11. mówiąc: Dam tobie ziemię Kanaan na waszą własność dziedziczną.

12. Kiedy ich było niewielu, nieliczni i obcy w niej,

13. i wędrowali od szczepu do szczepu, z jednego królestwa do drugiego ludu,

14. nikomu nie pozwolił ich uciskać i z ich powodu karał królów:

15. Nie dotykajcie moich pomazańców i prorokom moim nie czyńcie krzywdy!

16. Potem przywołał głód na ziemię i odebrał cały zapas chleba.

17. Wysłał przed nimi człowieka: Józefa sprzedano jako niewolnika.

18. Kajdanami ścisnęli jego nogi, w żelazo zakuli jego szyję,

19. aż się spełniła jego przepowiednia i słowo Pańskie dało mu świadectwo.

20. Posłał król, by uwolnić go, i władca ludów, aby go wyzwolić.

21. Ustanowił go panem nad swoim domem i władcą nad całą swoją posiadłością,

22. by według swej myśli pouczał jego dostojników a jego starszyznę uczył mądrości.

23. Wówczas Izrael wkroczył do Egiptu, Jakub był gościem w kraju Chama.

24. Licznie rozmnożył swój naród, uczynił go mocniejszym od jego wrogów.

25. Ich to serce odmienił, ażeby znienawidzili lud Jego i wobec Jego sług postępowali zdradziecko.

26. Wtedy posłał sługę swojego, Mojżesza, i Aarona, którego sobie wybrał.

27. Oni okazali w Egipcie Jego znaki i cuda w krainie Chama.

28. Zesłał ciemności i nastał mrok, lecz nie przestrzegali słów Jego.

29. W krew zamienił ich wody i pozabijał ich ryby.

30. Od żab się zaroiła ich ziemia, [nawet] w komnatach ich królów.

31. Rzekł, i robactwo się zjawiło, komary w całym ich kraju.

32. Zesłał im grad zamiast deszczu i ogień palący na ich ziemię.

33. Poraził im winorośle i figowce i drzewa połamał w ich kraju.

34. Rzekł, i nadciągnęła szarańcza, niezliczone mnóstwo świerszczy.

35. Pożarły one całą trawę w ich kraju i zjadły płody na ich roli.

36. Pobił wszystkich pierworodnych w ich ziemi, pierwociny całej ich siły.

37. A tamtych wyprowadził ze srebrem i złotem i nie było słabego w Jego pokoleniach.

38. Egipcjanie byli radzi z ich wyjścia, bo lęk ich ogarnął przed nimi.

39. Chmurę rozpostarł jako osłonę i ogień, by świecił wśród nocy.

40. Prosili i przywiódł przepiórki, i nasycił ich chlebem z nieba.

41. Rozdarł skałę i spłynęła woda, popłynęła w pustyni jak rzeka.

42. Pamiętał bowiem o swym świętym słowie, [danym] Abrahamowi, słudze swojemu.

43. I wyprowadził lud swój wśród radości, wśród wesela - swoich wybranych.

44. I darował im ziemie narodów, i zawładnęli owocem pracy ludów,

45. by strzegli Jego przykazań i prawa zachowywali. Alleluja.