Biblia w rok.

Sześćdziesiątego drugiego dnia jesteśmy świadkami wewnętrznego sprzeciwu wobec Mojżesza i niedowierzania ludu w obliczu ziemi obiecanej. Lb 12 ukazuje zazdrość Miriam i Aarona, a Lb 13 lęk szpiegów przed olbrzymami. Pwt 11 podkreśla wybór między błogosławieństwem a przekleństwem, zgodnie z posłuszeństwem prawu. Psalm 94 podkreśla, że ​​Bóg jest sprawiedliwym sędzią, który nie ignoruje wołania uciśnionych.

Rozdział 12

1. Miriam i Aaron mówili źle przeciw Mojżeszowi z powodu Kuszytki, którą wziął za żonę. Rzeczywiście bowiem wziął za żonę Kuszytkę.

2. Mówili: Czyż Pan mówił z samym tylko Mojżeszem? Czy nie mówił również z nami? A Pan to usłyszał.

3. Mojżesz zaś był człowiekiem bardzo skromnym, najskromniejszym ze wszystkich ludzi, jacy żyli na ziemi.

4. I zwrócił się nagle Pan do Mojżesza, Aarona i Miriam: Przyjdźcie wszyscy troje do Namiotu Spotkania. I poszli wszyscy troje,

5. a Pan zstąpił w słupie obłoku, zatrzymał się u wejścia do namiotu i zawołał na Aarona i Miriam. Gdy obydwoje podeszli,

6. rzekł: Słuchajcie słów moich: Jeśli jest u was prorok, objawię mu się przez widzenia, w snach będę mówił do niego.

7. Lecz nie tak jest ze sługą moim, Mojżeszem. Uznany jest za wiernego w całym moim domu.

8. Twarzą w twarz mówię do niego - w sposób jawny, a nie przez wyrazy ukryte. On też postać Pana ogląda. Czemu ośmielacie się przeciwko memu słudze, przeciwko Mojżeszowi, źle mówić?

9. I zapalił się gniew Pana przeciw nim. Odszedł [Pan],

10. a obłok oddalił się od namiotu, lecz oto Miriam stała się nagle biała jak śnieg od trądu. Gdy Aaron do niej się zwrócił, spostrzegł, że była trędowata.

11. Wtedy rzekł Aaron do Mojżesza: Proszę, panie mój, nie karz nas za grzech, któregośmy się nierozważnie dopuścili i jesteśmy winni.

12. Nie dopuść, by ona stała się jak martwy [płód], który na pół zgniły wychodzi z łona swej matki.

13. Wtedy Mojżesz błagał głośno Pana: O Boże, spraw, proszę, by znowu stała się zdrowa.

14. Pan rzekł do Mojżesza: Gdyby jej ojciec plunął w twarz, czyż nie musiałaby się przez siedem dni wstydzić? Tak ma być ona przez siedem dni wyłączona z obozu, a potem może znowu powrócić.

15. Zgodnie z tym została Miriam na siedem dni wyłączona z obozu. Lud jednak nie ruszył dalej, zanim Miriam nie została przyjęta z powrotem.

16. Następnie lud wyruszył z Chaserot i rozbił obóz na pustyni Paran.

Rozdział 13

1. Odezwał się znowu Pan do Mojżesza tymi słowami:

2. Poślij ludzi, aby zbadali kraj Kanaan, który chcę dać synom Izraela. Wyślecie po jednym z każdego pokolenia ich przodków, tych wszystkich, którzy są w nich książętami.

