Job, 4
1. Elifaz de Temán tomó la palabra y dijo:
1. Tad prozbori Elifaz Temanac i reèe:
2. Si se intentara hablarte, ¿lo soportarías? Pero ¿quién puede contener sus palabras?
2. "Možeš li podnijeti da ti progovorim? Ali tko se može uzdržat' od rijeèi!
3. Mira, tú dabas lección a mucha gente, infundías vigor a las manos caídas;
3. Eto, mnoge ljude ti si pouèio, okrijepio si iznemogle mišice;
4. tus razones sostenían al que vacilaba, robustecías las rodillas endebles.
4. rijeèju svojom klonule si pridizao, ojaèavao si koljena klecava.
5. Y ahora que otro tanto te toca, te deprimes, te alcanza el golpe a ti, y todo te turbas.
5. A kad tebe stiže, klonuo si duhom, na tebe kad pade, èitav si se smeo!
6. ¿No es tu confianza la piedad, y tu esperanza tu conducta intachable?
6. Zar pobožnost tvoja nadu ti ne daje, neporoènost tvoja životu ufanje?
7. ¡Recuerda! ¿Qué inocente jamás ha perecido? ¿dónde han sido los justos extirpados?
7. TÓa sjeti se: nevin - propade li kada? Kada su zatrti bili pravednici?
8. Así lo he visto: los que labran maldad y siembran vejación, eso cosechan.
8. Iz iskustva zborim: nesreæom tko ore i nevolju sije, nju æe i požeti.
9. Bajo el aliento de Dios perecen éstos, desaparecen al soplo de su ira.
9. Od daha Božjega oni pogibaju, na gnjevni mu disaj nestaju sa zemlje.
10. Ruge el león, brama la leona, mas los dientes de los leoncillos quedan rotos.
10. Rika lavlja, urlik leopardov krše se k'o zubi u laviæa.
11. Perece el león falto de presa, y los cachorros de la leona se dispersan.
11. Lav ugiba jer mu nesta plijena, rasuli se mladi lavièini.
12. A mí se me ha dicho furtivamente una palabra, mi oído ha percibido su susurro.
12. Tajna rijeè se meni objavila, šapat njen je uho moje èulo.
13. En las pesadillas por las visiones de la noche, cuando a los hombres el letargo invade,
13. Noæu, kada snovi duh obuzmu i san dubok kad na ljude pada,
14. un temblor me entró, un escalofrío, que estremeció todos mis huesos...
14. strah i trepet mene su svladali, kosti moje žestoko se stresle.
15. Se escurre un soplo por mi rostro, eriza los pelos de mi carne.
15. Dah mi neki preko lica proðe, digoše se dlake na mom tijelu.
16. Alguien surge... no puedo reconocer su cara; una imagen delante de mis ojos. Silencio..., después oigo una voz:
16. Stajao je netko - lica mu ne poznah - ali likom bješe pred oèima mojim. Posvuda tišina; uto zaèuh šapat:
17. «¿Es justo ante Dios algún mortal? ¿ante su Hacedor es puro un hombre?
17. 'Zar je smrtnik koji pred Bogom pravedan? Zar je èovjek èist pred svojim Stvoriteljem?
18. Si no se fía de sus mismos servidores, y aun a sus ángeles achaca desvarío,
18. Ni slugama svojim više ne vjeruje, i anðele svoje za grijeh okrivljuje -
19. ¡cuánto más a los que habitan estas casas de arcilla, ellas mismas hincadas en el polvo! Se les aplasta como a una polilla;
19. kako ne bi onda goste stanova glinenih kojima je temelj u prahu zemaljskom. Gle, kao moljce njih sveudilj satiru:
20. de la noche a la mañana quedan pulverizados. Para siempre perecen sin advertirlo nadie;
20. od jutra do mraka u prah pretvore, nestaju zasvagda - nitko i ne vidi.
21. se les arranca la cuerda de su tienda, y mueren privados de sabiduría.»
21. Išèupan je kolèiæ njihova šatora, pogibaju skoro, mudrost ne spoznavši.'
