Liber Iob, 27
1. Addidit quoque Iob assu mens parabolam suam et dixit:
1. ἔτι δὲ προσθεὶς Ιωβ εἶπεν τῷ προοιμίῳ
2. “Vivit Deus, qui abstulit ius meum, et Omnipotens, qui ad amaritudinem adduxit animam meam,
2. ζῇ κύριος ὃς οὕτω με κέκρικεν καὶ ὁ παντοκράτωρ ὁ πικράνας μου τὴν ψυχήν
3. quia, donec superest halitus in me, et spiritus Dei in naribus meis,
3. ἦ μὴν ἔτι τῆς πνοῆς μου ἐνούσης πνεῦμα δὲ θεῖον τὸ περιόν μοι ἐν ῥισίν
4. non loquentur labia mea iniquitatem, nec lingua mea meditabitur mendacium!
4. μὴ λαλήσειν τὰ χείλη μου ἄνομα οὐδὲ ἡ ψυχή μου μελετήσει ἄδικα
5. Absit a me, ut iustos vos esse iudicem; donec exspirem, non recedam ab innocentia mea.
5. μή μοι εἴη δικαίους ὑμᾶς ἀποφῆναι ἕως ἂν ἀποθάνω οὐ γὰρ ἀπαλλάξω μου τὴν ἀκακίαν
6. Iustificationem meam, quam coepi tenere, non deseram, neque enim reprehendit me cor meum in omni vita mea.
6. δικαιοσύνῃ δὲ προσέχων οὐ μὴ προῶμαι οὐ γὰρ σύνοιδα ἐμαυτῷ ἄτοπα πράξας
7. Sit ut impius inimicus meus, et adversarius meus quasi iniquus.
7. οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ εἴησαν οἱ ἐχθροί μου ὥσπερ ἡ καταστροφὴ τῶν ἀσεβῶν καὶ οἱ ἐπ’ ἐμὲ ἐπανιστανόμενοι ὥσπερ ἡ ἀπώλεια τῶν παρανόμων
8. Quae est enim spes impii, cum secet, cum rapiat Deus animam eius?
8. καὶ τίς γάρ ἐστιν ἐλπὶς ἀσεβεῖ ὅτι ἐπέχει πεποιθὼς ἐπὶ κύριον ἆρα σωθήσεται
9. Numquid Deus audiet clamorem eius, cum venerit super eum angustia?
9. ἦ τὴν δέησιν αὐτοῦ εἰσακούσεται κύριος ἢ ἐπελθούσης αὐτῷ ἀνάγκης
10. Aut poterit in Omnipotente delectari et invocare Deum omni tempore?
10. μὴ ἔχει τινὰ παρρησίαν ἔναντι αὐτοῦ ἢ ὡς ἐπικαλεσαμένου αὐτοῦ εἰσακούσεται αὐτοῦ
11. Docebo vos manum Dei, quae Omnipotens habeat, nec abscondam.
11. ἀλλὰ δὴ ἀναγγελῶ ὑμῖν τί ἐστιν ἐν χειρὶ κυρίου ἅ ἐστιν παρὰ παντοκράτορι οὐ ψεύσομαι
12. Ecce vos omnes observastis, et quid sine causa vana loquimini?
12. ἰδοὺ δὴ πάντες οἴδατε ὅτι κενὰ κενοῖς ἐπιβάλλετε
13. Haec est pars hominis impii apud Deum, et hereditas violentorum, quam ab Omnipotente suscipient.
13. αὕτη ἡ μερὶς ἀνθρώπου ἀσεβοῦς παρὰ κυρίου κτῆμα δὲ δυναστῶν ἐλεύσεται παρὰ παντοκράτορος ἐπ’ αὐτούς
14. Si multiplicati fuerint filii eius, in gladio erunt, et nepotes eius non saturabuntur pane.
14. ἐὰν δὲ πολλοὶ γένωνται οἱ υἱοὶ αὐτοῦ εἰς σφαγὴν ἔσονται ἐὰν δὲ καὶ ἀνδρωθῶσιν προσαιτήσουσιν
15. Qui reliqui fuerint ex eo, sepelientur in interitu, et viduae illius non plorabunt.
15. οἱ δὲ περιόντες αὐτοῦ ἐν θανάτῳ τελευτήσουσιν χήρας δὲ αὐτῶν οὐθεὶς ἐλεήσει
16. Si comportaverit quasi terram argentum et sicut lutum praeparaverit vestimenta,
16. ἐὰν συναγάγῃ ὥσπερ γῆν ἀργύριον ἴσα δὲ πηλῷ ἑτοιμάσῃ χρυσίον
17. praeparabit quidem, sed iustus vestietur illis, et argentum innocens dividet.
17. ταῦτα πάντα δίκαιοι περιποιήσονται τὰ δὲ χρήματα αὐτοῦ ἀληθινοὶ καθέξουσιν
18. Aedificavit sicut aranea domum suam, et sicut custos fecit umbraculum.
18. ἀπέβη δὲ ὁ οἶκος αὐτοῦ ὥσπερ σῆτες καὶ ὥσπερ ἀράχνη
19. Dives, cum dormierit, nihil secum auferet; aperiet oculos suos et nihil inveniet.
19. πλούσιος κοιμηθεὶς καὶ οὐ προσθήσει ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ διήνοιξεν καὶ οὐκ ἔστιν
20. Apprehendet eum quasi aqua inopia, nocte opprimet eum tempestas.
20. συνήντησαν αὐτῷ ὥσπερ ὕδωρ αἱ ὀδύναι νυκτὶ δὲ ὑφείλατο αὐτὸν γνόφος
21. Tollet eum ventus urens et auferet, et velut turbo rapiet eum de loco suo.
21. ἀναλήμψεται αὐτὸν καύσων καὶ ἀπελεύσεται καὶ λικμήσει αὐτὸν ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ
22. Et mittet super eum et non parcet; de manu eius fugiens fugiet.
22. καὶ ἐπιρρίψει ἐπ’ αὐτὸν καὶ οὐ φείσεται ἐκ χειρὸς αὐτοῦ φυγῇ φεύξεται
23. Complodet super eum manus suas et sibilabit eum de loco suo.
23. κροτήσει ἐπ’ αὐτοῦ χεῖρας αὐτοῦ καὶ συριεῖ αὐτὸν ἐκ τοῦ τόπου αὐτοῦ