3. Wysłał ich więc Mojżesz zgodnie z rozkazem Pana z pustyni Paran, a byli ci mężowie wodzami Izraelitów.

4. A oto ich imiona: Z pokolenia Rubena Szammua, syn Zakkura;

5. z pokolenia Symeona Szafat, syn Choriego;

6. z pokolenia Judy Kaleb, syn Jefunnego;

7. z pokolenia Issachara Jigeal, syn Józefa;

8. z pokolenia Efraima Ozeasz, syn Nuna;

9. z pokolenia Beniamina Palti, syn Rafu;

10. z pokolenia Zabulona Gaddiel, syn Sodiego;

11. z pokolenia Józefa: z pokolenia Manassesa Gaddi, syn Susiego;

12. z pokolenia Dana Ammiel, syn Gemalliego;

13. z pokolenia Asera Setur, syn Miszaela;

14. z pokolenia Neftalego Nachbi, syn Wafsiego;

15. z pokolenia Gada Geuel, syn Makiego.

16. Oto imiona mężów, których Mojżesz posłał celem rozpoznania kraju. Ozeaszowi, synowi Nuna, dał [później] Mojżesz imię Jozue.

17. Mojżesz posłał ich celem zbadania ziemi Kanaan, mówiąc: Idźcie przez Negeb, a następnie wstąpcie na góry.

18. Zobaczcie, jaki jest kraj, a mianowicie jaki lud w nim mieszka, czy jest silny czy też słaby, czy jest liczny, czy też jest go mało.

19. Jaki jest kraj, w którym on mieszka: dobry czy zły, i jakie miasta, w których on mieszka: obronne czy bez murów?

20. Dalej, jaka jest ziemia: urodzajna czy nie, zalesiona czy bez drzew? Bądźcie odważni i przynieście coś z owoców tej ziemi. A był to właśnie czas dojrzewania winogron.

21. Wyruszyli więc i badali kraj od pustyni Sin aż do Rechob, u Wejścia do Chamat.

22. Ciągnęli przez Negeb i przybyli do Hebronu, gdzie przebywali Achiman, Szeszaj i Talmaj - Anakici. Hebron został zbudowany siedem lat wcześniej niż Soan w Egipcie.

23. Przybyli aż do doliny Eszkol. Tam odcięli gałąź krzewu winnego razem z winogronami i ponieśli ją we dwóch na drągu; do tego [zabrali] jeszcze nieco jabłek granatu i fig.

24. Miejsce to nazwano doliną Eszkol, ze względu na winogrona, które tam Izraelici odcięli.

25. Po czterdziestu dniach wrócili z rozpoznania kraju.

26. Przyszli na pustynię Paran do Kadesz i stanęli przed Mojżeszem i Aaronem oraz przed całą społecznością Izraelitów, złożyli przed nimi sprawozdanie oraz pokazali owoce kraju.

27. I tak im opowiedzieli: Udaliśmy się do kraju, do którego nas posłałeś. Jest to kraj rzeczywiście opływający w mleko i miód, a oto jego owoce.

28. Jednakże lud, który w nim mieszka, jest silny, a miasta są obwarowane i bardzo wielkie. Widzieliśmy tam również Anakitów.

29. Amalekici zajmują okolice Negebu; w górach mieszkają Chetyci, Jebusyci i Amoryci, Kananejczycy wreszcie mieszkają nad morzem i nad brzegami Jordanu.

30. Wtedy próbował Kaleb uspokoić lud, [który zaczął się burzyć] przeciw Mojżeszowi, i rzekł: Trzeba ruszyć i zdobyć kraj - na pewno zdołamy go zająć.

31. Lecz mężowie, którzy razem z nim byli, rzekli: Nie możemy wyruszyć przeciw temu ludowi, bo jest silniejszy od nas.

32. I rozgłaszali złe wiadomości o kraju, który zbadali, mówiąc do Izraelitów: Kraj, któryśmy przeszli, aby go zbadać, jest krajem, który pożera swoich mieszkańców. Wszyscy zaś ludzie, których tam widzieliśmy, są wysokiego wzrostu.

33. Widzieliśmy tam nawet olbrzymów - Anakici pochodzą od olbrzymów - a w porównaniu z nimi wydaliśmy się sobie jak szarańcza i takimi byliśmy w ich oczach.

1. Miłujcie przeto Pana, Boga swojego, i wiernie przestrzegajcie Jego praw, poleceń i nakazów po wszystkie dni.

2. Wy poznaliście je dzisiaj, a nie dzieci wasze, które nie znały i nie widziały pouczenia Pana, Boga waszego, Jego wielkości, Jego mocnej ręki i wyciągniętego ramienia,

3. znaków i dzieł, wszystkiego, czego dokonał w Egipcie względem faraona, króla egipskiego, i całej jego ziemi;

4. co uczynił wojsku egipskiemu, jego koniom i jego rydwanom - jak je kazał zatopić wodom Morza Czerwonego podczas pościgu za wami - wygubił ich Pan aż do dnia dzisiejszego;

5. co uczynił wam na pustyni, aż do waszego przyjścia na to miejsce;

6. co uczynił Datanowi i Abiramowi, synom Eliaba, potomka Rubena, gdy ziemia otwarła swą paszczę i pochłonęła ich spośród Izraela razem z ich rodzinami, ich namiotami i całym ich dobytkiem.

7. Wasze bowiem oczy widziały całe to wielkie dzieło Pana, które On uczynił.

8. Strzeżcie przeto wszystkich nakazów, które wam dzisiaj daję, abyście byli dość mocni, by wejść i posiąść ziemię, do której dziś idziecie, by ją posiąść;

9. byście długo żyli w ziemi, którą poprzysiągł Pan dać przodkom waszym i potomstwu ich: ziemię opływającą w mleko i miód.

10. Gdyż ziemia, którą idziecie posiąść, nie jest podobna do ziemi egipskiej, skąd wyszliście, a w którą posiawszy nasienie doprowadzaliście wodę jak do ogrodu warzywnego przy pomocy nóg.

11. Ziemia, którą idziecie posiąść, jest krajem gór i dolin, pijącym wodę z deszczu niebieskiego.

12. To ziemia, którą stale nawiedza Pan, Bóg wasz, na której spoczywają oczy Pana, Boga waszego, od początku roku aż do końca.

13. Jeśli będziecie słuchać pilnie nakazów, które wam dziś daję, miłując Pana, Boga waszego, i służąc Mu z całego serca z całej duszy,

14. ześle On deszcz na waszą ziemię we właściwym czasie, jesienny jak i wiosenny, i zbierzecie wasze zboże, moszcz i oliwę.

15. Da też trawę na polach dla waszego bydła. Będziecie mieli żywności do syta.

16. Strzeżcie się, by serce wasze nie pozwoliło się omamić, abyście nie odeszli i nie służyli obcym bogom i nie oddawali im pokłonu,

17. bo zapaliłby się gniew Pana na was, i zamknąłby niebo, aby nie padał deszcz, ziemia nie wydałaby plonów, i prędko zginęlibyście w tej pięknej ziemi, którą wam daje Pan.

18. Weźcie przeto sobie te moje słowa do serca i duszy. Przywiążcie je sobie jako znak na ręku. Niech one będą wam ozdobą między oczami.

19. Nauczcie ich wasze dzieci, powtarzając je im, gdy przebywacie w domu, gdy idziecie drogą, gdy kładziecie się i wstajecie.

20. Napiszesz je na odrzwiach swojego domu i na swoich bramach,

21. aby się pomnożyły twoje dni i dni twoich dzieci w kraju, który przodkom waszym poprzysiągł dać Pan - dni tak długie, jak dni niebios, które są nad ziemią.

22. Jeśli pilnie strzec będziecie wszystkich tych poleceń, które ja wam dziś nakazuję pełnić, miłując Pana, waszego Boga, postępując według wszystkich Jego dróg i Jego się trzymając -

23. wypędzi Pan wszystkie te narody przed wami i usuniecie narody większe i mocniejsze od was.

24. Każde miejsce, po którym będzie chodzić stopa waszej nogi, będzie wasze. Granice wasze sięgać będą od pustyni aż do Libanu, od rzeki Eufrat aż do Morza Zachodniego.

25. Nikt przed wami się nie ostoi, strach przed wami i przerażenie będzie siał Pan, Bóg wasz, po całej ziemi, po której będziecie chodzić, jak wam zapowiedział.

26. Widzicie, ja kładę dziś przed wami błogosławieńswo i przekleństwo.

27. Błogosławieństwo, jeśli usłuchacie poleceń Pana, waszego Boga, które ja wam dzisiaj daję -

28. przekleństwo, jeśli nie usłuchacie poleceń Pana, waszego Boga, jeśli odstąpicie od drogi, którą ja wam dzisiaj wskazuję, a pójdziecie za bogami obcymi, których nie znacie.

29. Gdy Pan, Bóg wasz, wprowadzi was do ziemi, którą idziecie posiąść, ogłosicie błogosławieństwo na górze Garizim, a przekleństwo na górze Ebal.

30. Czyż nie są te góry za Jordanem, za drogą zachodnią do ziemi Kananejczyków, mieszkających w Arabie, naprzeciw Gilgal, niedaleko dębów More?

31. Bo wy przejdziecie przez Jordan, idąc posiąść ziemię, którą wam daje Pan, Bóg wasz. Gdy ją posiądziecie i będziecie w niej mieszkać,

32. wypełniajcie pilnie wszystkie prawa i nakazy, które ja wam dzisiaj daję.

1. Boże, Mścicielu, Panie, Boże, Mścicielu, ukaż się!

2. Powstań Ty, który sądzisz ziemię, daj pysznym odpłatę!

3. Jak długo występni, o Panie, jak długo będą się chełpić występni,

4. będą pleść i gadać bezczelnie, i chwalić się będą wszyscy złoczyńcy?

5. Lud Twój, o Panie, depczą i uciskają Twoje dziedzictwo,

6. mordują wdowę i przychodnia i zabijają sieroty.

7. A mówią: Pan nie widzi, nie dostrzega [tego] Bóg Jakuba.

8. Pomnijcie, głupcy w narodzie! Kiedy zmądrzejecie, bezrozumni?

9. Nie ma usłyszeć Ten, który ucho wszczepił, nie ma widzieć Ten, co utworzył oko,

10. czy nie ma karać Ten, co strofuje ludy, Ten, który ludzi naucza mądrości?

11. Pan zna myśli ludzkie: że są one marnością.

12. Szczęśliwy mąż, którego Ty wychowujesz, o Panie, i prawem Twoim pouczasz,

13. by dać mu odpocząć w dniach nieszczęśliwych, nim grób wykopią dla występnego.

14. Pan bowiem nie odpycha swego ludu i nie porzuca swojego dziedzictwa;

15. lecz wyrok powróci do sprawiedliwości, za nią [pójdą] wszyscy, co są prawego serca.

16. Kto wystąpi w mojej obronie przeciw niegodziwcom? Kto mię zasłoni od złoczyńców?

17. Gdyby Pan mi nie udzielił pomocy, wnet by moja dusza zamieszkała [w kraju] milczenia.

18. A kiedy myślę: Moja noga się chwieje, wtedy mnie wspiera Twoja łaska, Panie!

19. Gdy się w moim sercu mnożą niepokoje, Twoje pociechy mnie orzeźwiają.

20. Co z Tobą ma wspólnego nieprawy trybunał, który sprowadza nieszczęście wbrew Prawu?

21. Choć czyhają na życie sprawiedliwego, chociaż potępiają krew niewinną:

22. na pewno Pan będzie mi obroną, a Bóg mój skałą ucieczki.

23. A tamtym za ich niegodziwość zapłaci; i zgubi ich własna złośliwość, nasz Pan Bóg ich zgubi.